Τις μισώ, τις μισώ, τις μισώ…
αυτες τις απαισιες σκοτεινες, ανησυχες βραδιες.

Που εντελως στα ξαφνικα ξεφυτρώνει απο το πουθενά μια αοριστη ανάγκη να πάρω μια επιβραβευση για αυτα που κανω.
Και που αφου ο Οδυσσεας κοιμαται, όταν κανεις δε περνει τηλέφωνο, όταν δεν ερχονται τα email με την συχνότητα που θα ηθελα, όταν δεν μπορώ να επικοινωνήσω με τον J. κατευθύνομαι προς την κουζίνα, και αναρωτιέμαι πια λιχουδιά θα μου δώσει αυτη την αισθηση της επιβραβευσης του “μπραβο που τα καταφερνεις”.
Και το ενα ειναι πολυ, το αλλο ειναι λιγο, και αρχίζω με ενα μπισκότο, και συνεχίζω με μια μπανάνα, προχωρώντας στα δημητριακά, και δευτερο μπολάκι, και μακαρι να μην υπαρχει σοκολάτα στο σπιτι, αλλιώς…

Και ολη την ωρα ξερω ότι ειναι ηλιθιο, να ψαχνω την επιβεβαιωση στις λιχουδιες, και οσο περισσότερο δεν αντιδρώ και συνεχίζω το παιχιδι (που βεβαια δε θα το κερδισω, γιατι δεν κερδιζεται) τοσο περισσότερο εκνευριζομαι, τοσο περισσοτερο μεγαλώνει η ανησυχια…
Και η επομενη μερα αρχιζει με φούσκωμα και ενοχες, γιατι για αλλη μια φορά αφησα την ηλιθιότητα να με ελέγξει.

Τις μισώ, τις μισώ, τις μισώ…

Τις προαλλες είδαμε με μια φίλη την ταινια Flightplan με την Jodie Foster.
H Foster επαιζε μια μηχανικό αεροπλάνων η όποια επέστρεφε με την κόρη της (6 χρονων) και το φερετρο του πεθαμένου άνδρα της για την κηδεια του στην Αμερική από το Βερολίνο όπου έμεναν.

Κατα την διαρκεια της πτησης εξαφανιζεται η μικρη και η μητερα κανει τα πανω κατω να την βρει. Ομως υπαρχει ενα πρόβλημα, κανεις απο το πληρωμα ή απο τους συνεπιβατες δεν θυμαται να την ειδε. Στο checkin δεν αναφερεται το ονομά της και το νοσοκομειο του Βερολινου στελνει βεβαιωση, οτι η μικρη πεθανε στο ιδιο ατυχημα στο οποιο πεθανε και ο πατερας.

Όμως η Foster ως μηχανικός αεροπλάνων ξερει το αεροπλανο απ’εξω και ανακατωτα και ξερει που να ψαξει, πως να κατεβασει τις μασκες οξυγωνου, πως να σβησει ολα τα φωτα, μπλα, μπλα…

Και αφου γινεται αυτο, και αφου γινεται το άλλο ερχεται στο τελος το Happy End.
Τότε εγώ δεν αντεξα πλέον, έσκασα στα γελια, και αποφασισα η επομενη ταινια θα ειναι μια σιγυρισμενη γαλλική ταινία. Οπου ο σκηνοθετης και ο συγγραφεας δεν φοβαται να δωσει στην ιστορια το τελος που της χρειαζεται και δεν ψαχνει απεγνωσμενα το happy end.
Ουτε προσπαθει να δωσει political correctness μυνηματα.
Και δεν μας παρουσιαζει τους σουπερ επαγκελματιες, με το σουπερ σωμα, στο σουπερ μιαλο, στην σουπερ μητερα, στην σουπερ ομορφιά, στην σουπερ στεναχωρια για το θανατο του ανδρα.

Η αδερφή μου μου χαρησε ενα βιβλιο οταν συναντηθηκαμε στην Πατμο.
Ειναι γραμμένο στα αγγλικα και εχει τον τιτλο….
How Not To Be a Perfect Mother της Libby Purves

Δε θελω και δεν μπορώ να ειμαι σουπερ μητερα,
δε θελω και δεν μπορώ να ειμαι σουπερ γυναικα,
ουτε σουπερ μιαλο, ουτε σουπερ σωμα, ουτε σουπερ επαγκελματιας.

Και οταν μου σερβιρουν σουπερ τελος, λυπαμαι αλλα δε μπορώ να το δεχτώ.
Αφου δεν υπαρχει σουπερ ζωή, τι νοημα έχει ένα σουπερ τελος;
Προκειμενου να χαμογελασουμε για ελαχιστα δευτερολεπτα;
Και τον υπολοιπο καιρό, θα χρειαστουμε αλλες ταινιες;

Εχθες ονειρευτικα ότι ήμουν σε μια φοιτητική εστια ενός πανεπιστημίου μιας άγνωστης πολης ή και ενος ξένου κρατους.

Όπως και να εχει βγηκα απο το δωματιο για καποιο λόγο, πηγα ενα διαδρομο προς τα δεξια, εναν αλλο προς τα αριστερα και μετα δεν ηξερα πως να επιστρεψω. Ηξερα υποτειθεται το νουμερο του δωματιου αλλα δεν ηξερα το νουμερο του κτηριου, και όπως εψαχνα τον δρομο της επιστροφής, τοσο περισσοτερο μπερδευομουνα και βρισκομουνα σε αλλο κτηριο, και σε αλλο και σε αλλο. Τα κτηρια ηταν ολα συνδεδεμενα μεταξύ τους με εσωτερικους διαδρομους, και ανεβαινα επιπεδα, κατεβαινα σκαλες… αλλα το δωματιο δεν το εβρισκα.

Καποια στιγμη συναντησα μια φιλη (παλια συναδερφο) και χαρηκα, γιατι σκεφτηκα πως τωρα θα ξαναβρω το δρομο μου. Αλλα μόλις εφυγε, παλι εγώ καινουργιους κύκλους εκανα…

Τι μπερδεμενο ονειρο;
Με κούρασε περισσότερο από το να μην είχα πέσει για ύπνο και ακομα ψαχνω (νοερά) το δρόμο της επιστροφής…