Σάββατο 7.30πμ

Το ξυπνητήρι έδωσε ένα ξαφνικό τέλος στον ύπνο της Μαρίας Ρίζου. Κρίμα γιατί κάτι ωραίο μάλλον ονειρευότανε ακριβώς εκείνη την στιγμή που έφτασε αυτός ο απαίσιος ήχος στα αυτιά της και της αφαίρεσε με μιας το χαμογελο που είχε ζωγραφιστεί στα κοιμισμένα χείλη της. Σηκώθηκε, έκανε ένα ντουζ προκειμένου να ξυπνήσει, έφτιαξε τον πρωινό καφέ, έφαγε ένα μπωλ δημητριακά με γάλα και άφησε ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας πριν φύγει για το αστυνομικό τμήμα.

Καλημέρα Κατερινάκι, δεν μου έκανε καρδιά να σε ξυπνήσω. Αφού τελειώσεις με το πρωινό βαλε σε παρακαλώ το γάλα και το βούτυρο στο ψυγείο, τα υπόλοιπα τα μαζεύω εγώ, και κατέβα κάτω στης Ειρήνης. Κατά τις 10 η ώρα θα έρθει και η ανιψιά της για να πάτε παρέα στον ζωολογικό κήπο.

Επάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μέσα στο γραφείο της βρήκε η επιθεωρητής την λίστα με τα ονόματα και τις αντίστοιχες διευθύνσεις που είχε ζητήσει από τον καλό της άγγελο.
Στοιχεία για 10 νούμερα συνολικά, για τις 5 εισερχόμενες και 5 εξερχόμενες κλήσεις. Τόσες όσες βρισκόντουσαν καταχωρημένες στην μνήμη της συσκευής του τηλέφωνου του θύματος.
Τα νούμερα ήταν σχεδόν όλα από την Αθήνα, άλλα υπήρχε και ένα με τον κωδικό 22210, που όπως είδε στην λίστα ήταν από την Χαλκίδα και ένα άλλο από το εξωτερικό.
Αναγνώρισε την διεύθυνση του νηπιαγωγείου η οποία ήταν καταχωρημένη για μια από τις εισερχόμενες κλήσεις.
Τα άλλα τέσσερα νούμερα ανήκαν σε ένα Κώστα Μιχαηλίδη, ένα Θεόδωρο Νικολόπουλο, τον Αντώνη Μάρκου, μια Νίκη Ιωσήφ και ένα Λευτέρη Ζησόπουλο.
Από την τηλεφωνική συσκευή της Ζησοπούλου είχε κληθεί το συνεργείο του Αριστοτέλη Μαύρου, το δικηγορικό γραφείο ενός Βασίλη Παπά, το κινητό μιας Κωσταντίνος Ζησοπούλου, μια Σοφία Βλάσση και μια Ingrid Miller με διεύθυνση στο Wülfrath, σε μια άγνωστη για αυτήν πόλη, στην Γερμανία.

-Έχουμε και λέμε, άρχισε η Ρίζου μιλώντας δυνατά προκειμένου να αξιολογήσει τα δεδομένα.
Ο Λεφτέρης και η Κωνσταντίνα Ζησοπούλου είναι οι γονείς του θύματος. Ο Αντώνης Μάρκου, ο ξάδελφος που την πίεζε να πουλήσουν το οικόπεδο. Η Νίκη Ιωσήφ, η φίλη για το σινεμά. Ο Αριστοτέλης Μαύρος, ο μηχανικός.
Με βάση την σειρά με την οποία καταχωρήθηκαν τα νούμερα ο Κώστας Μιχαηλίδης θα πρέπει να ήταν ο γνωστός από το Internet.
O Θεόδωρος Νικολόπουλος ήταν μάλλον αυτός που την ονόμασε μωρό μου και είχε το νούμερο στην Χαλκίδα.
O Βασίλης Παπάς…
Που το είχε ακούσει αυτό το όνομα; Ξεφύλλισε τον φάκελο με το φαξ και τις σημειώσεις που είχαν μαζευτεί μέχρι τώρα. Ήταν ο δικηγόρος του Αντώνη Μάρκου.
Σήκωσε την συσκευή του τηλεφώνου, σχημάτισε το νούμερο του Βασίλη Παπά. Μετά τον τέταρτο χτύπο μπήκε σε λειτουργία ο αυτόματος τηλεφωνητής. Έκλεισε, χωρίς να αφήσει μήνυμα.
Πήρε τον μηχανικό αλλά και εκεί μόνον τον αυτόματο βρήκε.
“Μα καλά μόνον εγώ δουλεύω τα Σάββατα;” αναρωτήθηκε η Ρίζου.

Δοκίμασε το νούμερο πρώτα της Νίκης Ιωσήφ και μετά του Κώστα Μιχαηλίδη, καμία απάντηση.

Πήρε τον Νικολόπουλο στην Χαλκίδα. “Επιτέλους” σκέφτηκε, όταν μια ανδρική φωνή απάντησε στο τηλέφωνο. Ανέφερε τον βαθμό της και ότι ήθελε να του κάνει κάποιες σημαντικές ερωτήσεις σχετικά με την κα Ζησοπούλου.
-Συνέβη τίποτε στη Δήμητρα; ρώτησε ο Νικολόπουλος. “Προσπαθώ από προχθές να την πιάσω και δεν την βρίσκω.

-Κε Νικολόπουλε, λυπάμαι αλλά η Δήμητρα Ζησοπούλου είχε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Χρειάζομαι την κατάθεση σας, απλή ρουτίνα, μήπως μπορείτε να κατέβετε κατά την διάρκεια του Σαββατοκύριακου στην Αθήνα;
-Δυστύχημα…; Δηλαδή η Δήμητρα είναι νεκρή;… Που, πότε; Θεέ μου… Δυστυχώς, εφημερεύω αυτό το Σαββατοκύριακο, δεν μπορώ να φύγω.

-Τότε θα έρθω εγώ, αύριο στις 2 η ώρα; Που θα είστε;
-Στην Καλωδιακή Γέφυρα της Χαλκίδας. Στο πάρκιν μετά την γέφυρα από την πλευρά της Χαλκίδας…Θεέ μου, το ξέρουν οι γονείς της;

-Ναι τους ειδοποίησε η τροχαία, αύριο στις 2;
-Ναι, ναι… στις δυο… και έκλεισε ασυναίσθητα το τηλέφωνο.

Κοίταξε ξανά την λίστα της. Η διεύθυνση της Σοφίας Βλάσης ήταν και εκείνη στην Γλυφάδα. Mένανε σχετικά κοντά με την Ζησοπούλου. Πήρε τηλέφωνο χωρίς να περιμένει να βρει κανένα. Η Βλάσση όμως βρισκότανε στο σπίτι. Έπρεπε να βιαστεί αν ήθελε να μιλήσουν πρόσωπο με πρόσωπο, σε μιάμιση ώρα πιάνει δουλειά.

Η Ρίζου πήρε παραμάσχαλα τον φάκελο της υποθέσεως Ζησοπούλου, έκλεισε την πόρτα του γραφείου πίσω της και προχώρησε με γρήγορο ρυθμό προς την έξοδο του κτιρίου. Υπολογιζε ότι χρειαζοταν μισή ώρα αν ο δρόμος ήταν ανοιχτός.

Η Βλάσση έμενε σε μια κάθετο της κεντρικής οδού της Γλυφάδας, σε μια από αυτές τις λίγες παλιές μονοκατοικίες που είχαν μείνει ακόμα και δεν είχαν μετατραπεί σε πολυώροφα κτίρια με μαγαζιά ή γραφεία. Ο κήπος ήταν λίγο παραμελημένος και δεν θα έβλαπτε να έβαφε κάνεις τα κάγκελα ή τους εξωτερικούς τοίχους του κτιρίου. Της έδινε όμως μια αίσθηση χαμένου παράδεισου, έτσι που ήταν, με τα δυο του τα πατώματα, τις πέτρινες επενδύσεις, την ορατή για όλους ηλικία του, περήφανο για αυτή, προστατευμένο με ψιλά πεύκα και ευκάλυπτους από τα άλλα μοντέρνα κτίρια και την φασαρία της πόλης.

Άνοιξε το πορτάκι της αυλής, χαμογέλασε όταν το άκουσε να τρίζει, διέσχισε τον μπροστινό κήπο και ανέβηκε τα τρία σκαλιά που κατέληγαν στην πόρτα της εισόδου.

-Καλημέρα, της είπε μια νέα γυναίκα ανοίγοντας την πόρτα χωρίς να προλάβει να χτυπήσει το κουδούνι.
Είστε από την αστυνομία; Περάστε, όπως σας είπα πρέπει να φύγω σύντομα, σε τι μπορώ να σας βοηθήσω;

-Συνεχίζεται-

ΥΓ. H ιστορία και τα πρόσωπα της αστυνομικής ιστορίας είναι φανταστικά και ουδεμία ομοιότητα έχουν με καταστάσεις και πρόσωπα της πραγματικότητας.

-Πόσους υπάλληλους έχετε στο συνεργείο κε Μαύρε; ρώτησε η επιθεωρητής Ρίζου.
-Κανονικά είμαστε 4 άτομα. Εγώ, ο ανιψιός μου και δυο άλλοι πιτσιρικάδες που με βοηθάνε, άλλα ένας από αυτούς πήγε πριν λίγους μήνες στο στρατό και έχουμε μείνει τρεις.

-Και ποιος ασχολήθηκε με το αυτοκίνητο;
Μια καυτή υγρή μάζα εξαπλώθηκε σε χρόνο μηδέν στα διπλώματα του εγκεφάλου του Αριστοτέλη Μαύρου. Ο μηχανικός αυτοκινήτων είχε την εντύπωση ότι άκουγε τον χτύπο της καρδιάς του στους κρόταφούς του, εκεί που κυλούσε ζεστό, σχεδόν κοχλάζον, το αίμα στις αρτηρίες. Δεν του άρεσε καθόλου αυτή η ερώτηση.
-Τον έλεγχο τον έκανα εγώ, τα ανταλλακτικά τα μοντάρισε ο ανιψιός μου.

-Ελέγξατε το αυτοκίνητο ξανά πριν το πάρει η Ισόπαλου; Ήταν τα ανταλλακτικά σωστά αναρτημένα;
-Όλα ήταν εντάξει.

-Και το σωληνάκι των φρενών αλλαγμένο;
-Ναι, σας είπα. Όλα εντάξει.

-Θέλω να μου δώσετε μια λίστα αυτών που ελέγξατε, τα στοιχεία των ανταλλακτικών που χρησιμοποιήσατε, μαζί με το όνομα και την διεύθυνση του προμηθευτή σας. Α και μην το ξεχάσω τα ονοματεπώνυμο του πιτσιρικά.
Που θα βρω τον ανιψιό σας;
-Μπορώ να σας δώσω την διεύθυνση του σπιτιού του, αλλά δεν θα τον βρείτε εκεί. Έφυγε σήμερα το μεσημέρι με την φίλη του για την Αίγινα. Θα περάσουν εκεί το τριήμερο.

-Τότε να μου δώσετε και το νούμερο του κινητού του.

Ο Αριστοτέλης Μαύρος προσπάθησε να μην δείξει την ταραχή που του προκάλεσαν οι ερωτήσεις της επιθεωρητή. Εκτύπωσε την αναλυτική λίστα των εργασιών που έγιναν στο αυτοκίνητο της Ζησοπούλου, πρόσθεσε ιδιόχειρα τα στοιχεία του προμηθευτή, του πιτσιρικά, όπως τον έλεγε και του ανιψιού του.
Η Ρίζου δεν χρειαζόταν να έχει γνώσεις ψυχολογίας για να αναγνωρίσει στον απότομο τρόπο γραφής του Αριστοτέλη Μαύρου ότι κάτι προσπαθούσε να κρύψει. Αναρωτιότανε τι να ήταν αλήθεια αυτό και αν είχε να κάνει άμεσα ή έμμεσα με το δυστύχημα της Ζησοπούλου.

…

-Κατερίνα… άρχισε η Ρίζου καθαρίζοντας ένα μανταρίνι, θέλω να σε ρωτήσω κάτι.

Η Κατερίνα Ρίζου ακόμα πάλευε να τελειώσει το βραδινό της. Κοκκινιστό της κατσαρόλας με ρύζι. Πάντα ήταν δύσκολη στο φαγητό, αλλά τις τελευταίες μέρες είχε χειροτερεύσει πολύ η κατάσταση. Άμα κανείς την άφηνε να τρώει ότι ήθελε θα την έβγαζε μόνον με ψωμί και σοκολάτα.
-Τι είναι; απάντησε υπερευτυχής που την δινότανε ένας λόγος να στρέψει κάπου αλλού την προσοχή της από το φαγητό.

-Πώς ήτανε αλήθεια όταν πήγαινες στο νηπιαγωγείο;
-Στο νηπιαγωγείο; Πως το θυμήθηκες;

-Αναρωτιόμουνα, αν θυμάσαι τι κάνατε εκεί, αν πήγαινες ευχαρίστως, πως φερόντουσαν οι νηπιαγωγοί, αν τις συμπαθούσες.
Όταν ήσουν μικρή, σε είχα ρωτήσει, αλλά ίσως να μη σε είχα πάντα καταλάβει σωστά, τώρα μπορείς να εκφραστείς καλύτερα.
Λοιπόν θυμάσαι τίποτε;
-Τί να σου πω…; Το μόνον που θυμάμαι είναι εκείνη η γιορτή της Αποκριάς. Το νηπιαγωγείο είχε αγοράσει διαφορετικά κουστούμια ζώων. Μια τίγρη, μια ζέβρα, ένα λιοντάρι, ένα πάνθηρα, και δεν θυμάμαι πλέον τι άλλο. Εγώ λοιπόν με την Γιάννα μια μέρα πριν την γιορτή πήγαμε στο δωμάτιο με τα κουστούμια στα κρυφά και τα δοκιμάσαμε. Όμως επειδή μας ήταν μακριά, αποφασίσαμε να τους κόψουμε τα μπατζάκια στο σωστό ύψος. Πήραμε λοιπόν η κάθε μια ένα ψαλίδι και σναπ εδώ, ωχ στραβό μας βγήκε, για να το διορθώσουμε, σναπ εκεί, πετσοκόψαμε τελικά τα πιο πολλά από τα κουστούμια.
Όταν καταλάβαμε τι κάναμε, τρέξαμε με κλάματα στα ματιά στην κα Δέσποινα. Την θυμάσαι την κα Δέσποινα;

-Η κα Δέσποινα ήταν η διευθύντρια.

-Λοιπόν, η κα Δέσποινα θυμάμαι, χρειάστηκε πολλή ώρα και πολλή υπομονή, μέχρι να τα καταφέρει να ηρεμήσουμε και να μπορέσουμε να της πούμε τι συνέβη. Μας πήρε και πήγαμε και οι τρεις να δούμε τα κουστούμια, τα κοίταξε προσεκτικά, εμείς ξαναρχίσαμε να κλαίμε γιατί βλέπαμε για άλλη μια φορά τι προκαλέσαμε και το μόνο που μας είπε ήταν…
Δεν πειράζει, άλλωστε ήταν πολύ μακριά και θα σας ενοχλούσαν στο παιχνίδι. Την επόμενη μέρα ήταν όλα κομμένα στην μέση και φτιαγμένα σαν μπουφάν με ζώα.

H Μαρία Ρίζου χαμογέλασε ικανοποιημένη και άφησε το τελευταίο κομμάτι μανταρινιού δίπλα στο γεμάτο ακόμα πιάτο της Κατερίνας.

-Ελάχιστες βιταμίνες για μετά το φαγητό, είπε και είδε την κόρη της να γυρίζει αδιάφορα τα μάτια της.

-Συνεχίζεται-

ΥΓ. H ιστορία και τα πρόσωπα της αστυνομικής ιστορίας είναι φανταστικά και ουδεμία ομοιότητα έχουν με καταστάσεις και πρόσωπα της πραγματικότητας.

Ο δρόμος ήταν ανοιχτός και η Μαρία Ρίζου έφτασε γρήγορα στο συνεργείο. Το κτίριο βρισκόταν στο πίσω μέρος του οικοπέδου. Μπροστά υπήρχε χώρος για να παρκάρουν οι πελάτες καθώς και κάποια μεταχειρισμένα αυτοκίνητα χωρίς πινακίδες κυκλοφορίας, με ταμπελίτσες στις οποίες εγγραφόταν το μοντέλο, τα τεχνικά στοιχεία και η εκάστοτε τιμή. Άφησε τα μάτια της να χτενίσουν τα μοντέλα προς πώληση. Όχι ότι είχε περισεβούμενα λεφτά ή ιδιαίτερη διάθεση να αντικαταστήσει το 13 χρόνων Polo της, αλλά πλήρωνε χρόνο με χρόνο όλο και περισσότερα λεφτά στην συντήρηση και διορθώσεις. Αν συνέχιζε έτσι, σε δυο χρόνια θα είχε δώσει στην συντήρηση τόσα χρήματα όσα κάποτε για την αγορά.
Μια γρήγορη ματιά στις τιμές την επανέφερε στην πραγματικότητα. Δεν ήρθε για να διαλέξει αυτοκίνητο, άσε που τα οικονομικά της δεν της επέτρεπαν αυτήν την στιγμή τέτοια άλματα με μοντέλα διετίας…

Τρία τέταρτα της πρόσοψης του κτιρίου αποτελούσε μια τεράστια βιτρίνα, ο χώρος πώλησης και το γραφείο προφανώς, και άφηνε να φαίνεται ένα παρκαρισμένο μπλε Αudi A3. Μια πόρτα στα αριστερά του κτιρίου οδηγούσε στο γυάλινο γραφείο και μια μεγάλη πύλη προς το συνεργείο στα δεξιά.
Η αναρτημένη ταμπέλα στο επάνω μέρος του κτιρίου έγραφε με μεγάλα κεφαλαία γράμματα από την μια πλευρά μέχρι την άλλη:
“Αριστοτέλης Μαύρος, Συνεργείο αυτοκινήτων, Αγορές, Πωλήσεις Ford, Audi & Volkswagen”.

Το γραφείο φαινόταν άδειο έτσι προχώρησε η επιθεωρητής Ρίζου στο συνεργείο. Ούτε εκεί δεν είδε κανέναν εκτός από δυο αυτοκίνητα, αριστερά και δεξιά της εισόδου.

-Καλημέρα, είναι κανείς εδώ; ρώτησε μπαίνοντας.
-Ένα λεπτό, απάντησε μια ανδρική φωνή, αλλά δεν ήταν εύκολο να καταλάβει από που ερχότανε μέχρι που άκουσε έναν ήχο σαν αυτό που κάνουν τα πατίνια της Κατερίνας στο δρόμο. Κατεύθυνε το βλέμμα της εκεί από όπου ήρθε ο θόρυβος και κατάλαβε τι ήτανε. Κάτω από ένα από τα αυτοκίνητα βρισκόταν ξαπλωμένος ένας άνδρας σε μια ξύλινη πλάκα με ροδάκια και τώρα προσπαθούσε να τραβήξει το σώμα του προς τα έξω.

-Καλημέρα, της είπε σκουπίζοντας τα χέρια του σε ένα βρόμικο πανί. Η Ρίζου δεν ήταν σίγουρη αν τα χέρια τώρα είναι καθαρότερα από πριν ή αν αυτή η κίνηση ήταν μόνον μια συνήθεια χωρίς συγκεκριμένο ενδιαφέρον για το αν είναι αποτελεσματική ή όχι. Ο υδραυλικός γρύλος χάλασε εχθές το βράδυ και δυστυχώς δεν έφτασαν ακόμα τα ανταλλακτικά, εξήγησε γιατί ένιωθε λίγο ντροπή στο συνεργείο του να τον δει κανείς να δουλεύει με τέτοιες αναχρονιστικές μεθόδους.
Δεν της έδωσε το χέρι για χειραψία, η Μαρία Ρίζου υπέθεσε ότι ήταν μια καλή ιδέα.

-Επιθεωρητής Μαρία Ρίζου, ο κος Μαύρος;
Ο άνδρας κούνησε το κεφάλι του θετικά. Ήταν γεροδεμένος, ντυμένος με μια μπλε βρόμικη φόρμα, με γκρίζα μαλλιά και μούσι, γύρω στα 45 και την περνούσε ένα κεφάλι.

Μια πελάτης σας, η κα Δήμητρα Ζησοπούλου έφερε το αυτοκίνητό της στο συνεργείο σας για την ετήσια αλλαγή λαδιών. Μήπως μπορείτε να μου πείτε αν διορθώσατε και κάτι άλλο και αν θυμάστε σε ποια κατάσταση άφησε το αυτοκίνητο το συνεργείο σας; ρώτησε η Ρίζου.

-Και βέβαια στην καλύτερη, απάντησε ο μηχανικός αυτοκινήτων έτοιμος για καβγά.
-Μπορείτε σας παρακαλώ να κοιτάξετε τα χαρτιά σας και να απαντήσετε την ερώτησή μου;

-Δεν μπορώ τώρα, πρέπει να τελειώσω το αυτοκίνητο σε μια ώρα.
-Το αυτοκίνητο θα πρέπει να περιμένει. Η πελάτης σας είχε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα με το αυτοκίνητο που εσείς ελέγξατε, θα κοιτάξετε τώρα ή να καλέσω τους συναδέλφους μου των οικονομικών εγκλημάτων για να ρίξουν μια ματιά στα βιβλία σας; Και για όλα τα αυτοκίνητα στην αυλή να υποθέσω πως έχετε συμβόλαια αγοράς από τους προκατόχους;

Ο Αριστοτέλης Μαύρος την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. Δεν ήταν συνηθισμένος σε αντίλογο και ακόμα λιγότερο από γυναίκα. Του ερχότανε μέχρι τους ώμους, δεν ήταν κανένας Schwarzenneger ή καλύτερα Linda Hamilton από τον εξολοθρευτή, παρόλο που της έμοιαζε, αλλά ο τρόπος, η στάση και η σταθερότητα στη φωνή της του έδειχναν ότι δεν αστειευόταν και ότι δεν θα δίσταζε να πραγματοποιήσει την απειλή.
Αποφάσισε ότι δεν είναι εποχές για να μπλέκει κανείς με αστυνομίες και κατευθύνθηκε αμίλητα σε μια πόρτα που συνέδεε εσωτερικά το συνεργείο με το γραφείο.
Ξύπνησε τον υπολογιστή από το standby και έκλεισε γρήγορα το ανοιχτό παράθυρο μιας ταμπέλας του EXCEL. Το μόνο που πρόλαβε να δει η Ρίζου ήταν ο τίτλος του αρχείου στο πάνω μέρος του παραθύρου. “Αγορές/Πωλήσεις 2005”.

-Λοιπόν, άρχισε και αυτή την φορά στη φωνή του έλειπε η επιθετικότητα. Η Δήμητρα Ζησοπούλου αγόρασε από εμάς το Fiesta πριν ένα χρόνο περίπου, ήταν τριών ετών αυτοκίνητο, μας έδωσε το παλιό της αυτοκίνητο έναντι 500 Ευρώ, πλήρωσε 3000 Ευρώ στο χέρι και τα υπόλοιπα 4000 Ευρώ θα τα πλήρωνε με 12 μηνιαίες άτοκες δόσεις. Γνωρίζω τον Αντώνη, τον ξάδερφο της και με διαβεβαίωσε ότι η Ζησοπούλου μπορεί να πληρώσει. Είχε κληρονομήσει μετρητά και ακίνητα από τον παππού της. Έχει μείνει ένα υπόλοιπο ενός μήνα, δηλαδή 333 Ευρώ. Που μπορώ να πάρω το αυτοκίνητο πίσω; Αφού δεν εξοφλήθηκε μου ανήκει.

-Το αυτοκίνητο βρίσκεται στη σήμανση, σας συμβουλεύω να πάτε με ένα ρυμουλκό, η Ζησοπούλου τράκαρε πρώτα με ένα αυτοκίνητο της αντίθετης λωρίδας και μετά έπεσε πάνω σε ένα δέντρο.
Λοιπόν, πότε αλλάξατε λάδια, και ποιες συντηρήσεις κάνατε;
-Η Ζησοπούλου ήρθε τον προηγούμενο μήνα, με το που μπήκανε τα κρύα, αλλάξαμε λάδια, φίλτρο λαδιού, βάλαμε αντιψυκτικό, ελέγξαμε τα φώτα, μπουζιά, το προφίλ των λάστιχων, την εξάτμιση, τον καταλύτη. Αλλάξαμε ένα υαλοκαθαριστήρα και το σωληνάκι για τα υγρά των φρενών. Ήταν πορώδες και προτιμήσαμε προφυλακτικά να βάλουμε καινούργιο.
Πλήρωσε συνολικά, 68 Ευρώ, μόνον τα εργατικά και το λάδι. Τα ανταλλακτικά δεν τα χρεώσαμε λόγω της εγγύησης.
Το αυτοκίνητο ήταν σε άριστη κατάσταση όταν έφυγε από το συνεργείο μας.
Το υπογράφω.

-Περίεργο, τότε αναρωτιέμαι, γιατί η τροχαία με ενημέρωσε, ότι το δυστύχημα προκάλεσε ένα χαλασμένο σωληνάκι… είπε η Ρίζου και είδε το χρώμα του μηχανικού να χάνεται από το πρόσωπο του.

-Συνεχίζεται-

ΥΓ. H ιστορία και τα πρόσωπα της αστυνομικής ιστορίας είναι φανταστικά και ουδεμία ομοιότητα έχουν με καταστάσεις και πρόσωπα της πραγματικότητας.