-Καλησπέρα κα Σαρρή, συγνώμη για την ενόχληση, είμαι η επιθεωρητής Ρίζου. Ποια σχέση συγγένειας έχετε με την Ελένη Σαρρή;…Καταλαβαίνω, η Ελένη είναι η κόρη σας. Γνώριζε ο Γιάννης Κωστόπουλος την κόρη σας; Από παιδιά. Ήτανε φίλοι; Κόπηκε όμως η επαφή, όταν ο Γιάννης πήγε στην Ελβετία… Οκ, σας ευχαριστώ. Ξέρετε αν ξανά συναντηθήκανε πρόσφατα; Πριν ένα μήνα τυχαίως… Αααα, εντάξει, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την βοήθειά σας. Καλή σας νύχτα.

…

-Kαλησπέρα κα Ρίζου, χαίρομαι που μπορέσατε να έρθετε. Το πτώμα του πάρκου με απασχόλησε ολόκληρη τη χθεσινή νύχτα και τη σημερινή ημέρα. Ανέπτυξα αρκετές θεωρίες, όλες έπρεπε να τις απορρίψω, όμως τελικά βρήκα τι προκάλεσε την πληγή του πτώματος του πάρκου.

-Του Γιάννη Κωστόπουλου εννοείτε, τον διόρθωσε γιατί δεν της άρεσε να αναιρείται η υπόσταση ενός ανθρώπου επειδή είναι νεκρός και να μιλάνε για αυτόν, σαν να είναι απλά και μόνον ένα πτώμα, ένα άψυχο σώμα, ένα πράγμα.

-Λοιπόν κατά τη γνώμη μου, το γλυκό που έφαγε ο Γιάννης Κωστόπουλος περιείχε κάτι, το οποίο με τους σπασμούς του στομαχιού κατά τη διαδικασία της χώνεψης ενεργοποιήθηκε και του πλήγωσε με κάθε σπασμό και λίγο περισσότερο, σε μικρό βαθμό αλλά σε πολλά σημεία ταυτόχρονα από μέσα προς τα έξω τα εντόσθια.

Ο οργανισμός δεν μπορεί να αντέξει τόσες πολλές ταυτόχρονες πληγές.
Στην περίπτωση μιας πληγής που αιμορραγεί, ο οργανισμός αυτόματα χαμηλώνει την πίεση προκειμένου να εμποδίσει να χαθεί πολύ αίμα. Όταν πέσει η πίεση σε μεγάλο βαθμό, ο οργανισμός προσπαθεί να την ξανανεβάσει έτσι ώστε να φτάσει το αίμα στα απολύτως ζωτικά όργανα, καρδιά και εγκέφαλο. Άμα όμως η αιμορραγία συνεχίζεται ή είναι πολύ έντονη και το σώμα δεν καταφέρνει να ανεβάσει την πίεση, ο ασθενής χάνει τις αισθήσεις του από την έλλειψη οξυγόνου στον εγκέφαλο. Ο Γιάννης Κωστόπουλος μπορεί όμως να έχασε τις αισθήσεις του νωρίτερα από τον αβάσταχτο πόνο. Υπολογίζω 5 το πολύ 10 λεπτά αργότερα πέθανε από την αιμορραγία.

Έλεγξα τα συστατικά της τούρτας που βρέθηκε στο σπίτι, αλλά δεν έχει ακριβώς την ίδια αναλογία με τα υπόλοιπα που βρήκαμε στο έντερο του πτ… συγνώμη του Κωστόπουλου.

Ανέλυσα τα πληγωμένα τοιχώματα των εντόσθιων και για δεύτερη φορά τα υπόλοιπα της τροφής του. Εt voilà, βρήκα μικροσκοπικούς κόκκους γυαλιού. Αρκετά μικροί ώστε να χωρέσουν μέσα στην μάζα του πικραμυγδάλου, παράλληλα όμως σε τέτοιο μέγεθος, ώστε να έχουν την μοιραία καταστροφική επίδραση.

“Άλλο ένα κομμάτι τάγκραμ στη θέση” του σκέφτηκε η Ρίζου.
“Αν ήθελε να αυτοκτονήσει, δε θα χρειαζότανε να το κάνει τόσο επώδυνα, αρκούσε ένα κοφτερό μαχαίρι ή ένα σκοινί.
Το γλυκό λοιπόν τον σκότωσε, αλλά ποιος πρόσθεσε την υαλομάζα; Και για ποιό λόγο; Ίσως κάποιος που δε συμφωνούσε με την κριτική στα άρθρα του; Και ήταν σύμπτωση που η κόρη της καθαρίστριας, της δεύτερης του μητέρας, είχε λάβει βραβείο για μια τούρτα, που παρόμοια βρέθηκε στο ψυγείο του;”

-Συνεχίζεται-

Η συνάντηση με την Κλειώ Σαρρή την αναστάτωσε για τα καλά.
Τόσο, ώστε παρόλο που είπε στην κόρη της ό,τι σήμερα το απόγευμα θα πάνε στο πάρκο, πήρε μηχανικά το δρόμο προς το σπίτι. Όταν το συνειδητοποίησε, έβγαλε φλας, έκανε στροφή μετεπιτόπου και άλλαξε κατεύθυνση. Φτάνοντας πήγανε πρώτα στη φάρμα με τα ζώα να δούνε τα αρνάκια, τα κατσικάκια, τα κουνελάκια, το γουρούνι, τα μοσχαράκια, το pony. Όταν κάποτε η Κατερίνα σιγουρεύτηκε ό,τι δεν υπήρχαν άλλα ζωάκια για να δει, συμφώνησε να πάνε στο καφενείο για ένα κακάο. Εντωμεταξύ είχε ξεπαγιάσει μάνα και κόρη μέχρι το κόκαλο. Όμως έτσι ήταν πάντα η μικρή όταν ενθουσιαζόταν, ούτε κρύο, ούτε ζέστη, ούτε κούραση, ούτε πείνα ένιωθε.

Στο καφενείο βρέθηκε ευτυχώς ένα τραπεζάκι για δύο. Η κόρη παρήγγειλε κακάο. Η μητέρα καφέ και ένα κομμάτι τούρτα αμυγδάλου με δύο κουταλάκια.

Κοιτώντας τριγύρω της η Μαρία Ρίζου συνειδητοποίησε, πως το καφενείο, όπως μέχρι τώρα το έλεγε, ήταν ένα coffee shop σαν αυτά που είχε δει στις καλοκαιρινές της διακοπές στην Ιρλανδία. Όμορφα και ζεστά διαρρυθμισμένο, σχετικά μικρό, οι τοίχοι βαμμένοι σε κόκκινα χρώματα, με ένα μεγάλο κατάλογο διαφορετικών καφέδων και 3 με 4 είδη γλυκού το πολύ. Σε ένα ψυγείο σε κεντρικό σημείο φαινόντουσαν οι τούρτες. Μία σοκολάτας, μια λεμονιού, μία από καφέ, μια άλλη με ροδέλες ροδάκινο και αυτή του αμυγδάλου με σαντιγί.

Η κοπέλα του μαγαζιού έφερε την παραγγελία και ρώτησε αν θα θέλανε ίσως και κάτι άλλο.

-Όχι ευχαριστώ, είπε η Ρίζου, έχω ακούσει τόσα πολλά καλά για την τούρτα αμυγδάλου σας, που δεν έχω μάτια για τίποτε άλλο αυτήν την στιγμή.
-A τότε, εύχομαι να σας αρέσει.
-Συγνώμη… Έχω την εντύπωση πως κάπου σας έχω ξαναδεί… Ξέρετε πως είναι οι μανάδες με παιδιά; Παντού έρχονται σε επαφή με κόσμο, μιλάνε με αγνώστους στο γιατρό, στο λεωφορείο και μετά αναρωτιούνται όταν βλέπουν ένα γνωστό πρόσωπο, αν γνωρίζονται ή όχι. Γνωριζόμαστε λοιπόν;
-Λυπάμαι είπε η κοπέλα, μάλλον αυτή την φορά κάνετε λάθος. Είστε σίγουρη ό,τι όλα είναι εντάξει; Εσύ γλυκιά μου; Χρειάζεσαι τίποτε; ρώτησε την Κατερίνα, η οποία κούνησε αρνητικά το κεφάλι της πίνοντας το κακάο της.

Αν με χρειασθείτε, μπορείτε να με φωνάξετε, είπε η κοπέλα χαμογελώντας και έφυγε.

Η Ρίζου δοκίμασε λίγο από την τούρτα. Είχαν δίκαιο όλοι, ήταν τόσο νόστιμη… Αλλά δεν ήτανε τούρτα αμυγδάλου, παρά πικραμυγδάλου. “Ακόμα καλύτερα” σκέφτηκε.

-Κατερίνα για δοκίμασε από αυτήν την τούρτα. Είναι η νοστιμότερη που έχω φάει ποτέ στην ζωή μου είπε στην κόρη της, αλλά εκείνη, πάντα δύσκολη στο φαγητό, ούτε που αντέδρασε.

Η μαμά της θα έπρεπε να ξέρει πολύ καλά ό,τι εκείνη σπανίως δοκιμάζει καινούργιες γεύσεις, και αν το έκανε, θα έπρεπε από μόνη της να της ερχότανε η επιθυμία…

Στα μισά του κομματιού χτύπησε το κινητό της Ρίζου, ήταν ο ιατροδικαστής Αποστόλου, είχε μια θεωρία για το αίτιο του θανάτου του πτώματος του πάρκου.

“Έρχομαι σε μια ώρα, θα είστε εκεί;” ρώτησε. Υπολόγισε τον χρόνο που χρειαζόταν για να τελειώσει το θεσπέσιο εκείνο γλυκό, να πάει την κόρη της σπίτι και να πάρει μετά το δρόμο για το παθολόγο.

Βγαίνοντας έπιασε το μάτι της ένα καδραρισμένο βραβείο στο τοίχο. Πήγε πιο κοντά και διάβασε τα μεγάλα γράμματα:

-Συνεχίζεται-

H Κλειώ Σαρρή ήταν μια γυναίκα, μεσαίου ύψους, ούτε παχιά, ούτε λεπτή, με κοντά κακοβαμμένα ξανθά μαλλιά. Το ηλιοκαμένο δέρμα της φάνταζε περίεργα για την χειμερινή εποχή. Ήταν σημαντικά γερασμένο. Ιδιαίτερα στο πρόσωπο όπου είχε βαθιές ρυτίδες.
Φαινόταν γύρω στα 70, αλλά θα μπορούσε και να είναι 60 και να μην είχε κρατηθεί καλά.
Λυγερή καμαρωτή, παρόλη την ηλικία της, στεκότανε στην ανοιχτή πόρτα του διαμερίσματος και περίμενε με ανυπομονησία να δει μια επιθεωρητή της αστυνομίας στην πραγματικότητα.

-Εδώ κόρη μου, επανέλαβε όταν είδε την Ρίζου στο διάδρομο.
Έλα μέσα, θα φτιάξω καφεδάκι και θα τα πούμε με την ησυχία μας.

Το διαμέρισμα της Σαρρή ήταν εντελώς το αντίθετο από αυτό του Κωστόπουλου. Μικρό, γεμάτο με έπιπλα διαφορετικών στιλ και ηλικίας, με χίλια δυο χαλάκια στο πάτωμα, φωτογραφίες στους τοίχους και μια τεράστια τηλεόραση, σε κεντρική θέση στο καθιστικό. Οι φωτογραφίες ήταν τόσες πολλές, που δεν ήσαν όλες καδραρισμένες. Μερικές παλιές, κιτρινισμένες, μάλλον οι γονείς της, σκέφτηκε η Ρίζου, κρέμονταν σε ιδιαίτερες θέσεις στο τοίχο. Άλλες αλλοιωμένες στα χρώματα και στην φόρμα από την πολυκαιρία ακουμπισμένες μπροστά από μεγαλύτερα κάδρα έδειχναν μικρά παιδιά να παίζουν χιονοπόλεμο ή στην παραλία. Κάποιες παρμένες σε γάμους, άλλες από βαφτίσεις, πορτρέτα ή ζευγάρια να χαμογελούν στον φωτογραφικό φακό, τρώγοντας.

Σε χρόνο ρεκόρ επέστρεψε η Κλειώ Σαρρή από την κουζίνα φέρνοντας ένα δίσκο με 2 φλιτζάνια ελληνικό καφέ, το βάζο της ζάχαρης, γάλα και ένα μπολ με γλυκά σπιτικά μπισκοτάκια.

-Κάθισε παιδί μου, πες μου πώς μπορώ να σε βοηθήσω;” την ρώτησε.
Η Ρίζου πήρε το καφέ της, έβαλε λίγο γάλα, περίμενε να καθίσει η Σαρρή, σκέφτηκε λιγουλάκι από που να αρχίσει και είπε:

-Κα Σαρρή βρήκα το όνομά σας στα χαρτιά του κου Κωστόπουλου…
Λυπάμαι… Ο κος Κωστόπουλος είναι νεκρός, βρήκαμε το πτώμα του εχθές στο πάρκο…

Το χρώμα από το ηλιοκαμένο δέρμα της ηλικιωμένης γυναίκας χάθηκε ακούγοντας τις τελευταίες λέξεις της επιθεωρητού.
Καθόταν σαν αποσβολωμένη. Το χέρι που είχε σηκώσει το φλιτζάνι του καφέ έμεινε μετέωρο στα μισά. Το κατέβασε μηχανικά χωρίς να πιει.
Άφωνη, από την μια στιγμή στην άλλη φαινόταν άλλα 10 χρόνια γερασμένη.
Συνειδητοποιώντας την σημαντικότητα του λόγου για τον οποίο ήρθε η επιθεωρητής ρώτησε με μια φωνή που πάλευε να μην σπάσει…

-Ξέρετε τι του συνέβη; Τι μπορώ να κάνω εγώ για να σας βοηθήσω;
-Ακόμα δεν είμαστε σίγουροι τι ακριβώς συνέβη, από εσάς χρειάζομαι να μάθω τι άνθρωπος ήταν ο κος Κωστόπουλος. Σας πλήρωνε μηνιαία, για ποιό λόγο;

-Καθαρίζω το σπίτι δυο φορές την εβδομάδα. Δουλεύω για εκείνον από τότε που αγόρασε το διαμέρισμα. θα πρέπει να είναι 8 χρόνια, αλλά τον Γιάννη τον γνωρίζω, συγνώμη… τον γνώριζα…” και τα μάτια της γυάλισαν ξαφνικά, “από παιδί. Δούλευα για τους γονείς του. Τον ξέρω από τα 9 του χρόνια. Καλό και υπάκουο παιδί ο Γιαννάκης, κλεισμένο στον εαυτό του, αγαπούσε τα βιβλία, δεν είχε πολλές παρέες. Οι γονείς του δεν είχαν πολύ χρόνο για αυτόν, με τις δουλειές, τους χoρούς, και τα ταξίδια τους. Γαλλικά, πιάνο, κολυμβητήριο εγώ τον πήγαινα, εγώ τον έφερνα. Μερικές φορές, όταν ήταν κακόκεφος τον έπαιρνα στην κουζίνα και τον έβαζα να με βοηθήσει στα γλυκά. Του έλεγα ψέματα ό,τι δεν έχω χρόνο να τα προλάβω όλα και τον άφηνα να ετοιμάζει την μαρέγκα, να πασπαλίζει το αλεύρι στο μπολ, να μου κόβει την κουβερτούρα ψιλές φέτες. Μεγαλώνοντας ερχόταν από μόνος του στην κουζίνα και δοκίμαζε καινούργιες συνταγές, όταν δεν ένιωθε καλά, ή όταν κάτι ιδιαίτερα καλό του συνέβη.
Για σπουδές πήγε στην σχολή ξενοδόχων στην Ελβετία. Πόσο μεγαλωμένο τον βρήκα όταν επέστρεψε; Με το δίπλωμα στο χέρι και την λάμψη στα μάτια, ότι τώρα μπορεί να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Να γίνει διάσημος ζαχαροπλάστης…
Όμως οι γονείς του αποφάσισαν ό,τι αρκετά ξόδεψαν για την μόρφωσή του μέχρι τώρα, τα έξοδα του ζαχαροπλαστείου, άμα θέλει, ας βρει τρόπο να τα βρει μόνος. Εκείνων η οικονομική ευθύνη τελείωσε.
Αχ κόρη μου, τι τα θες, άκαρδοι άνθρωποι του κόψανε τα φτερά…
Αυτό όμως δε το έβαλε κάτω, άρχισε να γράφει για εφημερίδες, περιοδικά. Γιατί άλλο με τόσες σπουδές; Για γαστρονομικά θέματα. Πού είναι καλά να φας, πού να πιεις, πού να κοιμηθείς, τι το ιδιαίτερο έχει ένα κρασί από αυτά τα σταφύλια, τι από άλλα, τέτοια πράγματα. Ήταν αυστηρός…
Δεν ήταν κακοπροαίρετος, ό,τι σχόλια έκανε είχαν βάση. Και τα αρνητικά και τα θετικά.
Με τον καιρό όλο και πιο επιτυχημένος γινότανε. Κέρδισε σε κύρος. Και εκείνος και τα άρθρα του.
Πριν 8 χρόνια που αγόρασε το διαμέρισμα με ρώτησε αν μπορώ να του το καθαρίζω. Μετά χαράς, του είπα, αγόρι μου. Όσο μπορώ και όσο βλέπω, μετά χαράς.
Τον τελευταίο καιρό χειροτέρευσαν τα μάτια μου, και πήγαινα μόνον μια φορά την εβδομάδα πλέον. Τον έβλεπα λιγότερο ευχαριστημένο από συνήθως, ανήσυχο, δεν καταλάβαινα γιατί.
Όταν μια φορά τον ρώτησα, μου απάντησε πως σχεδιάζει να αλλάξει την ζωή του ριζικά και πως η ιδέα τον γεμίζει με απέραντη χαρά και φόβο ταυτόχρονα. Ποτέ δεν τον είχα δει έτσι ανήμπορο σε όλα τα χρόνια που τον ξέρω. Στεναχωρέθηκα. Στεναχωρέθηκα πολύ, αλλά ήλπιζα ότι μπόρα είναι, θα περάσει…
Και τώρα είναι πεθαμένο το πουλάκι μου; Ο Γιάννης μου;

Δεν μπορούσε να συνεχίσει. Δάκρυα γέμισαν τα μάτια της, οι ρυτίδες της βαθύνανε για άλλη μια φορά, το σώμα της χώθηκε πιο βαθιά στο κάθισμα και τρανταζόταν από το σιωπηλό κλάμα.

Η Ρίζου άφησε μια κάρτα της δίπλα στο φλιτζάνι στο δίσκο, σηκώθηκε, έκλεισε αθόρυβα την πόρτα του διαμερίσματος και άφησε την γυναίκα μόνη στο πένθος της.

-Συνεχίζεται-