-Επίτηδες δε τον πέρνω τηλέφωνο, ούτε του στέλνω μύνημα στο κινητό. Να του παρουν τα μυαλά αέρα και το πάρει πάνω του ότι με ενδιαφέρει;
-Όμως εσένα σε ενδιαφέρει, δε σε ενδιαφέρει;
-Ναι, αλλά δε θα του το πώ κιόλας, να μην ειναι σίγουρος, να αναρωτιέται…

…

Μου απάντησε τις προάλλες μια φίλη μου.
Καλό κορίτσι η φίλη μου, σε πολλά την παραδέχομαι και ίσως αυτή η στάση να της είναι απαραίτητη αυτήν την στιγμή, αλλά δε θα συμφωνήσω.

Στα θέματα της καρδιάς δε μπορώ να έχω τακτικές, να μη κάνω το ένα, για να μη σκεφτεί ο άλλος το άλλο, ή να φερθώ έτσι ώστε να νομίσει τα πράγματα ο άλλος αλλιώς.
Ή είμαι έτσι, ή νοιωθω αλλιώς και το λέω.
Τί πάει να πεί, θα του πάρουν τα μυαλά αέρα όταν του πώ ότι με ενδιαφέρει; Αφού με ενδιαφέρει χαλάλι τα μυαλά του, δεν σκεφτεται κάτι λανθασμένο. Και γιατί να αναρωτιέται και να μην είναι σίγουρος; Για ποιόν λόγο τα παιχνίδια; Άμα όλη την ώρα κοιτάζω στο κινητό αν μου έστειλε μύνημα, γιατί να το παίξω cool όταν με ρωτήσει, πως είμαι; Γιατί να μη του πω πως περίμενα τηλεφώνημά του;

Δεν είναι απαραίτητο να υπερβάλω βέβαια, με το να στέλνω χιλιάδες μυνήματα, όταν ξέρω πως είναι απασχολημένος άλλα εαν δε μιλώ ειλικρινά και καθαρά στον άνθρωπο για τον οποίο χτυπά η καρδιά μου, σε ποιόν θα μιλήσω;

Τα θέματα της καρδιάς δε χρειάζονται μυαλό, τακτικές, κρυψήματα, παιχνίδια αλλά καρδιά, αισθήσεις και συναισθήματα.
Εαν αισθάνομαι πως ο άλλος έχει την ηρεμία να με ακούσει, του λέω αυτά που νοιώθω, αυτά που με απασχολούν. Χωρίς δευτερες σκεψεις για το τί θα σκεφτει για μένα. Όσο μιλάω με την καρδιά μου, λέω την αλήθεια.
Αν βλέπω πως πνίγεται στα προβλήματα, προτείνω την βοήθειά μου, δείνω χωρο, χρόνο αλλά δεν κόβω την επικοινωνία. Με ενδιαφέρει, νοιάζομαι, ποιος ο λόγος, να υποκρίνομαι την cool;

Τί νόημα και τί μέλλον έχει μια σχέση αν κρύβομαι;
Στον έρωτα, στην αγάπη ανοίγω, δίνω την καρδιά μου.
Έρωτας είναι, δεν είναι πολιτική ή πόλεμος, για να εφαρμόζω τακτικές και στρατηγικές.
Αν με απορρίψει, ας το κάνει.

Δεν μπορώ να ελέγξω την αντίδρασή του.
Θα είμαι τυχερή όμως, αν μιλά την γλώσσα της καρδιάς μου.

Η θαλασσα γαργαλαει μου είπε ο Οδυσσέας για πρώτη φορά στο ιπτάμενο δελφίνι, κατευθηνόμενοι για Πάτμο.
Αργότερα κατάλαβα, τί μπορεί να εννοούσε.
Η θάλασσα γαργαλά τις αισθήσεις μας. Τη μύτη, το μάτι, την αίσθηση της ισορροπίας, τη γεύση.
Τις γαργαλά παιχνιδιάρικα. Δεν επιβάλεται. Παρόλη την δύναμή της, το μέγεθός της σε σχέση με εμάς.

Εμείς νομίζουμε ότι την δαμάζουμε. Άμα θέλει, μας καταπίνει χωρίς να έχουμε την ελάχιστη δυνατότητα να της αντισταθούμε.
Εμεις οι μικροί, που κάποτε νοιώθουμε τεράστιοι και ανίκητοι μπροστά της. Που την μολύνουμε χωρίς δευτερη σκέψη, που την θεωρούμε δεδομένη, που προσπαθούμε να την εκμεταλευτούμε, όπου μπορούμε, και όσο εμείς θελουμε.
Ανεξάρτητα αν τα χρειαζόμαστε όσα της παίρνουμε, ανεξάρτητα αν δε της δίνουμε τίποτε πίσω, ανεξάρτητα αν την καταστρέφουμε.

Εμείς οι μικροί οι ανάξιοι μπροστά της. Κοκκοράκια με φουσκωμένο στήθος και χωρίς μυαλό…

Η θαλασσα γαργαλαει Οδυσσέα μου. Έχεις δίκιο μωρό μου. Γαργαλάει. Και όσοι έχουν μάτια, μύτες, αίσθηση ισορροπίας και γευση το καταλαβαίνουν χωρίς δευτερη σκέψη. Όμως εγώ χαίρομαι που δεν έχασα το νόημα αυτής της πρότασής σου ακόμα και αν χρειάστηκα χρόνο. Κάλιο αργά παρά ποτέ.

ΥΓ. Η φωτογραφία ειναι εκείνη του Αραχτού. Δε ήθελα να δοκιμάσω να βγάλω παρόμοια. Μου άρεσει που είναι παγκόσμια και διαχρονική. Ευχαριστώ ξανά.