Aγαπημένε, πως σου αρέσει να με αναστατώνεις…
Να μου στέλνεις sms, να νοιώθεις πως με αγκίζουν αυτά που μου λές, που γραφεις, που υποννοείς…

Αγαπημένε, πως μου αρέσει αυτό το παιχνίδι…
Πως παιζω ευχαρίστως το παιχνίδι σου,
που ειναι και παιχνιδι μου…

Και για πολιτιμες στιγμές επικοινωνουνε οι επιθυμίες μας, οι ανάγκες μας, οι μυρωδιες μας, τα αγκίγματά μας, οι μελωδίες της φωνής μας, οι ρυθμοί της καρδιάς μας.

Απόλυτα, χωρις προσπάθεια να κρυφτει κανεις, πραγματικά και με όλες τις αισθήσεις μέχρι την στιγμή που πρέπει να χρησιμοποιήσεις την γέφυρα.

Πίσω στο δικό σου κομμάτι του σύμπαντος, ικανοποιημένος, ξέροντας πως με αφήνεις ικανοποιημένη.
Στο δικό μου το συμπαν, στο δικό μου το τέλος ή την αρχή της γέφυρας.

Να εισαι καλά, να προσεχεις οδηγώντας και ονειρα γλυκά.
Θα ξανααγαπηθουμε στα ονειρά μας ετούτη την νυχτα.

Κίτρινα ξερά φυλλα στριφογυριζει ο αέρας,
τα πετάει στο παρπρίζ του αυτοκινήτου…

Adiemus στα αυτιά, στο μυαλο, στη διαθεση
αναπνοές του φλαουτίστα
εξισου σημαντικες οσο και η μουσικη…

Φωσφοριζοντα κόκκινα φανάρια
χαλιγώνουν τους ρυθμους…

Ασπρες λωριδες στους δρομους
δειχνουν την κατευθυνση, την συνεχεια, τα μελλόμενα…

Κλαξον εγωιστων οδηγων
ανυπομονοντων, να κινηγουν το δευτερολεπτο…

Άδεια λεωφορεια με σβησμενη ένδειξη
στο δρόμο για το τεπόζιτο…

Ζεστα πορτοκαλιά φώτα στην πλατφόρμα του σταθμού του τρενου
αριστερά από την γέφυρα, στην επιστροφή για το σπίτι…

Αναβωσβήνον φλάς στα δεξιά
ησυχια όταν σβήνει η μηχανή…

Βήματα αργα, ικανοποιημενα,
ξερουν τυφλα τον δρομο…

Σκαλί, σκαλί μες το σκοτάδι
η τηλεόραση να ηχεί μέσα από φωτισμένες πορτες…

Παιδικά μποτάκια γεμμάτα άμμο
περιμένουν υπομονετικά την ιδιοκτήτη τους…

Το κλειδί στην κλειδωνια
διαμερισμα στο φως του φεγγαριου…

O κοσμος κλεισμένος έξω απο την πορτα.
Μεσα ζέστη, προστασία, ξεκουραση, μυρωδιά ξύλου, κεραμικά, βιβλία…

Το δωμάτιο του Οδυσσέα άδειο,
πολύχρωμα παιχνιδια, σαν την παιδική ψυχή
σκόρπια στο πάτωμα, μέσα σε κουτιά σε αναμονή…

Αυριο θα παιχθούν, θα βρουνε άλλο τρόπο χρήσης απο τον συνηθισμένο,
θα προκαλέσουν άλλες εγκεφαλικές συνάψεις…

Σήμερα, τώρα, εγώ,
ευτυχής στον προορισμό μου.

Σημερα δικάστηκε μια 20χρονη με τον 23χρονο ανδρα της, για παιδοκτωνία. Το ενός ετους μωρο εκλεγε συχνά και η μητερα το χτυπησε προκειμένου να το κάνει να σταματησει. Ο πατέρας του παιδιού το ειδε κακοποιημενο επιστρέφοντας απο την δουλειά, αλλα αφησε να περάσουν 3 μερες πριν καλεσει τον γιατρό.
Ηταν ομως πλεον αργά.

Πρίν ενα μηνα η αστυνομία ξεθαψε απο τον κηπο μιας 40χρονης 9 πτωματα μωρων. Η μητέρα συνολικά 13 παιδιών, δηλωσε πως δε θυμαται πλεον λεπτομέριες παρά μόνον από τις πρώτες δυο φορές. Τα παιδικά πτώματα ανήκαν σε μωράκια ημερων που γεννηθηκαν κατα την διάρκεια 11 χρόνων. Η μητέρα αφου τα γέννησε όλα μόνη στο σπίτι της τα έθαψε, αλλοτε σε ζαρντινιέρες, αλλοτε στον κήπο, επειδή δεν μπορούσε να τα συντηρήσει έχοντας ήδη 4 άλλα παιδιά και ζώντας μόνη και διαζευγμένη.

Μια οικογένεια με 2 παιδιά ειχε αναλάβει την κηδεμονία 3 αλλων (προεχόμενα απο φτωχες και διαλυμένες οικογενειες) για τα οποια επιδοτητω από το κράτος. Για 2 χρονια τα ξένα παιδιά τρώγανε 2 φέτες ψωμί και ένα ποτηρι νερό την ημέρα. Η ιστορία βγήκε στην επικαιρότητα όταν το μικρότερο των παιδιων όντας 6 χρονών πέθανε. Ζυγιζε τότε 9 κιλά.

…

Και αυτά στην Γερμανία… Οχι στον τρίτο κόσμο ή σε μέρη χωρίς κοινωνικές βοήθειες και κρατικούς ελέγχους…
Αναυδη!

ΥΓ. Ο Θεος να πρoστατεύει τα παιδιά μας, απο τον κόσμο και προπάντων από εμάς που μας αγαπάνε και μας έχουν εμπιστοσύνη.
ΥΥΓ. Μετά απο αυτό το κείμενο, οι εφιαλτες της περασμένης νύχτας δε με ξαφνιάζουν.