Γιατί; Γιατί!

Πρέπει μια αγάπη να με πονά για να πιστεύω ότι αξίζει;
Πρέπει να απελπίζομαι για να νομίζω ότι αγαπώ,
να συγκρίνω τα αισθήματά μου με αυτά του άλλου και να νομίζω πως εγώ υπερέχω,
πρέπει;

Γιατί δεν μπορεί η αγάπη για έναν άνδρα να είναι τόσο γλυκιά όσο εκείνη η άλλη του παιδιού;
Γιατί δεν μπορεί να δίνει μόνον χαρά;
Γιατί αφήνω τις καταστάσεις να με λυπούν;
Γιατί;

Γιατί τα χαρούμενα είναι λίγα.
Γιατί οι tête – à – tête στιγμές είναι σπάνιες.
Γιατί άρχισα να τις ξεχνώ.
Γιατί είναι πολλά στις λίστα των προτεραιοτήτων πριν εμένα.
Γιατί…γιατί, γιατί!

Γεια χαρα Düsseldorf, γεια χαρα…

Adieu D
Πόσο εύκολα αποχωρίζομαι
πόσο εύκολα αποφασίζω ένα ταξίδι
μια μετακόμιση
ένα χωρισμό

Πόσο εύκολα δέχομαι την αλλαγή
πόσο δύσκολα την έλλειψη αγάπης.

Aντίο Düsseldorf…

Θα ήθελα

When the sun goes down
Θα ήθελα να μου απαγγέλλουν ποίηση
Και πιάνω το κατσαβίδι

Να με χαϊδεύουν γλυκά – του έρωτα – λόγια
Και χρησιμοποιώ την φρέζα

Να ακούσω την φωνή σου
Και τηλεφωνώ σε ασφαλιστικές υπηρεσίες

Θα ήθελα
Και συμβαίνουν άλλα

Μήπως και αυτά είναι
Η ποίηση της πραγματικότητάς μου;

Γιατί – βρίζω ξανά τον εαυτό μου –
γιατί επέστρεψα στα «θα ήθελα»;