Το σκηνικό της ανάκρισης του Σιδερή, επαναλήφθηκε εκείνο το πρωινό αλλά στην θέση του Σιδερή καθότανε η Ελένη Σαρρή με τον δικό της δικηγόρο.
-Κα Σαρρή, άρχισε η επιθεωρητής Ρίζου. Γιατί δεν μας είπατε ότι γνωρίζατε τον κύριο Πετρόπουλο;
-Δεν με ρωτήσατε.

-Μπορείτε να μας πείτε από τι πέθανε ο κος Πετρόπουλος;
-Δεν πέθανε, αυτοκτόνησε.

-Μπορείτε να μας πείτε γιατί αυτοκτόνησε, κατά την γνώμη σας;
-Γιατί δεν άντεξε την ψυχολογική πίεση.

-Γιατί βρισκότανε σε ψυχολογική πίεση;
-Γιατί αναγκάστηκε να πουλήσει την επιχείρηση για 25.000 Ευρώ.

-Η επιχείρηση από ότι έμαθα λειτουργούσε εδώ και 60 χρόνια, τόσο κακή διαχείριση έκανε; Ήταν κακός επιχειρηματίας ο κος Πετρόπουλος;
Η Ρίζου προσπαθούσε να πιέσει την Σαρρή εκεί που νόμιζε ότι θα πονούσε περισσότερο. Αν είχε δίκαιο θα την ενδιέφερε να μην σπιλώνει κάνεις το όνομά του φίλου της και θα αντιδρούσε απερίσκεπτα. Αν έκανε άδικο, δεν είχε και τίποτε να χάσει.
-Όχι, ήταν δύσκολες εποχές για μικρές σοκολατοποιίες.
Η Σαρρή φαινόταν να μπορεί να κρατά καλά την ψυχραιμία της.

-Όσο και να είναι δύσκολες οι εποχές, για 25.000 Ευρώ αγοράζει κανείς μόνον εξοπλισμό, όχι πελατεία, επαγγελματικό χώρο και σειρά προϊόντων. Άρα δεν ήταν κακός επιχειρηματίας, παρά κακός σοκολατοποιός.
-Ο Αντώνης ήξερε την δουλειά του, απλά δεν είχε τύχη, η πραλίνα που δημιουργήσαμε μαζί ήταν εξαιρετική. Υψηλού επιπέδου και άξια βραβείων.

-Δεν βραβεύτηκε όμως, αντίθετα, έμαθα πως ο Γιάννης Κωστόπουλος την απέρριψε με την κριτική του. Διαβάζω από το άρθρο, για να μην κάνω λάθος και σήκωσε τη φωτοτυπία μιας σελίδας του περιοδικού…
μέτρια ποιότητα, ο ζαχαροπλάστης είχε περιορισμένες ικανότητες στην τέχνη της σοκολατοποιίας, κρίμα την γεύση του δοκιμαστή, που αναγκάζεται ψάχνοντας το πετράδι να τρώει σκουπίδια.
-Πετράδια… σκουπίδια…. Όπως και να έχει, ο Γιάννης διέλυσε με αυτήν του την κριτική την ζωή και τις ελπίδες ενός ανθρώπου. Μια τέτοια κριτική για ένα ζαχαροπλάστη, και ιδιαίτερα για τον Αντώνη εκείνη την στιγμή ήταν απλά άδικη. Δε ξέρω τι παρακίνησε τον Γιάννη να γράψει κάτι τέτοιο, είχε δοκιμάσει την πραλίνα αλήθεια; Αλλιώς δε θα το έλεγε. Ήταν πραγματικά πολύ καλή. Η όχι πολύ γλυκιά σοκολάτα υγείας της περιεκτικότητας των 70% κακάο έκανε αντίθεση στην γλυκιά γεύση του πυρήνα της από πικραμύγδαλο. Είχε την σωστή σκληρότητα, φόρμα και είναι ωραίο χρώμα. Πρώτα έλιωνε η υπέροχη επικάλυψη σοκολάτας στο στόμα, και μετά διαλυόταν το τρυφερό με τα μυρωδικά και ρούμι αναμιγμένο πικραμύγδαλο, για να αφήσει μια χαρακτηριστική ιδιαίτερη αίσθηση ακόμα και όταν η πραλίνα πλέον είχε αφήσει την κοιλότητα του στόματος.
Τον κατέστρεψε, θα μπορούσε να είχε πουλήσει την επιχείρηση για μισό εκατομμύριο. Είχε σκοπό να δώσει τα μισά στην μητέρα του και με τα υπόλοιπα να γίνει συνέταιρος στο coffee shop μου.

-Όμως τελικά δεν έγινε συνέταιρός σας γιατί ο Πετρόπουλος αυτοκτόνησε.
-Ναι, τον βρήκα στο μπάνιο, κρεμασμένο με το κορδόνι του μπουρνουζιού.

-Τον αγαπούσατε τον Αντώνη Πετρόπουλο; Σας στοίχισε ο θάνατος του δηλαδή;
-Βεβαίως. Φυσικά.

-Δεν θα πρέπει να ήταν και τόσο μεγάλη η απώλειά σας, αν μετά από δύο μήνες κάνετε καινούργια προσωπικά σχέδια με τον κο Κωστόπουλο.
-Σας είπα, πως εξελίχθηκε η σχέση μας από την στιγμή που ξανασυναντηθήκαμε.”
Η Σαρρή, πραγματικά ήξερε να ελίσσεται.

-Αλήθεια; Ο φίλος σας, που τον αγαπάτε με το οποίον κάνετε κοινά επαγγελματικά σχέδια, αυτοκτονεί, τον βρίσκεται κρεμασμένο, είστε συντετριμμένη από την απώλεια, όπως μας είπε η μητέρα του, και δυο μήνες αργότερα κάνετε τα ίδια σχέδια με άλλον; Με αυτόν που τον παρακίνησε στην αυτοκτονία; Περιμένετε να το πιστέψουμε;
-Είναι η αλήθεια, επέμενε η Σαρρή.

-Είστε σίγουρη;
-Βεβαίως.

-Ήξερε ο Κωστόπουλος ό,τι ήσασταν η φίλη του Πετρόπουλου;
-Δεν νομίζω, δεν θυμάμαι να ήρθε η συζήτηση σε αυτό το θέμα.

-Πραγματικά; Εάν εμένα μου συνέβαινε κάτι τέτοιο, μόλις θα έβλεπα τον υπεύθυνο της κακής κριτικής, το πρώτο που θα έκανα, θα ήταν να ρωτήσω γιατί. Πόσο μάλλον που γνωριζόσαστε με τον Κωστόπουλο από παιδιά.
-Εγώ δεν ρώτησα.

-Δεν μπορώ να το φανταστώ. Επιτέλους είχατε μπροστά σας τον Κωστόπουλο. Το άρθρο του ήταν άδικο, η πραλίνα άξια βραβείων, αλλά εκείνος την ονόμασε σκουπίδι. Η κακή κριτική είχε τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις για την επιχείρηση του Πετρόπουλου, τραγικές για την ζωή και των δυο σας. Και εσείς; Ξεχνάτε να ρωτήσετε τον Κωστόπουλο γιατί το έκανε;
-Η κα Σαρρή απάντησε ήδη, έχετε και άλλες ερωτήσεις ή μπορούμε να φύγουμε; ρώτησε ο δικηγόρος της Σαρρή.

Δεν είχε νόημα να συνεχίσει την ανάκριση. Η Ρίζου καταλάβαινε καλά πως απλά και μόνο με προαίσθηση δεν λυνόταν αυτή η υπόθεση. Χρειαζόταν αποδήξεις.

-Συνεχίζεται-

-Μαρία εδώ Δημήτρης, σε παίρνω για να σου απαντήσω αυτά που με ερώτησες τις προάλλες. Για τον Κωστόπουλο και την Σαρρή. Πώς;… Άργησα, ενδιάμεσα ενημερώθηκες αλλιώς;… Οκ. Πότε πετάμε Παρίσι; Στις 23 Δεκεμβρίου, στις 8 η ώρα το πρωί θα περάσω να την πάρω. Θα έρθεις να μας πάρεις από το αεροδρόμιο στις 27 επιστρέφοντας;… Εντάξει τα λέμε σε μια εβδομάδα.

“Σε ευχαριστώ για τίποτε” σκέφτηκε η Μαρία Ρίζου, κλείνοντας το τηλέφωνο. Τουλάχιστον κράτησε το λόγο του με το ταξίδι και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την Κατερίνα.

Τις επόμενες ημέρες είχε πέσει αρκετή δουλειά στο αστυνομικό τμήμα. Η λίστα με τα ονόματα των αρνητικών κριτικών δεν ήταν μεγάλη, συμπεριλάμβανε 9 άτομα, αλλά όπως και να έχει παίρνει το χρόνο του να ανακρίνεις 8 άτομα, ένα άτομο από αυτά της λίστας δεν ζούσε πλέον. Μετά από 4 μέρες ήτανε πλέον σίγουρο ότι κανένας από αυτούς δεν μπορούσε να είχε προκαλέσει τον θάνατο του Κωστόπουλου. Δύο άτομα έλειπαν στο εξωτερικό την συγκεκριμένη νύχτα, ένα ήταν άρρωστο και ψηνότανε στον πυρετό όπως βεβαίωσε η γυναίκα του και ο γιατρός του που ήρθε ειδικά για αυτόν το βράδυ στο σπίτι, τέσσερα δούλευαν και είχαν ολόκληρο το προσωπικό του εστιατορίου τους να επιβεβαιώσει το άλλοθί τους, και ένα ήταν σε ερωτικό ιντερμέτζο μαζί με μια παντρεμένη. Πικάντικη ιστορία αυτή, γιατί επρόκειτο για την γυναίκα του συνεταίρου.

Ο παθολόγος βεβαίωσε την εκδοχή του Σιδερή, ό,τι δηλαδή η εξωτερική πληγή της κοιλιάς έγινε ελάχιστα λεπτά αφού πέθανε ο Κωστόπουλος.

Ο δικηγόρος του Σιδερή πρότεινε μια συμφωνία. Εάν ο πελάτης του έλεγε ό,τι ήξερε για το κύκλωμα πλυσίματος χρήματος, επιθυμούσε μια μικρότερη ποινή. “Άλλωστε ο Κωστόπουλος δεν πέθανε από την πληγή που του έκανα εγώ. Ο θάνατός του είχε άλλες αιτίες” πρόσθετε ο Σιδερής θρασύτατα λες και οι πράξεις του δεν ήταν αξιόποινες.

“Αλλά ποιες αιτίες είχε τελικά ο θάνατος του Κωστόπουλου;” αναρωτιότανε η Ρίζου.
Θυμήθηκε το όνειρό της και ενστικτωδώς ψιθύρισε “elementary Mr Watson. Στοιχειώδες; Τι είναι στοιχειώδες; Η ζωή, ο θάνατος, η αγάπη… ο θάνατος;”
Έψαξε στην λίστα για το τηλέφωνο του ζαχαροπλάστη που αυτοκτόνησε.

-Καλημέρα σας, επιθεωρητής Ρίζου από την αστυνομία, με ποιόν μιλώ; Η μητέρα… Θα ήθελα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις μπορώ να έρθω; …Την διεύθυνση την έχω, ευχαριστώ πολύ.

Μήπως μπορείτε να μου πείτε τι συνέβη; ρώτησε η επιθεωρητής όταν έφτασε στο σπίτι της μητέρας του Αντώνη Πετρόπουλου.
-Ο Αντώνης χειριζόταν την οικογενειακή επιχείρηση. ΄Ήταν δύσκολες εποχές τα τελευταία 10 χρόνια, είχε πάρει δάνεια για να επεκταθούμε αλλά δε μπόρεσε να τα πληρώσει, προσπαθούσε ξανά και ξανά να βρει ιδιαίτερες συνταγές πραλίνας, με την ελπίδα να μπορέσει να πουλήσει την συνταγή ή και ολόκληρη την εταιρεία σε μεγαλύτερες εταιρίες. Εκείνος και η φίλη του πειραματίζονταν συνέχεια, αλλά δυστυχώς όλες οι προσπάθειες είχαν μέτρια αποτελέσματα.
Κάποτε όμως πριν 3 μήνες τα καταφέρανε τελικά. Έφτιαξαν μια ιδιαίτερη πραλίνα με πικραμύγδαλο. Η φίλη του είχε εμπειρία με το υλικό και η πραλίνα πέτυχε πραγματικά.
Ο Αντώνης έβαλε τις διασυνδέσεις του σε λειτουργία και ο Κωστόπουλος ο κριτικός της γαστρονομίας ενδιαφέρθηκε να δοκιμάσει την καινούργια δημιουργία του.

Ήρθε σε επαφή με μια μεγάλη σοκολατοποιία και σίγουρος για την καλή κριτική κανόνισε μια συμφωνία. Αν λάβαινε θετική κριτική για την πραλίνα του θα μας έδιναν για την επιχείρηση μισό εκατομμύριο Ευρώ αλλιώς μόνον 25.000.

Όμως του Κωστόπουλου δεν του άρεσε. Ο Αντώνης μου διάβασε το άρθρο όπου έγραψε
μέτρια ποιότητα, ο ζαχαροπλάστης είχε περιορισμένες ικανότητες στην τέχνη της σοκολατοποιίας, κρίμα την γεύση του δοκιμαστή, που αναγκάζεται ψάχνοντας το πετράδι να τρώει σκουπίδια.

Το παιδί μου το πήρε κατάκαρδα, για 25.000 Ευρώ όλη η περιουσία μας, 60 χρόνια επιχείρησης. Δεν άντεξε την αποτυχία και την στεναχώρια, αυτοκτόνησε με το κορδόνι του μπουρνουζιού του. Τον βρήκε η Ελένη κρεμασμένο στο μπάνιο, είχε δέσει το κορδόνι σε κάποιες σωλήνες. Έπαθε σοκ το κορίτσι. Στην κηδεία, συντετριμμένη. Απαρηγόρητη. Αλλά θα της περάσει, θα γνωρίσει άλλους, θα τον ξεχάσει. Εγώ τι να πω; Δεν είναι σωστό, μια μητέρα να θάβει το παιδί της, άλλη είναι η σωστή σειρά…

-Πώς λέγεται η φίλη του Αντώνη;
-Ελένη, Ελένη Σαρρή.

-Συνεχίζεται-

Ο Νίκος Ιωαννίδης επανέλαβε με την σειρά του στην επιθεωρητή αυτά που είπε ο εκδότης και συμφώνησε να της δώσει μια λίστα των ονομάτων αυτών που έλαβαν κακές κριτικές στα άρθρα του Κωστόπουλου. Το τελευταίο άρθρο θα γραφότανε για κάποιο καινούργιο εστιατόριο που άνοιγε στο κέντρο της πόλης. Οι κακές οι φήμες έλεγαν, ότι ήταν μια εικονική επιχείρηση προκειμένου να πλυθεί βρόμικο χρήμα. Ο Κωστόπουλος μυρίστηκε την ιστορία και αποφάσισε να το έχει ως θέμα του.

Το όνομα και η διεύθυνση του εστιάτορα δεν της έλεγαν τίποτε. Αφού έλαβε την λίστα των ονομάτων από τον αρχισυντάκτη επέστρεψε στο αστυνομικό τμήμα. Την έδωσε σε ένα συνάδελφο και ζήτησε να ερευνηθούν τα προσωπικά στοιχεία των ατόμων και να ελεγχθούν τα άλλοθί τους.
Για κάθε ενδεχόμενο ζήτησε από τον προϊστάμενο της να πάρει ένα συνάδελφο μαζί της και να πάνε μαζί στον εστιάτορα. Ο Ματθαίος ένιωσε δικαιωμένος που πάντα προσπαθούσε να την προστατεύσει και συμφώνησε.

Το εστιατόριο ήταν ακόμα στην φάση της ανακαίνισης. Μέσα πηγαινοερχόντουσαν εργάτες, υδραυλικοί με υδροσωλήνες στα χέρια, χτίστες διορθώνανε τους εσωτερικούς τοίχους, βαφείς. Στην μέση του χάους βρισκότανε ο εστιάτορας, Έκτορας Σιδερής, αισθητά σε στρες, να μιλάει στο κινητό δυνατά προκειμένου να υπερβεί την φασαρία και να τον ακούσουνε στην άλλη πλευρά της γραμμής, να παραγγέλνει δυο κιβώτια μιας άγνωστης για την Ρίζου μάρκας κόκκινου γαλλικού κρασιού.

Η Ρίζου και ο συνάδελφος συστήθηκαν αφού τέλειωσε το τηλεφώνημά του και η ανησυχία του Έκτορα Σιδερή πολλαπλασιάστηκε, μόλις άκουσε τον λόγο για τον οποίο ήρθαν να τον ερωτήσουν.

-Τι αυτοκίνητο οδηγείτε; ήταν η πρώτη ερώτηση της Ρίζου.
-Ένα Mercedes Vaneo.

-Και τι χρώμα έχει;
-Μεταλλικό μπλε.

-Κύριε Σιδερή, πρέπει να έρθετε στο αστυνομικό τμήμα για να μας απαντήσετε κάποιες ερωτήσεις και έχω την εντύπωση ότι θα χρειαστείτε και το δικηγόρο σας.

Μία ώρα αργότερα καθόντουσαν 4 άτομα συγκεντρωμένα στο γραφείο της Ρίζου. Ο Σιδερής με τον Δικηγόρο του, ο συνάδελφος και η επιθεωρητής.

-Kε Σιδερή, άρχισε η Ρίζου, γνωρίζατε τον κύριο Κωστόπουλο;
O Σιδερής κοίταξε πρώτα τον δικηγόρο του. Εκείνος του έγνεψε να απαντούσε την ερώτηση…
-Τον γνώρισα όταν ήρθε στο μαγαζί μου. Μου είπε ότι θα έγραφε μια κριτική για το περιοδικό. Θα έπρεπε να του μαγειρεύω διάφορα μενού, για να κρίνει την ποιότητα του φαγητού, αλλά δεν ήθελε να τα μαγειρέψω κάπου αλλού παρά στην κουζίνα του εστιατορίου. ‘Όμως όπως είδατε ακόμα δεν έχω τελειώσει. Με έχουν φάει οι εργάτες και οι αναποδιές, όλο καθυστερήσεις βγαίνουν. Ο Κωστόπουλος δεν μιλιόταν.
Είτε μου μαγειρεύετε το μενού στην κουζίνα του εστιατορίου είτε θα γράψω κακή κριτική χωρίς να τα δοκιμάσω. Αν δεν καταφέρνετε μια απλή διαδικασία σαν αυτή που σας ζητώ, πώς θα τα καταφέρνετε στη καθημερινότητα της γαστρονομίας; Ή μήπως έχουν δίκαιο οι κακές οι γλώσσες και η μαγειρική παίζει δευτερεύον ρόλο στην επιχείρησή σας μου είπε κυνικά.

Να συνεχίσω;” ρώτησε αυτήν την φορά για όλους ακουστά τον δικηγόρο του.

-Συνεχίστε, δεν έχει νόημα να μπερδεύετε περισσότερο τα πράγματα, είπε ο δικηγόρος.
-Λοιπόν το βράδυ της Δευτέρας καραδοκούσα στον εκδοτικό οίκο πότε θα έρθει ο Κωστόπουλος. Είχα δωροδοκήσει τον υπεύθυνο του τηλεφωνικού κέντρου να ακούει τις συνδιαλέξεις και να με ενημερώσει, πότε θα τον καλούσανε να πάει.
Μόλις με είδε του είπα, πως οι εργάτες επιτέλους τελειώσανε τη κουζίνα και ότι ήμουνα τώρα σε θέση να του μαγειρέψω το μενoύ, μου ήταν πολύ σημαντικό αν μπορούσε να κάνει μια μικρή εξαίρεση. Μου απάντησε πως κατά βάση δεν κάνει ποτέ εξαιρέσεις, αλλά έτσι και αλλιώς δεν κατάφερε να τελειώσει το άρθρο του, αν το μενoύ ήταν καλό, θα μπορούσε να το συμπεριλάβει.
Τον πήρα στο αυτοκίνητό μου για να πάμε στο εστιατόριο, όπου μας περίμενε ο μάγειρας. Εγώ θα έκανα τον σερβιτόρο.
Όμως στο δρόμο άρχισε πρώτα να παραληρεί και σύντομα έχασε τις αισθήσεις του. Τρόμαξα, πανικοβλήθηκα, για αυτούς που δουλεύω δεν κάνει να μπλέκεται κανείς με αστυνομίες, δεν κάνει καλό στην υγεία, καταλαβαίνετε; ρώτησε και την κοίταξε με νόημα.

Η Ρίζου είχε αρχίσει να καταλαβαίνει.

Όταν μετά από 5, 10 λεπτά όχι μόνον δεν ξαναβρήκε τις αισθήσεις του, αλλά εξασθένισε υπερβολικά ο σφυγμός του. Τον πήγα στο πάρκο και τον άφησα ανάμεσα στους θάμνους. Σε ένα καλάθι αχρήστων βρήκα ένα μπουκάλι ποτού. Έσπασα τον λαιμό του και του πλήγωσα με αυτό την κοιλιά, σκέφτηκα ότι έτσι θα έμπλεκα την υπόθεση με επιπρόσθετα ίχνη. Του αφαίρεσα όλα τα προσωπικά είδη προκειμένου να καθυστερήσει η αναγνώριση του πτώματος. Από τους συνέταιρους μου θα λάβω ένα μεγάλο πόσο μετά τα εγκαίνια. Το συμβάν μου άλλαξε τα σχέδια δραστικά, ήθελα να κερδίσω λίγο χρόνο για να πάρω τουλάχιστον αυτά τα λεφτά και να το σκάσω για την Αργεντινή.

-Kε Σιδερή συλλαμβάνεστε, ο δικηγόρος σας θα σας εξηγήσει γιατί.

-Συνεχίζεται-