Eπιτελους τα καταφερε…
Εγινε η πρωτη καγκελάριος.
Λεγεται τωρα δηλαδη καγκελάρια;

Η Angela Merkel;

Της CDU, των χριστιανοδημoκρατών.
Γυναικα, προτασταντης και απο την πρωην ανατολική Γερμανια.
3 κοινωνικες ομαδες πανηγυριζουν.
Ενα ατομο τους καλυπτει ολους.
Και τι θα γινει αμα δε τα καταφερει;
Αφου εχει δυσκολη αποστολή. Μαζι με την CSU, την χριστιανικη ενωση της Βαβαριας, και την SPD, τους σοσιαλοδημοκρατες, σε συνασπισμο των μεγαλων κομματων.
Σε σπαγκατο πολιτικων αποψεων.
Σε δυσκολες εποχες, με απαραιτητες αναπροσαρμογες του συστηματος υγειας, του φορολογικου, των κοινωνικων βοηθηματων, της παιδειας, την ανεργεια, στους νομους προστασιας των υπαλληλων απο απολυσεις, με διασυνδεσεις στην παγκοσμια οικονομια, κτλ κτλ κτλ

Αφου η αποστολη της γινεται πιο δυσκολη, γιατι ο κοσμος δεν κρινει μονον τις προθεσεις, τα λογια και τις πραξεις της, αλλα και το αν φορα make up, τα χαρακτηριστικα του προσωπου της, τα μαλλια της.
Και ακομα πιο δυσκολα γινονται ολα, οταν καποιοι κομπλεξικοι τρομαζουν με την ιδεα, να εχουν γυναικα ως αφεντικό.

Δεν ειμαι CDU, δεν συμφωνω ουτε με την SPD, αν ψηφιζα στις γερμανικες εκλογες θα εδινα την ψηφο μου στους Πρασινους, στους οικολογους, αλλα…
θα με συνεφερε να τα καταφερει η κοπελιά και να ανατρεψει τις δυσκολες καταστασεις.
Θα με συνεφερε μακροπροθεσμα οικονομικα, θα βοηθουσε στην παιδεια του Οδυσσεα, θα εδεινε μια ωθηση στις γυναικες να επιδιωκουν να βρησκονται σε υψηλες θεσεις.

Αμα τα καταφερει, θα ειναι για το καλο μας.
Μακαρι.

Σημερα το πρωι…
οπως καθε Δευτερα καθηστερημενοι στο νηπιαγωγιο.
Βροχη στο δρομο για την δουλεια.
Κρυωσε ο καιρος για τα καλα. Ξαφνικα αλλα οχι απροβλεπτα.
Παχνιασμενο το παρμπριζ να περιοριζει την οραση.
Οι εξωτερικοι καθρεπτες αχρηστοι. Μακαρι αχρειαστοι.
Πρωινη κινηση, κοκκινα φαναρια. Αναμμενα τα φωτα των αυτοκινητων, κοκκινα, μπροστα στη λωριδα…
Το αυτοκινητο σου εξω απο την πορτα του σπιτιου σου. Φωτεινο το παραθυρο σου, το βλεπω απο το δρομο. Καλημερα αγαπη μου, συλλαβιζω νοερα…

Το απογευμα…
επιστροφη, o δρομος προς το νηπιαγωγιο.
Ενα παιδι ισορροπει το ποδηλατο του χωρις να κρατα το τιμονι. Γρηγορα, χωρις φοβο, στην κατηφορα.
Το τηλεφωνημα σου την στιγμη που εγινε το φαναρι πρασινο…
Mουγκριζει η μηχανη του αυτοκινητου γιατι δεν αλλαξα εγκαιρα ταχυτητα…
Τα νεα σου, τα γελια μας, οι σκεψεις μας για ελλαχιστα λεπτα συγκεντρωμενες σε εμας, σε επαφη, αν και εξ αποστασεως, μεσω τηλεφωνου…

Το βραδυ…
ο νους μου σε εσενα. Χαμογελαστα χειλη. Γλυκια διαθεση.

Καληνυχτα.