Τί όμορφα είναι από τότε που άλλαξε η ώρα και έχουμε μια ώρα περισσότερο φως;
Και φτάνει οχτώ το βράδυ και ακόμα ο ουρανός είναι φωτεινός με μια κόκκινη απόχρωση…
Ένα μείγμα από κόκκινο, ροζέ, θαλασσί και άσπρο από τα σύννεφα.
Πανέμορφο.
Να θέλεις να το βλέπεις με τις ώρες και να μην το χορταίνεις.
Ποιός χρειάζεται καταγάλανο ουρανό, χωρίς σύννεφα άμα έχει κάτι τέτοιο μπροστά του;
Με τις φόρμες να αλλάζουν συνεχώς σαν κύματα.
Με τα χρώματα να ρέουν το ένα στο άλλο.
Με μια απίστευτη ελαφρότητα.
Με μια απίστευτη δύναμη των στοιχείων της φύσης.

Πανέμορφε κόκκινε ουρανέ, πανέμορφε ήλιε που στοιχειώνεις τα σύννεφα, πόσο σας θαυμάζω…
Αντίο…
Αύριο θα με ξανασυνεπάρετε.
Σήμερα η θέα σας μου θύμησε που βρήσκω την ευτυχία και την δύναμη.
Στον κόσμο των αισθήσεων. Να με συγχωρήτε άμα το ξέχασα…

Τόσο μεγάλη είναι τελικά η εμβέλια του blog μου; Που χρησιμοποιήται και για διαφημίσεις;

ΥΓ. Άλλος για μακαρονάδα στο Παλέρμο; :-)

Πόσο θα ήθελα να έπεφτα σήμερα για ύπνο και να ξυπνούσα πρώτη Ιουλίου στο καινούργιο διαμέρισμα, με τα κλειδιά του παλιού – χωρίς προβλήματα και μεγάλη οικονομική φθορά – πίσω στα χέρια του ιδιοκτήτη, με όλες τις υπηρεσίες επικοινωνίας μεταφερμένες και σε λειτουργία, με όλα τα έπιπλα στην θέση τους, χωρίς κούτες που να περιμένουν να γεμιστούν, μεταφερθούν, αδειαστούν …
και να πήγαινα απλά και μόνον στην κουζίνα να φτιάξω ένα καφέ και να ετοιμάσω το πρωινό.

Αν γινότανε…
Γίνεται;