Was wäre die Musik ohne schwingende Moleküle Luft?
Was wäre die Malerei ohne klebende Materialien?
Was wäre ein Roman ohne Papierblätter?
Was wäre eine Theateraufführung ohne Bühne und Publikum?
Was wäre der Himmel ohne das Meer?
Was wäre Gott ohne Menschen?
Was wäre ein Vogel ohne die Höhen?
Was wäre eine Nacht ohne den Morgen?
Was wäre eine Frage ohne Antwort?
Was wäre es?
Was wäre es?
Zeit der Enthaltsamkeit
Die Zeit der Enthaltsamkeit war am Sonntag vorbei… Ich muss zugeben, es war nach so langer Zeit ungewohnt, ich war etwas aufgeregt und wüsste nicht, ob wir es schaffen, ob ich es schaffen würde. Ob das Timing passen würde, ob die Atmosphäre richtig wäre, ob die Erwartungen erfüllt werden würden, ob der Versuch gelingen würde. Ob es alles einem nicht zu viel werden würde. Zum Glück aber hing nicht alles von mir ab. Zum Glück gab es Übereinstimmung. Zum Glück war die gegenseitige Bereitschaft groß, die Sache zum guten Abschluss zu bringen …und den Gefühlen Freilauf zu lassen
Die Zeit der Enthaltsamkeit war am Sonntag vorbei… Es war etwas tricky aber es hat sich gelohnt. Ich kann nichts anderes berichten, die 103 Minuten waren richtig unterhaltsam, aufregend, teilweise süß und schön…
Am Sonntag war ich mit den Kindern im Kino.
PS. Wir haben WALL.E gesehen und Popcorn gegessen;)
Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση;
Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση; Όταν ακούς μια μουσική, στο ράδιο, στο δρόμο, στο σφύριγμα ενός περαστικού, οπουδήποτε βρε αδελφέ, και στην στιγμή σε συνεπαίρνει; Μια μελωδία η οποία ξαφνικά καταφέρνει να σε αποσπάσει από τα καθημερινά, από την φασαρία της στιγμής, τις σκέψεις για ανοιχτές ή άλυτες υποθέσεις, από άλλες μουσικές, άλλες παρουσίες και να σε πάρει σε ένα άλλο κόσμο; Σε ένα τόπο χωρίς χρόνο. Σε ένα τόπο χωρίς όγκο. Σε ένα τόπο χωρίς όρια. Σε ένα τόπο χωρίς γωνίες και κρύο. Σε ένα τόπο χωρίς αγωνία και λέξεις. Σε ένα τόπο γεμάτο χρώματα. Γεμάτο φόρμες, γεμάτο οσμές, γεμάτο συναισθήματα.
Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση; Όταν βρίσκεσαι σε απόλυτη ισορροπία με τον τόπο σου; Όταν δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς αν είσαι εσύ στον τόπο σου, ή ο τόπος εσύ; Όταν η μουσική δεν γεμίζει μόνον τον τόπο αλλά και το σώμα σου; Όταν το σώμα σου γίνεται μουσική; Όταν πετάς πιο ανάλαφρα και επιδέξια από τα πιο επιδέξια πουλιά; Όταν δεν ξέρεις ούτε και εσύ ο ίδιος αν είσαι πουλί ή άνθρωπος; Όταν όλα είναι ολόκληρα, και εσύ ευτυχής μαζί τους;
Τη ξέρεις αυτή την αίσθηση; Τη ξέρεις, έτσι δεν είναι; Είμαι σίγουρη πως τη ξέρεις…
Καληνύχτα