Όταν το έξω δεν συγκοινωνεί με το μέσα
όταν το μέσα δεν ηρεμεί, όπως φαινομενικά το έξω
όταν ο ήλιος βγαίνει έξω
και το φθινόπωρο έρχεται ξαφνικά μέσα
όταν η εμφάνιση ενός δώρου ξαφνιάσει τον δωρίζον αντί για αυτόν που του δωρίζεται
όταν ένα δάχτυλο αποδειχτεί αδύναμο να συγκρατήσει μια σιδερένια πόρτα κλείνοντας…

τότε είναι μάλλον… Σαββατοκύριακο.

Όσο δεν κάνουμε επιλογές έχουμε όλες τις προοπτικές μπροστά μας. Σαν ένα μήλο, ολοστρόγγυλο και μυρωδάτο.
Όταν επιλέξουμε μειώνονται ταυτόχρονα οι πιθανές προοπτικές και το μήλο αποκτά δαγκωματιές, χάνει την φρεσκάδα του.
Αν δεν επιλέξουμε μπορούμε δυνητικά να καταφέρουμε τα πάντα. Το μήλο παραμένει έτσι ολόκληρο μπροστά μας αλλά αν δεν αντιδράσουμε θα μουχλιάσει σιγά σιγά και θα διαλυθεί.
Αν βρούμε το θάρρος και διαλέξουμε, δεν θα μας δωριστεί χωρίς προσπάθεια ο κόσμος, αλλά τουλάχιστον έτσι μπορούμε να δούμε αν η επιλογή μας έφερε ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση ή αν απλά επρόκειτο για άλλο ένα άνοστο μήλο.

Πόσο μοιάζουμε τελικά όλοι μας… Μικροί μεγάλοι ψάχνουμε την αγάπη, μικροί μεγάλοι θέλουμε την αποδοχή, μικροί μεγάλοι χρειαζόμαστε τον χώρο μας. Τι και αν γεννηθήκαμε σε διαφορετικές χώρες, εποχές, αν έχουμε διαφορετικό φύλλο, αν διαπαιδαγωγηθήκαμε διαφορετικά, αν σπουδάσαμε ή όχι, αν είχαμε πλούσιους γονείς, αν ήσαν χωρισμένοι, δυστυχισμένοι αλλά μαζί, ερωτευμένοι όλα αυτά τα χρόνια της σχέσης τους. Αν οδηγούμε Jeep, Fiat ή Honda… Αν παίζουμε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, wii, ή απλά και μόνον βιολί. Αν ήμαστε λεπτοί, υπέρβαροι ή βουλιμιακοί. Αν μιλάμε 4 ξένες γλώσσες, αν ακούμε Ramstein, αν παίζουμε στο καζίνο, αν σχεδιάζουμε ταξίδια στην Νέα Ζηλανδία.
Αν γράφουμε ποιήματα, ή σε βάσεις δεδομένων, αν το μόνον που διαβάζουμε είναι η Vogue ή Ντοστογιεύσκι, αν λύνουμε Sedoku, αν ξέρουμε κολύμπι, τάβλι ή απλά να γράφουμε το όνομά μας…

Όλοι μας έχουμε τις ίδιες ανάγκες, το ίδιο ανεκπλήρωτο πάθος… την αναζήτηση της αγάπης και την ελπίδα ότι αυτό που είμαστε είναι κάτι το ξεχωριστό και το πολύτιμο.