YΓ. Να ειστε ολοι καλα για τα ζεστα σας σχολια στα προηγουμενα posts
YΓΓ. Τωρα που εμαθα πως γινεται, σας παρεχω με τα χαρας το Elegia των Αdiemus. Ως μουσικη υποκρουση και ενδειξη της διαθεσης μου.

Σου δεινω χρονο
τον παιρνεις χωρις σχολιο.
Σου δειχνω ενδιαφερον
το δεχεσαι ως αυτονοητο;

Δε σε πιεζω.
Δε σε στεναχωρω.
Δεν απαιτω.
Ελπιζω, καποτε θα σε δω.

Και αν καποια στιγμη
θελησω, χρειαστω
και ερχομαι απροσμενη,

νοιωθω σαν να σε ξαφνιασα,
σαν να εκβιασα την στιγμή
σαν διαρεικτης που ενοχλεί.

Το προσωπικό χρόνο να διαβαλει.
Το ιδιωτικο χωρο να παραβιαζει.

Εγώ;
Ποια θεση εχω στην ζωη σου;
Απλα να παρατηρώ
και οταν επιθυμεις, η καλή σου;

Και οταν δεν επιθυμεις;
Και οταν δε προσεγγιζεις;
Kαι οταν στον κοσμο σου κλεινεσαι;
Kαι οταν με αποκλειεις;

Αυτο που νοιωθω ειναι αγαπη
δε θελω να σε ελεγχω.
Αυτο που θελεις εσυ
ειναι να σε γυρευω;

Μακαρι να ηξερα
ποιος δρομος ειναι για μενα.
Νομιζα, τα καταφερνα
Νομιζα επιτελους τον βρηκα.

Το διλημμα…
Πως θα λυσω την απορεια;
Χρειαζομαι ενα διαλλειμα;
Ίδια η πορεια;

Εαν πρεπει να εχω καταννοηση για ολους,
σε μενα ποιος θα δειξει;

Το κοινο του blog?
Δεν ειναι μεγαλη απαιτηση για μερικα πεταγμενα κειμενακια, ετσι στα προχειρα;

YΓ.
Γιατι η καταννοηση;
για να σε εκτιμανε;
Γιατι με τους αλλους η απασχοληση,
για να σε αγαπανε;

Πρεπει παντα να τρεχεις
τους αλλους να ευχαριστησεις:
Απο ολα αυτα τι εχεις;
Τις επιπληξεις;

Αν τους ρυθμους καποιου,
αναποδα τους εφερες
απο αγαπη το εκανες.
Απο ενδιαφερον