Ταξίδι στα πάτρια, οικογενειακές επαφές που αναζωπυρώθηκαν, έστω για μια εβδομάδα, στιγμές που προσπάθησαν να αναπληρώσουν άλλες πενήντα ένα εβδομάδων, κρυστάλλινο νερό της θάλασσας, γνωριμίες ενδιαφέρουσες, παιδικές αναμνήσεις και προσπάθειες να επαναληφθούν, παιδικές επιθυμίες, μπλέ, άσπρες και ροζ στιγμές…
Επιστροφή στα πάτρια, τέλος διακοπών.
Επιστροφή στα πάτρια…
Ο τόνος και ο χρόνος
Που πηγαν οι τονοι; Γιατι δεν τους δεχεται το συστημα; Επιστροφη στις ριζες; Στις ριζες αυτου του μπλογκ; Επιστροφη στα σημαντικα και στα ειλικρινη; Σε αυτα των οποιων το νοημα ήταν σημαντικο και οχι ο τρόπος… Πως γυρνα όμως ο χρόνος; Ειναι δυνατον; Θα ηταν καλο αν μπορούσε; Αχ για δες, ξαναήρθαν. Που είχαν παγιδευτεί; Τι τα είχε εμποδίσει να εμφανιστούν; Άκυρη η επιστροφή στις ρίζες; Άκυρη η επιστροφή στον χρόνο; Αδύνατος ο απεγκλωβισμός από το παρόν; Ποιο το νόημα της προσπάθειας λοιπόν; Ποιος ξεχνά και ποιος επιζεί; Ποιος αμφιταλαντεύεται, ποιος παραληρεί; Ποιος σηκώνει τα μάτια του ψηλά στον ουρανό; Ποιος καταφέρνει να δει το ροζ του χωρίς να θαυμάσει; Ποιος μπορεί να ξεπεράσει ένα από τα αυτοκίνητα χτυπημένο σκιουράκι, χωρίς να ανατριχιάσει; Γιατί χάνεται το θάρρος; Που ξαναβρίσκεται; Πόσοι γύροι, πόσα χιλιόμετρα, πόσες ενδορφίνες χρειάζονται; Τι είναι η αγάπη, τι η προστασία, τι μια στιγμή και τι ο χρόνος;