Και αλλο ενα δωρο…
Το τριτο CD των Αdiemus.
Dances of Time.

Απο εναν συναδελφο που επεστρεψε σημερα απο τις διακοπες του και δεν ηταν εδω την ημερα των γενεθλιων μου.

Τι καλα που αρχιζει η εβδομαδα; :-)

Νοιωθω καλα σημερα.

Ολα τα σχεδια μας για το σαββατοκυριακο πραγματοποιηθηκαν ομορφα,
διόρθωσα και κανα δυο πραγματα που βγηκαν ξαφνικα,
ο Οδυσσουλης χαρουμενος και συνεργασιμος.

Νοιωθω σαν να επρεπε να με επαινησω.
Νοιωθω σαν να μην πρεπει να το σκεφτομαι, για να μη προκαλεσω καμια γρουσουζια.
Ομως τι παει να πει γρουσουζια; Λες και ειμαι σε θεση να κανω μαγικα και να προδιαθεσω το μελλον.
Λες και να εχω αυτην την δυναμη.
Αρα;
Αρα νοιωθω απλα καλα, για οτι συνεβει χωρις την συμβολή μου, αλλα και για αυτα που εγω τα εκανα εφικτα και τρωω το τελευταιο κομματι της tiramisu.
Μμ νοστιμο….
Πειραζει;

Αγαπητό ημερολόγιο…
ξυπνησα και σημερα, οπως ολες τις αλλες μερες,
ηπια τον καφε μου (να μου θυμησεις να αφαιρεσω τα αλατα απο το σωληνακι του ατμου, για να γινεται πικνη η κρεμα του cappuccino),
ντυθηκα, εφτιαξα την τσαντα μου με τα αθλητικά, ακουσα στο αυτοκινητο το CD της Chloe, δακρισα απο την ομορφια της μουσικής, των τραγουδιων, ξαπαγιασα στον δρομο για το γυμναστηριο και αναρωτηθηκα που να εχω χωσει τα γαντια μου, ιδρωσα στο basket, ζαλιστικα απο την απραξια των προηγουμενων ημερων, φλερτασισα, μου το ανταπωδωσαν, εσκασα στα γελια απο καπιο σχολιο στο ραδιοφωνο, αναρωρωτηθηκα αν αναζητω τους εικονικους φίλους, γιατι δεν τα βγαζω περα με τους πραγματικους, ενα sms μου εδωσε την αρνητικη απαντηση, ελαβα ενα χαρουμενο email με το κειμενο “με εσενα παντα λαμπει ο ηλιος”!

Δεν ειναι ασχημα για τα μισα της μερας… :-)