Tώρα αυτό ναι. Αυτό ήρθε και μου έστειλε μια γροθιά στο στομάχι για να με βγάλει knock out. Nα μου πεις, τι είχες, τι έχασες; Έτσι και αλλιώς η ημέρα στραβά άρχισε, ανούσια προχώρησε. Ήταν δυνατόν μετά την αναλαμπή να μην ερχόταν κάτι που να ανέτρεπε με τυμπανοκρουσίες την εύθραυστη γαλήνη της στιγμής;

Μα είναι δυνατόν να πουλιέται ένα τέτοιο προϊόν, ή έστω να παράγεται…

Μα πώς είναι δυνατόν;
Πόσο λούσο τελικά χρειάζεται ο «πολιτισμένος» άνθρωπος μέχρι να «χορτάσει»;
Και γιατί το «λούσο», η πολυτέλεια, των ενεργειών προς ανάπτυξη του τρίτου κόσμου δεν παίρνει ποτέ προτεραιότητα;

Τόσο σημαντικότερο για την ζωή μας, είναι να πετάμε τα λεφτά μας για «άχρηστα μπιχλιμπίδια» αντί να βοηθήσουμε κάποιον που έχει την ανάγκη μας;

http://www.worldvision.org.uk/

Σε πήρα τηλέφωνο. Δεν μου απάντησες “πάρε ένα ποτήρι και ένα κομμάτι χαρτί”. Δεν με ρώτησες “ξέρεις τι ώρα είναι”; Δεν μου είπες “μην υπερβάλεις, και τι έγινε”; Ήρθες και έκανες αυτό που έπρεπε. Δεν την τραυμάτισες. Δεν την εξολόθρευσες, την άφησες προσεκτικά έξω από το παράθυρο.
Χίλια ευχαριστώ, υπάρχουν λίγα πράγματα που σιχαίνομαι. Που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω.

Χίλια ευχαριστώ.
Μόλις με έσωσες από μια τεράαααααστια αράχνη…