Eχθές έδειχε στην τηλεόραση επαναληψεις της σειράς Sex & the City…
Από τις 0:30 πμ μέχρι τις 2:00 πμ, δυο ή τρείς εκπομπες…

Την έβλεπα με μεγάλο ενδιαφέρον αυτήν την σειρά. Μόνον όταν τέλειωσε έμεινα στην ώρα του μπάσκετ της τρίτης, μετά τη γυμναστική. Δεν ήθελα να την χάσω.
Ήταν σαν να έβλεπα άλλους να ζούν στη θέση μου και χαιρόμουνα που για λίγα λεπτά έννοιωθα το όνειρο ως πραγματικότητα. Και μετά τελειωνε η εκπομπή και είχαμε θέμα την επόμενη μέρα στη δουλειά, για να σοκαρίσουμε λίγο και να γελάσουμε.

Εχθές βλέποντας (ή μαλλον ακουγοντας το, γιατι ημουν ξαπλωμένη, με κλειστά τα μάτια και ειχα βαλει την τηλεοραση να κλεισει με χρονοδιακοπτη) συνειδητοποίησα δυο πράγματα.

Πρωτον ότι δεν ειμαι η ρομαντική Charlotte (παρόλο που μου αρέσει το στίλ ντισίματός της), που θεωρεί υπερτατο αγαθό να παντρευτεί μέσα στον συγκεκριμμένο χρόνο.

Ουτε η career woman, προσγειωμένη, αθλητική Μiranda που απέκτησε παιδί και στη τρέλα να τα προλάβει όλα.

Ούτε η δυναμική και ειλικρινής Samantha που αναλλώνει τους άνδρες και το sex με φρενετικό ρυθμό.

Ούτε η ευαίσθητη χαοτική Carrie στην αναζήτηση του ενός και μοναδικού άνδρα Mister Big στη ζωή της.

Μερικές φορές όμως νοιώθω σαν Charlotte (όταν παω για ψώνια).

Aλλες σαν την Miranda (όταν μου χαμογελά το παδί μου ή φευγω μετά από 5 ώρες δουλειάς έχοντας τύψεις ενώ πληρωνομαι για 4).

Κάποιες άλλες πάλι σαν τη Carrie (όταν γράφω στο blog αμέτρητες λίστες με ερωτησεις για τις οποιες ψάχνω απελπισμένα τις απαντήσεις).

Και άλλες πολίτιμες για μένα στιγμές είμαι η Samantha αφού βρηκε τον Smith. Ικανοποιημένη στην σχέση της, αλλά χωρίς να δέχεται την μονοτονία και να συνεχίζει να ψαχνεται, τί της κάνει καλό, εκείνης και του Smith.

Το δεύτερο που συνειδητοποίησα είναι, ότι δεν χρειάζομαι πλέον να ονειρεύομαι, παρά να ζώ τα όνειρά μου!

Το φεγγάρι σχεδόν γεμάτο.
Λίγο του λήπει, ελάχιστο κομματάκι, άμα δεν το ξέρεις δε το βλέπεις, τόσο λαμπερό είναι.

Νοιώθει άραγε μόνο του εκεί ψηλά;
Να μας βλέπει βραδιά τη βραδιά, χωρίς να μπορεί να μειώσει την απόσταση;
Να παρατηρεί ηφαίστεια να γεννιούνται;
Να σκάνε;
Ηπείρους να ξεκολάνε και να μετακινούνται, να πλέουν στο απέραντο γαλιάζιο;
Παγόβουνα να δημιουργούνται και να ξαναλιώνουν;
Αεροπλάνα να διασχίζουν τους αιθέρες;
Τρένα να ξετρυπάνε από τούνελ;
Καράβια να χάνουν το φορτίο τους, σε μεγάλη θαλασσοταραχή;
Ανθρώπους να συνωστίζουν ουρανοξύστες;
Να πηδάνε για τη πλάκα τους από γέφυρες, δεμένοι με ελλαστικά σκηνιά;
Να κυνηγάνε φάλαινες, εκατονταδες φορές μεγαλύτερες από το μέγεθός τους;
Να κρατανε άγρια ζώα σε κλειστές περιοχές, μόνον και μόνον για πηγαίνουν κάποιοι άλλοι να κάνουν σαφάρι;
Να μεταφέρουν πετρελαιο από χώρα σε χώρα με ραγισμένες σωλήνες;
Να κάνουν πολέμους με όπλα ή οικονομικά μέτρα;
Να νομίζουν ότι είναι μάγκες, που δεν έχουν αφήσει τίποτε στην φυσική του κατάσταση;

Σκεφτεται άραγε να μπορούσε να μεγαλώσει την απόσταση;
Για να μην συνεχίσουμε να το γεμίζουμε με σκουπίδια, υπόλοιπα επιχειρήσεων στο φεγγάρι.
Όπως δεν μας ενδιαφέρουν τα σκουπίδια που αιωρούνται σε orbit; Παλιών δορυφόρων, που δεν μας είναι τώρα οικονομικά ωφελείς.

Άραγε αν κάποιο άλλο ζώο ανέπτυσε ευφυία, και ο άνθρωπος ήταν απλά ένα από όλα τα άλλα, θα έκανε και αυτό το ίδιο;
Θα χρησιμοποιούσε το προνόμιο του μυαλού για να βάλει όλους και όλα κάτω από την κυριαρχεία του;

Θα φερόταν έτσι και ένα δελφίνι, εαν είχε την δυνατότητα;

Πανσέληνος σήμερα.
Αστραφτερό φεγγάρι πάνω από τις σκεπές
φέγγει το νυχτερινό ουρανό,
σε σκοτεινά δωμάτια,
ψάχνει το δρόμο του, μέσα από παράθυρα χωρις κουρτίνες.

Έντονο φως, μα κρύο, δανικό,
απλή αντανάκλαση του ήλιου, χωρις δικιά του ζωή.

Περιμένει υπομονετικά τη ματιά μας.
Ποιος σηκώνει όμως αυτή τη στιγμή το κεφάλι να το δεί;
Ποιός άλλος άραγε εκτώς από εμένα;

Τί βλέπει αυτό από εκεί ψηλά;

Τί χαρά και τί πόνο;
Τί ηρεμία και τί τρόμο;
Τί ησυχία και τί χάος;
Τί μεγάλο και τί ποταπό;

Μήπως τα βάλει στα πόδια βλέποντας τον κόσμο μας, όπως τον έχουμε κάνει;
Η ευτυχως δεν είναι όλα ορατά από αυτή τη προοπτική;
Και μόνον τα καλά υπερέχουν;
Οι ωκεανοί, το γαλάζιο;

Να με συγχωρείς φεγγάρι…
Θά’θελα να σου δείξω τα όμορφα, τα ήρεμα, τα χαρουμενα, τα ήσυχα, τα μεγάλα, αλλά τα χέρια μου δεν φτάνουν να σου σηκώσω το παιδί μου μπροστά σου να το δείς.

Πίστεψέ με όμως, η ασχήμια δεν υπερεχει.
Στα παιδιά μας έχουμε δώσει την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο. Αυτά θα τα καταφέρουν, εκεί που εμείς αποτυγχάνουμε.
Η ομορφιά κρύβεται κάποτε στα σκοτεινά, κάποτε στο φώς,
αλλά υπάρχει!