Ανησυχη νύχτα
ξαφνικό ξύπνημα
καθυστερήσεις στο πρωινό
εκνευρισμός της μητέρας
πεταγμένες συγνώμες
δεν αλλάζουν την διάθεση
μηχανική οδήγηση
κόκκινα, πράσινα, κίτρινα φανάρια να αναβωσβήνουν
δακρισμένα μάτια
αλμυρή γευση
θαμπή μέρα…

Τι περίμενα από το διαζύγιο;
Γιατί νοιωθω άδεια από την Πέμπτη;
Εκανα πάλι το λάθος να ελπίζω φαντασμαγορικές αλλαγες επειδή σε κάποιο χαρτί πλέον θα φαίνεται κάποια άλλη ένδειξη στην θέση της οικογενειακής κατάστασης;
Το ίδιο λάθος που έκανα όταν παντρευτηκα;
Το ίδιο λαθος που έκανα όταν γεννηθηκε το παιδί μου;
Το ίδιο λάθος που έκανα όταν μετακομίσαμε με το παιδί μακριά από τον μπαμπά του;

Ημουν γενικά καλά τους τελευταιους μήνες.
Υπήρξε μια φάση εξέλιξης τα τελευταία 3 χρόνια.
Δεν ήταν απότομη.

Δεν συνέβει επειδή άρχισε ο χρόνος του χωρισμού από την μια μέρα στην άλλη, ουτε την στιγμή της μετακόμισης, την μέρα που γιορτάσαμε για πρώτη φορά Χριστούγεννα χωριστά, την πρώτη φορά που ταξίδεψα στις διακοπές με το παιδί μου μόνοι μας, την πρώτη φορά που πηγα μόνη μου στην ΙΚΕΑ και ερχόμενη δεν είχα κανένα να με βοηθήσει να στήσω τον νεροχυτη και τα άλλα έπιπλα, που χρειάζονται πάντα δύο άτομα για να μη στραβώσουν.
Ουτε την πρωτη φορά που έκανα αίτηση για να μπώ σε άλλη κατηγορία για την εφορία (από τους παντρεμένους, σε αυτούς που ζουν χωριστά).
Ούτε την πρώτη φορά που ξαναπήγα σε φίλους, κοινους φιλους, με το παιδί μου παρέα, αλλα χωρίς εκείνον, που πηγα με τον συνάδελφο σε συναυλία, στο σινεμά.
Ούτε την πρώτη φορά που αναγκάστηκα να αντικαταστήσω το αυτοκίνητό μου, επειδή η προτεινόμενη επισκευή ήταν πανάκριβη και παράλογη.
Που εψαξα σε forum γνωριμίας για κάποιον άλλον.
Που πήγα στην θεραπεία της ψυχολόγου.
Που γιορτάσαμε στο κήπο μιας φιλικής οικογένειας με τα παιδιά μας.
Που έννοιωσα καλά χωρίς να ξέρω το λόγο.
Που ξαναέννοιωσα γυναίκα και ήξερα την αιτία.

Όμως με κάθε ενεργεια, με κάθε λεπτό ζωής ημουν ελάχιστα καλυτερα, άρχισα να συνειδητοποιώ τους λόγους για κάποιες συμπεριφορές μου, και όσο τα καταλάβαινα, τόσο περισσότερο με δέχτηκα, με συμπάθησα, με αγάπησα. Και ημουν καλά, και φαινόταν.

Γιατί νοιώθω όμως να έχει φυμωθεί η χαρά μου για τη ζωή;
Στον J. ειχα πει της προάλλες, δε θελω να κάνω όνειρα και να στενοχωρηθώ αμα δεν εκπληρωθούν, παρά να ζώ την στιγμή.
Εκανα το λάθος να ονειρευτώ να αλλάξει κάτι με το διαζύγιο;
Τι;

Εδώ και κάμποσο καιρό άρχησε ο Οδυσσεας να ενδιαφέρεται για τους υπεράνθρωπους.
Τον Spiderman, Batman και τον Superman ή όπως εκείνος τον λέει “Duperman”.

Η ιστορια άρχησε με ένα μπλουζάκι κάποιου παιδιού στο νηπιαγωγειο με τον Spiderman, ένα άλλο παιδί φορούσε γιαλιά ηλίου με το ίδιο μοτίβο. Κάποιοι μας χάρησαν κάλτσες και εγώ ως έκπληξη του δωρισα ένα σακίδιο.
Ο Οδυσσεας ειναι υπερευτυχισμένος από τότε.

Γιατί αρέσουν στα παιδιά άραγε οι υπεράνθρωποι;
Είναι τα περίεργά τους ρούχα; Οι υπερφυσικές δυνάμεις, το ότι είναι πασίγνωστοι, δημοφιλείς, δε κουράζονται ποτέ και είναι απτόητοι;
Πολεμανε το κακό και βοηθούν τους καλους;

Όπως θα ήθελαν τα παιδιά και τους γονεις τους;
Ετσι θα θελανε να γίνουν όταν μεγαλώσουν;

H τηλεόραση δειχνει Superman III.
O Superman δέχεται ένα δώρο με κρυπτονίτη και αρχίζει να φερεται ως αντιήρωας. Φλερτάρει αντί να πάει να σωσει κάποιους, ανοιγει τρύπα σε ενα tanker και αφήνει να χύνεται πετρέλαιο στην θάλασσα αντί να επαναφέρει το καράβι στην πορεία του, ισιώνει τον πυργο της Πιζας, πινει.

Ειναι ευκολο στην ταινία να αναγνωρίσεις τον κακό τον Superman. Eίναι αυτός ο αξύριστος, με τα λερωμένα ρούχα.

Ισχύει όμως και το αντίθετο;

‘Οποιος προσέχει τον ευατό του, φορά καθαρά ρούχα, δε πίνει, είναι γνωστός είναι και από τους “καλούς”;
Ένας ήρωας προς μίμηση;
Μπορεί κανείς από τα εξωτερικά χαρακτηρηστικά να συμπεράνει για το εσωτερικά;
Και χρειάζονται τα μικρά παιδιά υπερανθρώπους για πρότυπα;
Πώς θα αποδεχθούν τα αδύνατα σημεία τους αν το υπερτατο καλό για αυτά ειναι να μην αποτυνχάνουν ποτέ;

Στην ταινία ο σούπερ κακός υπολογιστής εκρηγνύεται, το βουνό στο οποιο ηταν κρυμμένος συνθλίβεται, αλλά ο Superman βγένει απο τα συντρίμμια χωρίς ένα χτύπημα, μια γρατζουνιά, ένα τσουλούφι να μην είναι στη θέση του και πάει στην κοπελιά, της δωρίζει ένα διαμάντι (που ελάχιστα δευτερόλεπτα νωρίτερα το δημιούργησε πίεζοντας στην παλάμι του απλά κάρβουνα), ξαναστραβώνει τον πύργο της Πίζας.

Ειναι και η ζωη ετσι; Τελος καλό όλα καλά;
Kαι εμεις υπεράνθρωποι που τα καταφέρνουμε μέρα με την ημέρα;

YΓ. Γιατί νοιώθω άδεια μέσα μου, τις τελευταίες 2 μέρες;