Να με συγχωρείς ημερολόγιό μου που ίσως σε παραμελώ και δεν σου γράφω.
Είμαι σίγουρη πως δεν βαριέσαι στην απουσία μου.
Είμαι σίγουρη πως και εσύ την χρειάζεσαι λίγο την ξεκούραση.
Δεν θέλω να με βαρεθείς.
Ούτε να ανησυχήσεις για μένα.
Το ξέρεις πως σε νοιάζομαι.
Ξέρω πόσο υπομονετικό μου είσαι, πολύ περισσότερο από όσο το αξίζω.
Τα φιλιά και το ενδιαφέρον μου, αλλά θα προτιμήσω βραχυπρόθεσμα τον κόσμο των ονείρων από αυτόν των λέξεων και των σκέψεων.

Ευχήσου μου όνειρα γλυκά, θα ήθελα να ξέρω ότι πιάνει η ευχή σου.
Λές να σε ονειρευτώ αυτό το βράδυ;
Καληνύχτα…

ΥΓ. Η Μαρία Κάλλας τραγουδά Giuseppe Verdi, λίγο από την Traviata

Είναι στην φύση του ανθρώπου να προσφέρει την βοήθειά του σε αυτούς που την χρειάζονται;
Είναι στην φύση του ανθρώπου, άμα δει κάποιον σε μια δύσκολη στιγμή, να τον προσπεράσει;
Από φόβο;
Από αδιαφορία;
Από αίσθηση υπεροχής;

Τις προάλλες επιστρέφοντας στο σπίτι το σούρουπο είδαμε έναν κύριο με ένα σκύλο που είχε πέσει με το ποδήλατό του στο πεζοδρόμιο. Σταμάτησα το αυτοκίνητο, πήγα να τον βοηθήσω και τον ρώτησα αν είναι καλά ή μήπως χρειάζεται τίποτε. Ο κύριος, που ήταν αισθητά πιωμένος μου απάντησε ότι είναι εντάξι. Τον ξαναρώτησα, είστε σίγουρος; Με διαβεβαίωσε πως ναι. Πίσω στο αυτοκίνητο ο Οδυσσέας ήταν θυμωμένος με εμένα.

“Μαμά δεν θέλω να πηγαίνεις πάντα στους μεγάλους ανθρώπους”, μου είπε.
“Γιατί πάντα Οδυσσέα;” τον ρώτησα. “Δεν πηγαίνω πάντα, τώρα έπεσε ο κύριος. Άμα κάποιος χρειάζεται την βοήθειά σου, δεν θα τον βοηθούσες;”
“Όχι” ήταν η απάντηση του Οδυσσέα. !?!?!?!

Όταν βρίσκεσαι στον δρόμο της επιστροφής από το μπάσκετ
να εύχεσαι να μην έχεις κίνηση
ή να συναντήσεις πολλά κόκκινα φανάρια
για να μπορείς να βγάλεις καμιά φωτογραφία :-)

Kαιρός είναι να ανθίσουν τα λουλουδάκια και να ξεπετάξουν τα δέντρα ξανά φύλλα…

Tί γυρεύει ένα πολωνικό αυτοκίνητο στο Düsseldorf; Αλλά να μου πείς, τί φωτογραφίζει μια θεότρελλη Ελληνίδα στους δρόμους;

Ψιχάλισε πάλι…