Η τεχνική ομάδα της αστυνομίας έκανε τα περισσότερα ευρήματα στο δωμάτιο με την βιβλιοθήκη. Αρχειοθετημένα με μεγάλη τάξη σε φακέλους βρήκανε τις ενημερώσεις διαφόρων τραπεζιτικών λογαριασμών, πληροφορίες για την αξία μετοχών, συμβόλαια ασφάλειας ζωής, το συμβόλαιο αγοράς του διαμερίσματος και ένα εκμίσθωσης επαγγελματικού χώρου.

Η επιθεωρητής Ρίζου διάβασε το συμφωνημένο μηνιαίο ενοίκιο και συμπέρανε από το ποσό των 3000 Ευρώ, ότι θα πρέπει να ήταν ή μεγάλο ή σε ακριβή τοποθεσία. Σε μια επιπρόσθετη σελίδα αναφερόταν η αγορά εξοπλισμού έναντι 25.000 Ευρώ. Διαβάζοντας την λίστα των αντικειμένων που καλύπτονταν με αυτό το ποσό έπρεπε να υποθέσει ό,τι επρόκειτο για ένα ζαχαροπλαστείο.

Ένας από τους λογαριασμούς της τραπέζης ήταν αυτός για τα τρέχοντα έσοδα και έξοδα. Εκεί φαινόντουσαν κινήσεις με βάση τις οποίες είχε τακτικά έσοδα από διαφόρους εκδοτικούς οίκους. Στο λογαριασμό μιας “Κλειώ Σαρρή” και με την επεξήγηση “καθαριότητα” στέλνονταν μηνιαία 150 Ευρώ. Τα υπόλοιπα ήταν λογαριασμοί ρεύματος, τηλεφώνου, συνδρομές σε περιοδικά, βιβλία αγορασμένα online, βενζίνες, τρόφιμα, πληρωμές με τη πιστωτική κάρτα, για ρούχα, παπούτσια, αεροπορικά εισιτήρια, έπιπλα, και λοιπά.

Η Ρίζου έψαξε στον τηλεφωνικό κατάλογο το νούμερο του πρώτου εκδοτικού οίκου της λίστας, πήρε με το κινητό της, ζήτησε να την συνδέσουνε με το τμήμα προσωπικού και ρώτησε το λόγο των πληρωμών προς τον Γιάννη Κωστόπουλο. Η υπάλληλος του εκδοτικού οίκου, λες από υπερβολικό ζήλο, λες από κακοκεφιά, αρνήθηκε να της δώσει τις πληροφορίες τηλεφωνικώς.

-Και πως είμαι σίγουρη ότι μιλώ με την αστυνομία; της είπε. Οποιοσδήποτε μπορεί να με πάρει τηλέφωνο και να το ισχυριστεί. Είναι καθήκον μου να προστατεύσω τον οίκο και τον κύριο Κωστόπουλο ως συνεργάτη μας από κακοήθεις. Ελάτε αυτοπροσώπως και θα σας δώσω τις πληροφορίες που θέλετε αφού μου δείξετε την ταυτότητα, στην οποία φαίνεται ο βαθμός και η θέση σας. Η διεύθυνσή μας βρίσκεται στον τηλεφωνικό κατάλογo. Tώρα να με συγχωρείτε, έχω πολλή δουλειά να διεκπεραιώσω, είπε και της έκλεισε το τηλέφωνο.

“Πρόσωπο με πρόσωπο με θες; Θα με έχεις” σκέφτηκε η Ρίζου εκνευρισμένη για το άδικο χάσιμο χρόνου.

Σημείωσε τις διευθύνσεις του εκδοτικού οίκου και της Κλειώ Σαρρής.
Κοίταξε το ρολόι της. Ο χρόνος έφτανε για μια ακόμα επίσκεψη πριν πάει να πάρει την κόρη της από το σχολείο.

Το κτίριο της Θουκυδίδου 71 ήταν μια πολυκατοικία της δεκαετίας του 70, εκτός μόδας, με πιλοτή. Δε ταίριαζε στις μονοκατοικίες αριστερά και δεξιά στο τετράγωνο. Με μεταλλικά κάγκελα στα μπαλκόνια, η επένδυση μαρμάρου στους εξωτερικούς τοίχους σε μερικά σημεία ραϊσμένη, σε άλλα έλειπε αλλά γενικά ευρύχωρο και τουλάχιστον όχι υπερβολικά ψηλό με συνολικά 3 ορόφους.

Η Ρίζου έπρεπε να χτυπήσει το κουδούνι με το όνομα Σαρρή 2 φορές πριν μια γυναικεία φωνή περασμένης ηλικίας την ρωτήσει τι θέλει. Αντί για απάντηση, ανέφερε τον βαθμό της και ζήτησε να της ανοίξουν.

Η Κλειώ Σαρρή πάτησε το κουμπί του θυροτηλέφωνου και στην συνέχεια άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματός της.
Από τότε που τα μάτια της χειροτερεύσανε και ο γιατρός την συμβούλεψε να μην τα πολύ κουράζει, έβλεπε τις αγαπημένες της αστυνομικές ιστορίες πλέον στην τηλεόραση. Της έκαναν παρέα και της άρεσαν πολύ. Ιδιαίτερα αυτές με γυναίκες επιθεωρητές. Εκείνη τις αποκαλούσε στα αστεία επιθεωρήτριες και να που μόλις μίλησε με μια αληθινή επιθεωρητή. Θα το έλεγε στις φίλες της και δε θα την πίστευαν. Χαιρότανε ήδη σαν μωρό παιδί και μόνον με την ιδέα.

-Εδώ κόρη μου, εδώ φώναξε στο διάδρομο όπως μπαίνεις αριστερά…

-Συνεχιζεται-

Ματια κοκκινα
καινε απο την κούραση
ύπνου υπολοιπα
ζητάνε με έμφαση.

Ομως το μυαλο το βραδυ
ατελειωτες στροφες κανει.
Δεν λεει να ξαποστασει
να αφησει το σωμα να πλαγιασει.

Και οταν στο σκοταδι ολα τυλιγονται
η ViSta ανησυχη, οι λεξεις κρυβωνται.
Eκεινη ομως εκει
να τις κυνηγει…
Τις εννοιες και τις εικονες
μεχρι τις πρωινες τις ωρες.

To διαμέρισμα του Γιάννη Κωστόπουλου απεδείχθη ολόκληρος πέμπτος όροφος σε πολυκατοικία. Με το ειδικό κατσαβιδάκι άνοιξε η επιθεωρητής Ρίζου την πόρτα και ξαφνιάστηκε για άλλη μια φορά πόσο εύκολο είναι. Ο κόσμος αγοράζει κλειδωνιές ασφαλείας, συναγερμούς, διπλές πόρτες και πολλά από όλα αυτά έχουν μόνον ένα προσόν. Κοστίζουν. Ασφάλεια, σιγουριά δεν παρέχουν. Παρέχουν μόνον σε αυτόν που τα αγοράζει την αίσθηση της ασφάλειας και στους καλεσμένους του (αν δεχθούν κανένα, γιατί και αυτοί είναι πηγές ανασφάλειας) φόβο και γεύση φυλακής.

Μέσα βρήκε τα δωμάτια τακτοποιημένα, λες και έβλεπε μια έκθεση επίπλου. Το σαλόνι με τον καναπέ και το τραπεζάκι με το σκάκι στημένο σε μια φάση παιχνιδιού. Το δωμάτιο με το γραφείο και τη βιβλιοθήκη από τοίχο μέχρι τοίχο, τα βιβλία χωρισμένα ανάλογα με το είδος τους, σε τρελούς συνδυασμούς χρώματος. Το άνετο υπνοδωμάτιο με το μπάνιο του. Η ντουλάπα/δωμάτιο άψογα τακτοποιημένη με ανδρικά ρούχα μόνον. Το ελάχιστα μικρότερο δωμάτιο για τους καλεσμένους και αυτό με δικό του μπάνιο… Όλα στην εντέλεια. Δε ήταν σίγουρη αν στην διαρρύθμιση και στην επιλογή των επίπλων αναγνώριζε το γυναικείο γούστο. Όμως έπρεπε να παραδεχτεί ό,τι θα της άρεσε να ζούσε σε αυτό το σπίτι. Επιτέλους αρκετός χώρος για τα βιβλία της και το δεύτερο δωμάτιο θα άρεσε στην Κατερίνα με το κατάδικό της μπάνιο, το σαλόνι άνετο και ευρύχωρο για να καλεί την παρέα της, η κουζίνα… “Αλήθεια πού είναι η κουζίνα;” αναρωτήθηκε.

Την βρήκε δίπλα στο σαλόνι. Το δωμάτιο της κουζίνας ξεχώριζε από το υπόλοιπο σπίτι. Δεν ήταν τόσο τέλεια καθαρό και τακτοποιημένο.
Αρκετά μεγάλο ώστε να έχει την κουζίνα, η οποία είχε 5 μάτια γκαζιού και ανάλογα φαρδύ φούρνο, στη μέση του δωματίου με τον απορροφητήρα κρεμασμένο πάνω της ήταν διαρρυθμισμένο χωρίς εντοιχισμένα έπιπλα, με πάγκους, συρταριέρες, ράφια, ντουλάπια χωρίς πορτάκια, να μην κρύβουν το περιεχόμενό τους, σε ανοιχτόχρωμο ξύλο και μέταλλο που έδινε στο χώρο μια νεανική αίσθηση. Ένα από τα κεντρικά έπιπλα του δωματίου ήταν το μεγάλο ξύλινο τραπέζι της τραπεζαρίας με πάγκους και καρέκλες.

Στον νεροχύτη υπήρχαν άπλυτα μεταλλικά μπωλ και φλούδια από αυγά. Το μίξερ στεκόταν βρόμικο, αφημένο πάνω στην κουζίνα. Ένας πάγκος ήταν πασπαλισμένος με αλεύρι και άχνη ζάχαρη. Στο τραπέζι ένα ασημένιο κουταλάκι και μισογεμάτα κολονάτα ποτήρια με λευκό κρασί. Μύρισε το περιεχόμενο, κάποτε ήταν σαμπάνια.

“Κρίμα που πήγε χαμένη γιατί σίγουρα θα ήταν ακριβή” σκέφτηκε, άμα έκρινε από το διαμέρισμα.
Άνοιξε το ψυγείο. Ανάμεσα στα άλλα τρόφιμα είδε τα υπόλοιπα μιας τούρτας αμυγδάλου.

Πήρε το τηλέφωνο των τεχνικών της σήμανσης για να τους ζητήσει να έρθουν και να ελέγξουν την σύνθεση της τούρτας για ξένες ουσίες. Συνέχισε να ασχολείται με το διαμέρισμα. Δεν βρήκε τίποτε το ιδιαίτερο.
Ο Γιάννης Κωστόπουλος ζούσε μόνος του. Είχε γούστο, μια πλούσια βιβλιοθήκη, του άρεσε η τάξη, το καλό φαγητό, προτιμούσε τις φωτογραφίες πραγμάτων από αυτές προσώπων.

Πολύ θα ήθελε η επιθεωρητής Ρίζου να ήξερε ποιος ήπιε το δεύτερο ποτήρι σαμπάνιας προχθές το βράδυ σε εκείνην την κουζίνα. Ίσως τα δαχτυλικά αποτυπώματα στο ποτήρι να την βοηθούσαν στην αναζήτηση του ή της μυστηριώδη αγνώστου. Οι τεχνικοί της αστυνομίας θα ελέγχαν τα ποτήρια, δε θα ξεχνούσαν όμως και τα χερούλια, τους διακόπτες και λοιπά. Είναι η δουλειά τους άλλωστε, και την κατέχουνε.

Ήτανε η επιθεωρητής Μαρία Ρίζου στο σωστό δρόμο όμως για να λύσει την υπόθεση; Ή κολλούσε πολύ στο θέμα του γλυκού και της σαμπάνιας και ξέχναγε να κρατά ανοιχτό το βλέμμα της για τα στοιχειώδη;

-Συνεχιζεται-