Aστυνομικο (στη γραμματεια του προσωπαρχη)

-Δημήτρη; Εγώ είμαι, τι κάνεις;… Άκουσα ότι χιόνισε σε εσάς; Όλα καλά; … Ναι και σε εμάς, μην ανησυχείς η Κατερίνα είναι καλά. Εύχομαι να μην ενοχλώ τόσο αργά… Όχι, κανένα πρόβλημα με τη διατροφή, δεν σου τηλεφωνώ για αυτό. Έχω μια υπόθεση που έχει να κάνει με την γαστρονομία και πρέπει να ομολογήσω ό,τι δεν έχω ιδέα. Χρειάζομαι την βοήθειά σου. Δουλεύεις για το σύλλογο γαστρονόμων, μήπως έχεις ακούσει για τον Γιάννη Κωστόπουλο, ποια η επιρροή του στο χώρο, ξέρεις ποιος απονέμει τα βραβεία ζαχαροπλαστικής; Ο σύλλογος ή μια άλλη επιτροπή; Έχεις ακούσει κανένα παρατράγουδο για το βραβείο στην κατηγορία “ζαχαροπλαστική δημιουργία”; Έχεις μια Ελένη Σαρρή ακουστά; Πώς… έχεις καλεσμένους; Συγνώμη, τότε θα με πάρεις αύριο; Σε ευχαριστώ πολύ…

Ααα, πριν το ξεχάσω, τι σχέδια έχεις για τις διακοπές των Χριστουγέννων; Σου είχα πει τις προάλλες ό,τι η Κατερίνα θέλει να πάει στην Disney Land στο Παρίσι. Πώς; … Να της το πώ ή είναι έκπληξη; … Οκ, θα πετάξει από την χαρά της. Καληνύχτα και χίλια ευχαριστώ για την βοήθεια.”

-Μαμά; ρώτησε η Κατερίνα Ρίζου, τρώγοντας τα δημητριακά της στο πρωινό.
Δε θέλω να έρχεται η Ειρήνη όταν φεύγεις τα βράδια για την δουλειά σου. Είμαι μεγάλη πλέον, 7 χρόνων και 3 μήνες, δεν είμαι μωρό για να χρειάζομαι baby sitter. Kαμιά από τις φίλες μου δεν έχει baby sitter, ούτε και εγώ θέλω.”

-Κατερινάκι μου γλυκό, το ό,τι η Ειρήνη σου κάνει παρέα, δεν σημαίνει ότι είσαι μωρό. Οι φίλες σου δεν χρειάζονται κάποια Ειρήνη όπως εμείς, γιατί ίσως οι γονείς τους δεν δουλεύουν τα βράδια, ή έχουν μάλλον μια γιαγιά ή ένα παππού ή κάποιον άλλο. Σε εμάς ποιος θα έρθει; Όταν είναι εδώ ο μπαμπάς δεν την καλούμε. Πας απλά και μένεις μαζί του, όταν χρειάζεται.
Σου είπα αλήθεια ό,τι θα έρθει για τα Χριστούγεννα; Ζήτησε άδεια για δυο εβδομάδες για να περάσει μαζί σου τις γιορτές. Δεν είναι καλά νέα;”
-Απίθανα, είπε η Κατερίνα και ήπιε μια γουλιά από το κακάο της. Πότε πήρε τηλέφωνο και δε το πήρα είδηση;
-Εχθές το βράδυ τον πήρα όταν επέστρεψα, ήθελα να τον ρωτήσω κάτι για την δουλειά και μου είπε τα σχέδιά του για τις διακοπές. Έκλεισε εισιτήρια για την Disney Land στο Παρίσι, θα σε πάρει και θα πάτε εκεί για 5 μέρες. Τι λες, είναι καλή η ιδέα;”
-Καταπληκτική! Πώς το ήξερε ό,τι ήθελα να πάμε; Εσύ του το είπες;
-Όχι γλυκιά μου, δικιά του ιδέα, χαίρομαι που σου αρέσει.

Η Κατερίνα δεν άντεχε να περιμένει την στιγμή που θα μπορούσε να πει τα νέα στις φίλες της. Ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ, μάλωσε την μητέρα της ότι χαζεύει και παραπονέθηκε γιατί θα αργούσε στο σχολείο.

-Καλημέρα σας. Επιθεωρητής Μαρία Ρίζου, μιλήσαμε στο τηλέφωνο και έδειξε την ταυτότητά της στην γραμματέα του εκδοτικού οίκου.

Η γραμματέας κοίταξε πρώτα προσεχτικά την ταυτότητα και όταν βεβαιώθηκε ότι πραγματικά η Μαρία Ρίζου ήταν αστυνομικός, άρχισε να μιλά, χωρίς κόμμα και τελεία και χωρίς να πάρει αναπνοή.

-Στο τμήμα του προσωπικού είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε διακριτικοί. Ο Γιάννης Κωστόπουλος δουλεύει για μας ως ελεύθερος επαγγελματίας. Παραδίδει άρθρα για διάφορα μηνιαία περιοδικά μας. Όταν άρχισε ήταν άγνωστος και ανάλογα πληρωνόταν, τώρα είναι αυθεντία στο χώρο και αυξήθηκαν οι απαιτήσεις του. Παρέδιδε τυπικά και έγκαιρα τα άρθρα του, αλλά εδώ και 2 μήνες υπήρχαν προβλήματα. Άργησε να παραδώσει, καθυστερήσαμε την παραγωγή προκειμένου να μπει το άρθρο του, είχαμε επιπρόσθετα έξοδα, επειδή αναγκαστήκαμε να παράγουμε σε λιγότερο χρόνο από τον συνηθισμένο. Ο εκδότης ήταν έξω φρενών μαζί του και εκείνος τι έκανε;
Του είπε, ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα επιπρόσθετα έξοδα, το περιοδικό αγοράζεται μόνον και μόνον επειδή το κοινό θέλει να διαβάσει τα άρθρα του, εάν δε του αρέσει ο τρόπος που δουλεύει, ας σταματήσει την συνεργασία, εκείνος δεν τον χρειάζεται.
Έτσι είναι όταν παίρνουν τα μυαλά αέρα. Σήμερα άκουσα παρεμπιπτόντως ότι πάλι τον κυνηγάνε για να παραδώσει.

-Αυτή την φορά δεν έχει νόημα να καθυστερήσετε την παραγωγή, αλλά να ψάχνετε για εναλλακτική λύση. Ο Γιάννης Κωστόπουλος είναι νεκρός.
Χρειάζομαι μια λίστα των επιπρόσθετων εξόδων. Σας αφήνω την κάρτα μου για να ξέρετε που θα την στείλετε.
Πού βρίσκεται το γραφείο του εκδότη;

-Συνεχίζεται-

Aστυνομικο (o Προισταμενος)

Έφτασε λοιπόν η στιγμή που έπρεπε να συζητήσει την πρόοδο της υπόθεσης με τον προϊστάμενο. Όση χαρά και αν της έκανε η δουλειά της, όση διάθεση και αν είχε να προσπαθεί να βάλει τα ανάκατα κομάτια ενός τάγκραμ, παρόμοια ενός puzzle, στην σωστή τους θέση, τόσο αισθανότανε άβολα όταν ανέφερε στον προϊστάμενο.
Όσο εργατική και να ήταν, όσα στοιχεία και να είχε μαζέψει, εκείνος είτε θα τα έβρισκε λίγα είτε θα τα δεχόταν ως αυτονόητα που δεν άξιζαν το λόγο να ασχοληθεί μαζί τους.
Όταν προσπαθούσε να ενημερώσει με λίγα αλλά σημαντικά γεγονότα, εκείνος της υποδείκνυε να κοιτά την υπόθεση και πιο σφαιρικά.
Αν του ανέφερε όλα τα δεδομένα και τις σχέσεις μεταξύ τους, έδειχνε με τον τρόπο του ό,τι βαριόταν να την παρακολουθήσει, έπαιρνε το λόγο χωρίς να περιμένει να ολοκληρώσει και της έλεγε ότι δυστυχώς είχε ένα σημαντικό ραντεβού με το Δήμαρχο, Διευθυντή της τράπεζας, Πρέσβη ή τέλος πάντων ό,τι ακούγεται σημαντικό και ανάλογο της κοινωνικής του θέσης.

“Κουράγιο Μαρία” είπε στον εαυτό της. “Προϊστάμενος είναι, δεν είναι ο δάσκαλος του δημοτικού και εσύ μαθητριούλα.
Στην δουλειά σου ανήκει, και αυτό. Θα το διεκπεραιώσεις, όπως τα καταφέρνεις από τότε που ήρθες στο αστυνομικό αυτό τμήμα. Αλήθεια πως πέρασαν τα χρόνια;” αναρωτήθηκε.
Τον Φεβρουάριο έκλεινε δέκα χρόνια από τότε που άρχισε την καριέρα της στην αστυνομία. Τότε είχε άλλο προϊστάμενο. Ήταν συζητήσιμος άνθρωπος και εκείνη στην αρχή. “Nα ρωτάς όταν έχεις κάποια απορία,” της είπε την πρώτη μέρα υπηρεσίας. Όταν έχεις κάποιο πρόβλημα να μην κολλάς και να επιμένεις να τα λύνεις όλα μόνη σου.” Είχε την πόρτα και την καρδιά του πάντα ανοιχτή για εκείνην. Πάντα ήταν καλή μαθήτρια, στο σχολείο, στο γυμνάσιο και βέβαια και στην σχολή αστυνομίας. Τελειώνοντας ήταν η καλύτερη της τάξης της, αλλά όλα μόνον στη θεωρία.
Με εκείνον, με την βοήθεια και την εμπειρία του, έμαθε την πράξη του επαγγέλματός της. Θα του ήτανε πάντα ευγνώμων για αυτό. Πριν 6 χρόνια πήρε προαγωγή και από τότε ήρθε στο τμήμα ο Νίκος Ματθαίου.
Το πρώτο που της ρώτησε ο καινούργιος προϊστάμενος, όταν γνωριστήκανε, ήταν…
“Eίστε σίγουρη ό,τι τα καταφέρνετε μόνη σας: Αναρωτιέμαι άμα θα ήταν καλύτερα να συνεργάζεστε με ένα συνάδελφο. Είναι δύσκολα για εσάς, στον ανδροκρατούμενο χώρο, έξω.”
Παρόλα τα 4 χρόνια στη δουλειά, της φερόταν σαν να ήταν μαθητριούλα που χρειαζόταν καθοδήγηση και προστασία.
Ποιος ανδροκρατούμενος χώρος έξω; Το μυαλό του και αν ήταν ανδροκρατούμενο!
Της κόστισε αρκετό καιρό, ενέργεια και προσπάθεια μέχρι να αποδεχτεί ο Νίκος Ματθαίος ότι εκείνη δουλεύει καλύτερα όταν διαλέγει μόνη της αν θα ζητήσει βοήθεια ή όχι.

Στο γραφείο διάβασε για άλλη μια φορά τις αναφορές της σήμανσης, ξανακοίταξε τους τραπεζιτικούς λογαριασμούς, ήπιε μια γουλιά καφέ, πήρε μια βαθιά αναπνοή και πήγε και χτύπησε την πόρτα του προϊσταμένου.

-Περάστε, ακούστηκε μια φωνή από μέσα.
-Κε Προϊστάμενε, έχετε λίγο χρόνο για εμένα; Θα ήθελα να σας ενημερώσω στην υπόθεση Γιάννη Κωστόπουλου.
-Α περάστε, σας έψαχνα όλη την ημέρα, που ήσασταν; Οι γονείς του κου Κωστόπουλου με πήραν από Νέα Υόρκη και με ρώτησαν γιατί δεν τους ειδοποίησε κανένας. Χρειάστηκα πολλή ώρα, μέχρι να τους καθησυχάσω. Το χειρότερο από όλα ήταν, ό,τι δεν με είχατε ενημερώσει μέχρι τώρα. Δεν ξέρετε τι άκουσα και πόσο εξαγριωμένοι ήσαν.

“Τώρα θυμήθηκαν ότι είχαν παιδί”, σκέφτηκε η Ρίζου ειρωνευτικά.
-Λοιπόν ακούω, αλλά σας προειδοποιώ, σε 20 λεπτά πρέπει να φύγω, είμαι καλεσμένος στην xριστουγενιάτικη χοροεσπερίδα του συλλόγου γαστρονόμων της πόλης μας.”

Προσπάθησε να κρύψει την ανασφάλεια που της προκαλούσε ο προϊστάμενος, μάζεψε όλο της το θάρρος της και άρχισε την αναφορά.

-Συνεχίζεται-

Διαλειμμα ολιγων λεπτων

…για να δω το DVD του Nils Holgersson που μολις ελαβα απο την Mindstripper.
Xιλια ευχαριστώ!

YΓ. Δεν ξεχασα την ιστορια, απλα χρειαζομαι λιγη ερευνα στο internet για καποιες ορολογιες. Σε λιγο επανερχομαι ομως…
ΥΥΓ. Δεν ξερω γιατι αλλα εχω την εντυπωση πως ο Νιλς μοιαζει στον Οδυσσεα ;-)