Σημερα θα παμε με μια φιλη να δουμε την ταινια Harry Potter and the Goblet of Fire.
Και απο τοτε που το κανονισαμε ψυθιριζω στον εαυτο μου την μελωδια των προηγουμενων ταινιων…

Νανά νανάαα νανά νανάαα, νανάαα, νανανά νανάαααααα…

Πόσο χαίρομαι!

Η μερα των γενεθλειων περασε, στο ψυγειο ακομα τιραμισου και soave classico, το παιδί στο κρεβατι του, τα email και sms με τις ευχες απαντημενα, το Σαββατοκυριακο προγραμματισμενο και τοσες πολλες ωρες εχει ακομα η βραδια…

Ειμαι κουρασμενη. Τοσο που στις 5 το απογευμα στο τσακ ημουν και θα με επαιρνε ο υπνος στη καρεκλα της κουζινας. Τα δαχτυλα μου ειναι μουδιασμενα, ενδειξη οτι το κυκλοφορικό τα εχει παιξει απο το κρυωμα. Ο κοσμος γυριζει όταν κανω αποτομες κινησεις. Ποσο θα ηθελα να βρησκόμουνα στον ανεμοστροβηλο της ιστοριας; Παρεα με το όνειρό μου. Στην ηρεμια και την απολυτη γνωση.

Μαλλον πρεπει να πεσω για υπνο, τις τελευταιες νυχτες κοιμωμουνα 4 ωρες το πολυ…
Σχεδον καθε μερα 2 ασπιρινες για τον πονοκεφαλο…
Νοιωθω την δραση του ποτηριου κρασι…
Τα δαχτυλα βαραινουν, μουδιασμενα, ακουμπουν τα κρυα μαγουλα μου, η αισθηση της αφης διαφορετική απο το κανονικό.

Μια φιλη πινει και δε μεθα, χαλαρωνει η γλώσσα της.
Εγω πινω ενα ποτηρι και νοιωθω εκτος εαυτου, εκτος σωματος, σαν να περπαταω στο φεγγαρι, οι κινησεις με δευτερολεπτα καθηστερησης, σαν σε replay σκηνης ποδοσφαιρικου παιχνιδιου…

Δεν συναντηθηκαμε εχθες. Δεν υπηρχε δυνατοτητα για σημερα το μεσημερι. Δε ακουγεσαι αυτο το βραδυ. Που βρησκεσαι αγαπη μου; Τα καταφερνεις; Νοιωθεις δυνατος; Νοιωθεις κουρασμενος και χρειαζεσαι να εισαι μονος, για να ξαναβρεις την δυναμη σου;

Μακαρι να εισαι καλα αγαπη μου. Να το νοιωθεις οτι σε σκεφτομαι, να σε στηριζει στις δυσκολες στιγμες, να σε ζεσταινει, να σε δυναμωνει.

Εγω εδω ειμαι. Δε φευγω, δε θα σε αφησω οταν με χρειαστεις.
Καληνυχτα αγαπη μου, ομορφε μου ανδρα καληνυχτα.

Kαι ο Θεος που ακουει τις προσευχες των ανθρώπων ακουσε και την προσευχή της…
Και εγινε κατι, αλλα τί;

Εκεινη την στιγμή ηρθε η νοσοκόμα και τους λέει..
“Να σας ζησει η κορουλα” και γυρισε στο πατερα της.
“Να σας ζησει η αδερφουλα” ειπε κοιτώντας το κορίτσι.
“Μπορειτε να επισκεφτητε το δωματιο της μητερας σας και να δειτε την καινουργια σας αδελφουλα εκει” ειπε γλυκα η νοσοκόμα και τους πηρε ολους στο ασανσέρ για να τους οδηγησει στο δωματιο οπου βρισκόταν η μητερα τους με την καινουργια αδελφουλα τους.

Πατησαν το κουμπι του ασανσερ για να κατεβει και μολις εκανε το βημα της η δευτερη κόρη προς το ασανσερ δεν μπορεσε να κρατηθει αλλο. Οι προσευχες δεν την βοηθησαν και πολύ για να ανακουφιστει και αυτο που απο το πρωι φοβοτανε οτι θα συνεβαινε, ΣΥΝΕΒΕΙ…
ΚΑΤΟΥΡΗΘΗΚΕ επανω της μετατρέποντας το πατωμα του ασανσερ σε μια κιτρινωπη λιμνη. Εκεινη κοκκινισε και ηταν ομοια με το κοκκινο φουστανι που φορουσε εκεινη την μερα. Η νοσοκομα καταλαβε την αγωνια της μικρης και δεν εβαλε τις φωνες που λερωθηκε το ασανσερ αλλα ο πετερας της εννοιωσε πολύ αμηχανος. Κατι της ειπε, την ρωτησε γιατι δεν ελεγε πιο πριν οτι ηθελε να παει τουαλετα, την μαλλωσε λιγάκι αλλα η χαρα του ερχομου του καινουργιου μωρου ηταν τοσο μεγαλη που επισκειασε το ατυχο γεγονος.

Ο Θεος ακουσε τις προσευχες της (να συμβει κατι δηλαδη) αλλα ηταν τοσο αοριστο αυτο που ζητουσε η μικρη εκεινο το πρωι που ο Θεος αντι να της δωσει την δυναμη να παει τουαλετα της χαρισε μια γλυκεια, όμορφη, χαριτωμενη, εξυπνη, sexy, πολυταλαντη αδελφουλα!!!!!

Δε θα επρεπε να παραπονιεται, ο Θεος εκανε το καλυτερο για εκεινη την ημερα και για την μετεπειτα ζωή της.
Το κοριτσακι που γεννηθηκε εκεινο το πρωι της 16ης Νοεμβρη το ειχαν προσωρινα ονομασει Mathiew (απο μια τηλεοπτικη σειρα είχε παρει η μητερα της το όνομα αυτο) αν και γεννηθηκε την ημερα του Αγιου Ματθαιου, αργοτερα την ονομασαν Βίκυ, αργότερα Eυαγγελια, αλλες φορες την ονομαζαν Βικυ Μοσχολιου ενω τώρα αυτοαποκαλειται ViSta…

Την ξερεις την ViSta;

ΥΓ. Το δευτερο και τελευταιο κομματι της ιστοριας που μου εστειλε η αδερφη μου ως δώρο για τα γενεθλεια μου.