Παρασκευή 4.00μμ

Φεύγοντας από το νηπιαγωγείο η Μαρία Ρίζου έριξε μια τελευταία ματιά στο κτίριο πίσω της.
“Ζωντανά χρώματα, χαρούμενη διακόσμηση, μοντέρνα κτίρια, σε καλή περιοχή της Βούλας, σε δρόμο με λίγη κίνηση, τι τα θες;” σκέφτηκε.
“Aν αντί να αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα η προστασία της ψυχικής και σωματικής υγείας των παιδιών και η διανοητική και συναισθηματική εξέλιξή τους, η προσοχή ρίχνεται στις αθλοπαιδιές, σε μια τυφλή πειθαρχία και το οικονομικό κέρδος της επιχείρησης. Στρατιωτάκια, αγέλαστα, αμίλητα, ακούνιστα… Ήδη τα λυπότανε τα παιδάκια, χωρίς την Ζησοπούλου, ποιος θα προσπαθήσει να διεκδικήσει τα δικαιώματά τους, να τους φερθεί με την θέρμη που χρειάζονται και να προσπαθεί να ανατρέψει τις αναχρονιστικές απόψεις της διευθύντριας; Οι γονείς; Αυτοί είναι υπερευτυχείς που βρήκαν που να δώσουν τα παιδιά τους όσο δουλεύουν. Τρέχουν βλέπεις σαν όλους μας για να επιβιώσουν. Και ο ένας δουλεύει για τα λεφτά, ο άλλος για την αίσθηση ότι κάνει κάτι που τον προκαλεί διανοητικά, μερικοί για να ξεφύγουν από τα ίδια και τα ίδια της οικογένειας και άλλοι γιατί νιώθουν ότι αυτό που παράγουνε ή που προσφέρουνε στην κοινωνία έχει κάποιο μεγαλύτερο νόημα. Και αν τα παιδιά τα ίδια εκφράσουν στους γονείς την δυσαρέσκειά τους για τις απαράδεκτες μεθόδους, οι γονείς θα το ονομάσουν φάση που θα περάσει ή ότι ψάχνουν απλά τα όριά τους και δεν θα του δώσουν σημασία μέχρι να είναι πολύ αργά. Γιατί τα παιδιά θα τα έχουν τότε σπάσει, θα τους έχουν περάσει στον μυαλό ότι η έλλειψη της ελευθερίας και η συνέπεια χωρίς νόημα και με κάθε κόστος είναι το κανονικό και άντε να διορθωθεί τέτοια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας αργότερα.”
Όταν θα έπαιρνε την Κατερίνα από την Γιάννα έπρεπε οπωσδήποτε να την ρωτήσει αν θυμάται πως ήταν η εποχή στο νηπιαγωγείο…

Κοίταξε το ρολόι της μπαίνοντας στο αυτοκίνητο. Είχε δυο ώρες ακόμα.
Ενημέρωσε αλήθεια κανείς τους γονείς της Ζησοπούλου; Δεν θυμότανε αν διάβασε σχετικό σχόλιο στο φαξ.
“Όποιος δεν έχει μυαλό πρέπει να έχει πόδια ή κινητό” είπε κοροϊδευτικά στον εαυτό της.
Επειδή δεν σκέφτηκε να πάρει μαζί της το φαξ φεύγοντας από το γραφείο, έπρεπε πάλι να τηλεφωνήσει στον καλό της άγγελο στο αστυνομικό τμήμα και να του ζητήσει να διαβάσει το περιεχόμενο του φαξ για να της απαντήσει. O καλός της άγγελος ήταν ακόμα εκεί και την ενημέρωσε πως ναι, κάποιος από την τροχαία ειδοποίησε τους γονείς της για την αναγνώριση. Ζήτησε το όνομα του μηχανικού αυτοκινήτων της Ζησοπούλου, μήπως μπορούσε να βρει την διεύθυνση του συνεργείου; Μπορούσε και της έδωσε, ήτανε στην Άνω Γλυφάδα. Μήπως μπορούσε να της πει σε ποιόν ανήκουν κάποια τηλέφωνα; Μπορούσε και θα έψαχνε. Γίνεται μέχρι αύριο; Κανένα πρόβλημα θα της άφηνε μια λίστα στο γραφείο. Του έδωσε τα 10 νούμερα που είχε σημειώσει από την μνήμη του τηλεφώνου της Ζησοπούλου και ευχαρίστησε εκ των προτέρων για τον χρόνο και την βοήθειά του.

Ο καλός της άγγελος ήταν ένας συνάδελφος ο οποίος είχε παρευρεθεί χωρίς ιδιαίτερο ρόλο, απλά ως μάρτυρας, στις ανακρίσεις μιας σχετικά πρόσφατης υπόθεσής της. Ερευνούσε τότε εκείνη τα αίτια θανάτου ενός κριτικού γαστρονομίας, το πτώμα του οποίου βρέθηκε στο πάρκο από ένα συνταξιούχο, ή σωστότερα από τον σκύλο του συνταξιούχου, ακουμπισμένο σε ένα θάμνο, με μια πληγή στην κοιλιά, χωρίς ταυτότητα ή άλλα προσωπικά αντικείμενα. Το μοναδικό ίχνος ήταν ένα ασημένιο κουταλάκι γλυκού με υπόλοιπα τούρτας αμυγδάλου που βρέθηκε στην τσέπη του σακακιού του πτώματος. Από την μέρα που η Ρίζου έκλεισε την υπόθεση συλλαμβάνοντας την δολοφόνο, μια απείρως πικραμένη και τραγικά άτυχη ζαχαροπλάστρια που είχε κερδίσει ένα βραβείο για την τούρτα αμυγδάλου της, άρχισε να ενδιαφέρεται και να ασχολείται περισσότερο με την ζαχαροπλαστική και την μαγειρική γενικότερα.

Ο συνάδελφος είναι πέντε χρόνια νεότερος στην δουλειά, αλλά χιλιάδες φορές πιο ικανός σε εκείνα τα θέματα που απαιτούν να χρησιμοποιηθούν οι υπολογιστές ή και το ίντερνετ προκειμένου να μαζευτούν στοιχεία σαν και αυτά που χρειάζεται στην προκειμένη περίπτωση.
Εκείνος λοιπόν είναι ο καλός της άγγελος και εκείνη η καλή του νεράιδα.
Δεν είναι μονόδρομος η βοήθεια μεταξύ τους και αυτό χαροποιεί την Ρίζου αφάνταστα. Έτσι πως κάποτε την βοήθησε ο πρώτος προϊστάμενός της, νιώθει πως μπορεί τώρα να δώσει με την σειρά της κάτι από τις εμπειρίες της, από την μεθοδικότητά της ίσως, στον νεότερο συνάδελφο…

“Τι βολικό κε Μηχανικέ, να είστε τόσο κοντά στο νηπιαγωγείο και να μπορώ να σας κάνω μια επισκεψούλα στα γρήγορα. Πώς λεγόταν το ονοματάκι είπαμε;” αναρωτήθηκε. Ξανακοίταξε το χαρτάκι με τις σημειώσεις της. Το παρκαρισμένο αυτοκίνητο μπροστά από το δικό της δεν ήταν πλέον εκεί, άναψε την μηχανή, έβαλε φλας προς τα αριστερά, οδήγησε νοερά την διαδρομή προς Άνω Γλυφάδα, θα ανέβαινε την Λεωφόρο Βουλιαγμένης, και ξεκίνησε.

-Συνεχίζεται-

ΥΓ. H ιστορία και τα πρόσωπα της αστυνομικής ιστορίας είναι φανταστικά και ουδεμία ομοιότητα έχουν με καταστάσεις και πρόσωπα της πραγματικότητας.

-Πριν μία εβδομάδα η δεσποινίδα Ζησοπούλου ήρθε στο γραφείο μου για να ζητήσει την συμβουλή μου, άρχισε να εξηγεί η κα Χατζηλουκά, η διευθύντρια του νηπιαγωγείου στο οποίο δούλευε το θύμα.

Παραξενεύτηκα γιατί από τότε που άρχισε η συνεργασία μας υπήρχαν προβλήματα μεταξύ μας. Είχαμε διαφορετικές απόψεις περί διαπαιδαγώγησης. Η δεσποινίς Ζησοπούλου είχε την άποψη ότι πρέπει να γινόμαστε ένα με τα παιδιά του νηπιαγωγείου, να διατηρούμε μια στενή φιλική σχέση μαζί τους, να αποτελούμε για αυτά κάτι σαν μια θεία ή μία μεγαλύτερη αδερφή.
Εγώ βέβαια ξέρω από την εμπειρία μου, ότι κάτι τέτοιο δεν έχει νόημα, τα παιδιά χρειάζονται πειθαρχία, απόσταση από τους παιδαγωγούς και μια συνεπή αντιμετώπιση. Είναι καθήκον και υποχρέωσή μας να τα μάθουμε πειθαρχία και συνέπεια.
Είναι γνωστόν και επιστημονικώς αποδεδειγμένο, ότι για τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία είναι απαραίτητος ένας χαρούμενα διαμορφωμένος χώρος, πολλές πιθανότητες για κίνηση, αλλά και τα καθαρά όρια μεταξύ αυτού που μπορούν και αυτού που επιτρέπεται.

Επανειλημμένως κάλεσα την δεσποινίδα Ζησοπούλου στο γραφείο μου για να την επαναφέρω εις την τάξην. Με διαβεβαίωνε ότι θα ξανασκεφτόταν τις πράξεις της, όμως δεν υπήρχε πραγματικά καλυτέρευση στις μεθόδους της.
Τέλος πάντων τώρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτε πλέον σε αυτόν το τομέα.
Έτσι λοιπόν μου φάνηκε αξιοπερίεργο το ότι ήρθε να ζητήσει την συμβουλή μου. Μου είπε πως ανησυχεί για την ξαφνική αλλαγή συμπεριφοράς της Τριανταφυλλίδου. Η Βάσω Τριανταφυλλίδου, τριάμισι ετών, είναι εδώ και 6 μήνες στο νηπιαγωγείο μου.

Ακούγοντας αυτό το μου της Χατζηλουκά πάλεψε η επιθεωρητής Ρίζου να κρύψει την έντονη αντίδρασή της. Τόσο πολύ απεχθανότανε αυτού του είδους τις προτάσεις, όταν κανείς όλους και όλα τα θέτει κάτω από τον έλεγχό του και τα θεωρεί ιδιοκτησία του. Και μόνον η ιδέα ότι η κόρη της θα μπορούσε ποτέ να έχει μια ανάλογη διευθύντρια στο σχολείο της, την έκανε να ανατριχιάσει.

Δεν υπήρχαν προβλήματα στην εισαγωγή της Τριανταφυλλίδου στην ομάδα. Είναι υπάκουο και έξυπνο παιδί και σύντομα γνωρίστηκε και απέκτησε φιλίες με τα άλλα παιδιά. Βρήκε και στο νηπιαγωγείο ένα άλλο κορίτσι ίδιας ηλικίας με το οποίο παίζουνε ιδιαίτερα συχνά.

Η δεσποινίδα Ζησοπούλου μου είπε λοιπόν πως τελευταίως, θα είναι κανένας μήνας, παρατήρησε μια αλλαγή στην συμπεριφορά της μικρής Τριανταφυλλίδου, την οποία την θεωρεί τόσο σημαντική που πρέπει να την αναφέρει σε εμένα γιατί πλέον μόνη της δεν ήξερε πως μπορούσε να βοηθήσει την μικρή.

Υπάρχουν στιγμές που εκεί που παίζει η μικρή στην ομάδα, αποτραβιέται ξαφνικά και πηγαίνει να καθίσει μόνη της σε κάποια γωνία. Μένει εκεί τότε με τις ώρες αμίλητη και με σοβαρό ύφος και δεν δέχεται να πάρει πλέον μέρος στις δραστηριότητες της ημέρας.
Άλλες στιγμές, αντιδρά σε τυχαία αγγίγματα του προσωπικού ή άλλων παιδιών υπερβολικά, παράλογα επιθετικά και βίαια.
Αν κάποιος κατά λάθος ανοίξει την πόρτα της τουαλέτας όσο βρίσκεται εκείνη μέσα, εισπράττει εκρήξεις οργής και στριγκλιές.
Τα παιδιά έχουν κατά καιρούς φάσεις με εκρήξεις οργής, όπου ξαναψάχνουνε τα όριά τους και ελέγχουνε την αντίδραση των παιδαγωγών, αλλά η δύναμη των εκρήξεων της μικρής Τριανταφυλλίδου και η αλλαγή στην συμπεριφορά της ήταν, θα πρέπει να ομολογήσω, ιδιαίτερα έντονη και μάλλον ανησυχητική.

Συμφώνησα με την δεσποινίδα Ζησοπούλου ότι μάλλον θα έπρεπε να το ελέγξουμε το θέμα. Την παρακάλεσα να παρακολουθεί την εξέλιξη των πραγμάτων και να με κρατά ενήμερη.

Τις επόμενες μέρες παρατηρούσα την συμπεριφορά της μητέρας της μικρής τα πρωινά και όταν ερχότανε τα απογεύματα να την πάρει. Ήταν εμφανώς σε πίεση χρόνου, όπως όλοι την σημερινή ημέρα δυστυχώς. Μια φορά είχε καθυστερήσει να έρθει ολόκληρα 7 λεπτά της ώρας μετά το κλείσιμο του νηπιαγωγείου, αλλά γενικά ο τρόπος με τον οποίο φερότανε στην κόρη της, πως της πρότεινε το μπουφάν, πως της μιλούσε, πως την κοιτούσε, έδειχναν ενδιαφέρον και φροντίδα. Πρέπει να σημειώσω ότι ποτέ δεν είδα την μικρή να έρχεται στο νηπιαγωγείο μου…

To στομάχι της Μαρίας Ρίζου σφίχτηκε ενστικτωδώς. Τα λόγια του μπορεί κανείς να τα ελέγχει, αλλά το στομάχι είναι τελικά το πιο ειλικρινές κομμάτι ενός ανθρώπου σκέφτηκε.

…με λερωμένα ή τσαλακωμένα ρούχα, αχτένιστα μαλλιά, βρόμικα νύχια, ή χωρίς καπέλο και αντηλιακή κρέμα το καλοκαίρι, συνέχισε η διευθύντρια.

Έτσι σκέφτηκα ότι μάλλον υπερβάλουμε με τις ανησυχίες μας και αποφάσισα ότι προσωρινά δεν θα κάνει η διεύθυνσης του νηπιαγωγείου οποιαδήποτε κίνηση.
Δεν ήθελα να ανοίξω το κουτί της Πανδώρας χωρίς λόγο ή χωρίς την βεβαιότητα ότι πραγματικά τίθεται θέμα σεξουαλικής ή άλλου είδους κακοποίησης της μικρής. Είμαι υπεύθυνη για την διεύθυνση αυτού του νηπιαγωγείου και δεν θα το αφήσω να διασυρθεί έμμεσα ή άμεσα. Γιατί ξέρω ποια θα είναι η αντίδραση του τύπου αν μαθευτεί αυτό που φοβόμαστε. Είμαι σίγουρη και βάζω το χέρι μου στην φωτιά για το προσωπικό μου, αποκλείεται να προέρχεται ο τυχόν θύτης από το χώρο του δικού μου νηπιαγωγείου, αλλά οι δημοσιογράφοι πρώτα θα μας σπιλώσουν στην πρώτη σελίδα για να γράψουν τρεις τέσσερις μέρες αργότερα στην 18η σελίδα και με μικρά γράμματα ότι τελικά δεν έχουμε ευθύνη. Κανείς δεν ενδιαφέρεται πλέον όμως, στο μυαλό έχει κολλήσει η αρνητική εντύπωση και δεν αλλάζει τόσο εύκολα. Είμαστε ένα ιδιωτικό νηπιαγωγείο και οι γονείς είναι οι πελάτες μας. Άμα δεν έχουμε εγγραφές, θα αντιμετωπίσουμε οικονομικό πρόβλημα. Καταλαβαίνετε το σκεπτικό μου…

Όμως όπως περνούσαν οι μέρες και η συμπεριφορά της μικρής, αντί να καλυτερεύει γινόταν όλο και πιο έντονη και προκαλούσε μεγάλο πρόβλημα στην ομάδα, αναγκάστηκα εχθές να απευθυνθώ στην μητέρα της Τριανταφυλλίδου. Της ζήτησα να έρθει με τον σύζυγο της την Δευτέρα, υπάρχει ένα θέμα διαπαιδαγώγησης για το οποίο χρειάζομαι και τους δυο γονείς. Προτίμησα να μην αναφέρω τον πραγματικό λόγο της συνάντησης. Ήθελα να τους ψυχολογήσω πρόσωπο με πρόσωπο πριν το συζητήσω.
Τους ζήτησα όμως να κρατήσουν διακριτικότητα, ως λόγο ανέφερα τις πιθανές αρνητικές αντιδράσεις ή σχόλια του περίγυρου εάν μαθαίναν ότι τίθονται προβλήματα στο θέμα της διαπαιδαγώγησης.

-Είναι η Τριανταφυλλίδου αυτή την στιγμή στο νηπιαγωγείο;
-“Όχι. Ήρθε η μητέρα της σήμερα και την πήρε νωρίτερα γιατί είχανε ένα ραντεβού γιατρού, όπως μου είπανε.
– Χρειάζομαι την διεύθυνση και το τηλέφωνο της κας Τριανταφυλλίδου. Την Δευτέρα θα ήθελα να παρευρίσκομαι και εγώ στην συνάντηση. Μπορούμε να πούμε στους γονείς ότι είμαι η αρμόδια παιδοψυχολόγος. Πότε είναι η συνάντησή σας;
– Στις 10.00 πμ.

-Συνεχίζεται-

ΥΓ. H ιστορία και τα πρόσωπα της αστυνομικής ιστορίας είναι φανταστικά και ουδεμία ομοιότητα έχουν με καταστάσεις και πρόσωπα της πραγματικότητας.

Παρασκευή μεσημέρι

Η Μαρία Ρίζου δεν χρειαζόταν να σκεφτεί πολύ τι να κάνει τον ανέλπιστο ελεύθερο χρόνο που της παρουσιάστηκε.
Τηλεφώνησε στο αστυνομικό τμήμα για να της δώσουνε την διεύθυνση του νηπιαγωγείου, ήξερε την περιοχή και βρέθηκε γρήγορα να ψάχνει που να παρκάρει το θαλασσί της Polo. Δεν άργησε να βρει μια θέση. Λίγο στενάχωρα θα ήτανε, αλλά δεν την ενοχλούσε. Ήξερε να χειρίζεται το αυτοκίνητό της και να το μανουβράρει εκατοστό προς εκατοστό, παρόλο το σκληρό τιμόνι του. Ελλείψη χρημάτων και διάθεσης άργησε να αρχίσει τα μαθήματα οδήγησης αλλά στα 7 χρόνια που οδηγεί δεν είχε κάνει ούτε ένα τόσο δα χτυπηματάκι στο αυτοκίνητό της.

Το νηπιαγωγείο ήταν ένα καινούργιο δυόροφο κτίριο σε σχήμα κύβου, βαμμένο εξωτερικά σε ένα συνδυασμό κόκκινου, πράσινου και μπλε. Οι εσωτερικοί τοίχοι ήταν ανοιχτοκίτρινοι και διακοσμημένοι με παιδικές ζωγραφιές, κατασκευές, αποτυπώματα παιδικών ποδιών ή παλάμες με τα ονόματα του εκάστοτε μπόμπιρα και φωτογραφίες των παιδιών και του προσωπικού. Τα παιδιά σίγουρα νιώθανε ωραία εκεί, έτσι μοντέρνο, φωτεινό και ευρύχωρο όπως ήτανε. Στους διαδρόμους τα είδε η επιθεωρητής χαρούμενα να τρέχουν από την μία κατεύθυνση στην άλλη ή να παίζουν γελαστά. Η Ρίζου ενστικτωδώς σκέφτηκε την εποχή που η κόρη της πήγαινε νηπιαγωγείο. Μόλις είδε μια νηπιαγωγό ρώτησε που θα έβρισκε την διευθύντρια και χτύπησε την πόρτα που της υπέδειξαν ότι ήταν το γραφείο της.

-Χαίρεται, επιθεωρητής Μαρία Ρίζου, είπε αφού έκλεισε πίσω της την πόρτα. Θα ήθελα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις για μια υπάλληλό σας, την κα Ζησοπούλου. Μέχρι τι ώρα ήταν εχθές στην δουλειά;

-Εχθές είπατε; Να κοιτάξω στο πρόγραμμα, ένα λεπτό… απάντησε η διευθύντρια προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο και να σκεφτεί τι να απαντήσει. Είχε συμβουλεύσει την Δήμητρα Ζησοπούλου να μην κάνει ενέργειες πίσω από την πλάτη της, δεν θα βάζανε την αστυνομία στην υπόθεση, εάν δεν μιλούσαν πρώτα με την οικογένεια της μικρής, πάλι του κεφαλιού της έκανε;
Ήδη ήταν εξαγριωμένη με την στάση της, να μην εμφανιστεί σήμερα στην δουλειά χωρίς να πάρει τηλέφωνο να δικαιολογήσει την απουσία της. Δουλειά είναι αυτή, δεν είναι σχολείο, να κάνει κανείς απουσίες χωρίς επιπτώσεις.
Και τώρα μπλέχτηκε και η αστυνομία στα πόδια της. Ούτε ψύλλος στο κόρφο της Ζησοπούλου, άμα θα ξαναερχόταν στην δουλειά…

Η Ρίζου παρατηρούσε την διευθύντρια όσο έψαχνε τα χαρτιά της. Γιατί άραγε της θύμιζε καλόγρια; Ήταν τα χτενισμένα προς τα πίσω μαζεμένα σε έναν κότσο μαλλιά της, το αγέλαστο πρόσωπό της, η άχαρη μακριά υφασμάτινη φούστα της, τα χαμηλά στην ράχη της μύτης κατεβασμένα γυαλιά, το κλειστό μέχρι πάνω μπεζ πουκάμισο ή τα πλακέ καφέ παπούτσια της; Ήταν περίεργη αν ο τρόπος ομιλίας της είναι εξίσου αυστηρός όσο και το παρουσιαστικό της.
Όταν άκουσε την απάντησή της, βεβαιώθηκε για αυτό…

Εχθές τέλειωσε η βάρδια της στις τεσσερσήμισι, σύμφωνα με το πρόγραμμα, γιατί δεν την είδα να φεύγει. Δεν προλάβαμε να μιλήσουμε με τους γονείς της Τριανταφυλλίδου, τους έχουμε καλέσει για την Δευτέρα, τώρα που αναλάβατε εσείς την υπόθεση να ακυρώσουμε το ραντεβού;

Η Ρίζου την κοίταξε με απορία… Ποια υπόθεση εννοούσε; Το θέμα της Τριανταφυλλίδου, της μικρής για την οποία άφησε το μήνυμα στον αυτόματο τηλεφωνητή, φαίνεται να ήταν αρκετά σοβαρό αν η διευθύντρια νόμισε ότι ήταν αυτός ο λόγος της επίσκεψής της.

-Kυρία…
-Χατζηλουκά, συμπλήρωσε η διευθύντρια.
-Kα Χατζηλουκά εχθές το απόγευμα 400 μέτρα από το νηπιαγωγείο συνεκρούσθη το αυτοκίνητο της κας Ζησοπούλου με ένα αυτοκίνητο της αντίθετης κατεύθυνσης. Η κα Ζησοπούλου δυστυχώς δεν επέζησε το δυστύχημα. Πέστε μου όμως περισσότερα για την Τριανταφυλλίδου. Γιατί νομίσατε ότι ερευνώ αυτό το θέμα;

Η διευθύντρια έμεινε με ανοιχτό το στόμα, η Ζησοπούλου νεκρή; Ελάχιστα λεπτά αφού έφυγε από το νηπιαγωγείο; Νόμιζε ότι υπέρβαλε στο θέμα της μικρής, δεν την είχε πολύ πιστέψει, είχε δίκαιο τελικά και μήπως κινδύνευε τώρα και εκείνη; Θα τα έλεγε όλα στην αστυνομικό. Όλα όσα της είχε πει η νηπιαγωγός και ότι είχε εκείνη προσέξει στην αλλαγμένη συμπεριφορά του κοριτσιού.

-Συνεχίζεται-