Ήταν Τρίτη και το ρολόι έδειχνε 8.43 πμ όταν το τηλέφωνο του κέντρου άμεσης δράσης χτύπησε και ο υπάλληλος, με το στόμα ακόμα γεμάτο από το κολατσιό που έκανε αυτήν την ώρα, έβρισε την τύχη του, αύξησε τον ρυθμό με τον οποίο μάσαγε και σήκωσε το τηλέφωνο που χτυπούσε για τρίτη φορά. Είπε ένα ακαταλαβίστικο “κέντρο άμεσης δράσης, λέγετε” και ήλπιζε να του δοθεί χρόνος να καταπιεί την μπουκιά του, πριν κάνει την επόμενη ερώτηση, η οποία είναι συνήθως “πού και πότε”. Αυτός που τηλεφωνεί λέει συνήθως πρώτα το λόγο, τα υπόλοιπα είναι ρουτίνα…

Έδωσε σήμα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής στην οποία ανήκε το πάρκο, κάλεσε ασθενοφόρο, “μπορεί και να ζει ακόμα το θύμα, ποιος ξέρει” σκέφτηκε, έγραψε κάποια προσωπικά σχόλια στο πρόγραμμα του υπολογιστή που καταγράφει όλες τις κλήσεις και ήπιε μια γουλιά από τον ζεστό καφέ με γάλα. Ένιωθε καλά. “Άλλο ένα τηλεφώνημα, άλλη μια καταγραφή με το όνομά μου στη βάση δεδομένων, άλλο ένα θετικό στοιχείο για την αξιολόγηση της δουλειάς μου, σωστά, γρήγορα και ακριβώς με βάση τον κανονισμό”, σκέφτηκε. Σε αυτές τις εποχές που παντού απολύουν, μετρούσε κάθε λάθος και δεν είχε περιθώρια να κάνει λάθη.

Ο επιθεωρητής που στάλθηκε από το αστυνομικό τμήμα έφτασε 10 λεπτά αργότερα. Το πάρκο ακόμα άδειο. Αυτοί που βγαίνουν με τους σκύλους τους έχουν συνήθως τέτοια ώρα επιστρέψει στα σπίτια τους. Το κρύο τσουχτερό, τα πυκνά σύννεφα εμπόδισαν τον ήλιο να εμφανιστεί, γκρίζος ουρανός, που να βγει κανείς έξω. Μόνον στο καφενείο φαινότανε να υπάρχει λίγος κόσμος, συνταξιούχοι που αντί να πάρουν μόνοι τους το πρωινό, πάνε εκεί, έτσι για αντιπερισπασμό. Πώς θα αναγνώριζε αυτόν που βρήκε το πτώμα άραγε;

Πήγε στο ταμείο και ρώτησε την κοπέλα…

-Αστυνομία, επιθεωρητής Μαρία Ρίζου, πού είναι ο κύριος που μας κάλεσε;
Δεν ήθελε να ονομάσει το συγκεκριμένο λόγο. Μπορεί και να ήταν όλα μια παρεξήγηση και να μην ήταν θέμα της αστυνομίας, να βρήκε απλά ένα μεθυσμένο αλήτη, να τα φαντάστηκε. Ποιος ξέρει, σε τι παρακινεί μεγάλους ανθρώπους η μοναξιά. Χειρότεροι και από παιδιά γίνονται. Και εκείνη ήξερε πως είναι τα μικρά παιδιά…
Η κοπέλα της έδειξε ένα ηλικιωμένο κύριο, δίπλα του στο πάτωμα ξαπλωμένος ένας μεγάλος καφέ σκύλος, στο τραπέζι ένα μισοφαγωμένο κομμάτι τούρτας αμυγδάλου, ένα φλιτζάνι καφέ, και ένα ανδρικό καπέλο.

-Αστυνομία, επιθεωρητής Μαρία Ρίζου… επανέλαβε απευθυνόμενη αυτή την φορά στον κύριο με τον σκύλο φτάνοντας κοντά του.
Εσείς μας καλέσατε; Πού είναι στο πάρκο; Μπορείτε να μου δείξετε το σημείο;

-Ωωωω, αστυνομία; Δε σκέφτηκα ό,τι θα στείλουν γυναίκα, επιθεωρητής είπατε; Έεεε, ναι συγνώμη, μια στιγμή να πληρώσω και φεύγουμε. Κρίμα που δε θα τελειώσω το κομμάτι της τούρτας, είναι πραγματικά πολύ νόστιμη, το αγαπημένο μου γλυκό.

Πήρε το καπέλο του, ο σκύλος αυτομάτως σηκώθηκε δίπλα του, πλήρωσε στο ταμείο και βγήκανε από το καφενείο.

Το κρύο έξω είχε μειωθεί ελάχιστα. Περπατώντας σιωπηλά ο ένας δίπλα στον άλλο, ήλπιζε ο Πέτρος Γούναρης να ξαναβρεί το σημείο στο οποίο ήθελαν να καταλήξουν. Σύντομα κατάλαβε όμως, ότι δε χρειαζόταν να ανησυχεί. Το καφέ λαμπραντόρ γνώριζε το δρόμο και τους οδήγησε σίγουρα και γρήγορα στο τόπο του εγκλήματος.

-Συνεχιζεται-

-Εκεί αστυνομία; Ελάτε, ελάτε γρήγορα στο πάρκο, ένας πεθαμένος είναι μέσα στους θάμνους, ελάτε γρήγορα…
Ποιος είμαι εγώ; Πέτρος Γούναρης γεννηθής το 1938, στο … Πώς, πότε τον βρήκα; Τώρα, μόλις, δηλαδή εεε, θα πρέπει να ήταν στις 8 και τέταρτο, τώρα που το σκέφτομαι πέρασαν 20 λεπτά… Πώς, γιατί δε σας πήρα νωρίτερα; Γιατί δεν έχω κινητό, και έψαχνα να βρω δημόσιο τηλέφωνο, έρχεστε; Εντάξει περιμένω. Τί είπατε; Πού θα περιμένω; Στην είσοδο, εκεί που είναι το καφενείο. Το ξέρετε το καφενείο, φτιάχνουν κάτι καλές τούρτες αμυγδάλου, τι να σας πω, όνειρ… Συγνώμη; Εντάξει περιμένω.

Είπε και κατέβασε το ακουστικό. Ακόμα σε σοκ, σε μια κατάσταση εξωπραγματική. Δε του είχε ποτέ ξανασυμβεί να δει πεθαμένο άνθρωπο. Παρόλα τα 67 του χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια όταν άκουγε, όταν μάθαινε ότι κάποιοι γνωστοί του είχαν πρόβλημα υγείας ασυναίσθητα, πως τα έφερνε από εδώ, πως τα έφερνε από εκεί, έκοβε τις επαφές. Ήταν 12 όταν έχασε του γονείς του σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Τόσο παραμορφώθηκαν από το χτύπημα τα σώματά τους, ώστε κανένας από τους στενούς συγγενείς δεν άντεξε το τραγικό θέαμά τους. Πόσο μάλλον να αφήσουν παιδί πράγμα να δει τα πτώματα. Ένας φίλος του στρατιώτης αυτοκτόνησε όσο έκανε τη θητεία του, αλλά προκειμένου να αποφθεχθεί το σκάνδαλο, έγινε η κηδεία πολύ γρήγορα στον κλειστό κύκλο της οικογένειας και δεν αφήσανε κανένα από το τάγμα να παρευρεθεί.
Και πριν 7 χρόνια, όταν πέθανε ο αγαπημένος τους ξάδερφος μετά από 3 σκληρά χρόνια με καρκίνο, έτυχε εκείνος να είναι στο εξωτερικό και να μην μπορεί να επιστρέψει για την κηδεία.

Το θέαμα που του παρουσιάστηκε ήταν απίθανο. Το σώμα ενός καθιστού άνδρα, ντυμένο με κουστούμι, μουσκεμένο και ματωμένο, η πλάτη του να στηρίζεται σε ένα θάμνο, το κεφάλι να πέφτει στραβά προς τα μπροστά, και στα μαύρα βρεγμένα μαλλιά είχαν κολλήσει μικρά λουλουδάκια και ξερά φύλλα.

Ο σκύλος του, ένα καφέ λαμπραντόρ, έκανε τη θλιβερή ανακάλυψη και τον ειδοποίησε με τα γαβγίσματά του. Εκείνος αρχικά τον πέρασε για ένα κοιμισμένο αλήτη, και μάλωσε τον σκύλο του ότι θα τον ξυπνήσει, αλλά όταν ο σκύλος δεν υπάκουσε και δεν επέστρεψε, πήγε πιο κοντά. Όχι μη τι άλλο, για να δέσει τον ανυπάκουο σκύλο στο λουρί του.

Από κοντά κατάλαβε τι έβλεπε… Ένα πτώμα. Ένα άψυχο ματωμένο σώμα ενός άνδρα. Η μυρωδιά που ερχόταν από την κατεύθυνσή του τον σταμάτησε να πάει πιο κοντά, έδεσε τον σκύλο του και άρχισε να ψάχνει τριγύρω του μήπως και δει κανέναν άλλο στο πάρκο. Κανένας.
“Τι θα κάνω τώρα;” σκέφτηκε… “Και με περιμένουν για το εβδομαδιαίο χαρτάκι… Να κάνω ότι δεν είδα τίποτε; Έτσι και αλλιώς πεθαμένος είναι… Τι και αν τον βρουν μια μέρα αργότερα ή νωρίτερα. Αν τον βρήκε ο σκύλος μου, θα τον βρει και άλλος… Θα αργήσω στην συνάντηση με τους φίλους μου… Και αν με είδε κανείς που πήγα κοντά του; Και αν άφησα ίχνη με τα παπούτσια μου; Και αν βρω το μπελά μου, αν δε καλέσω την αστυνομία; Τώρα στα γεράματα να μπλέξω; Αλλά και αν πάρω τηλέφωνο, πάλι δε θα μπλέξω, έπιασα τίποτε; Δεν νομίζω… Πάτησα ίχνη; Που να ξέρω τώρα; Να πάω πρώτα στο σπίτι, και να τους πάρω από εκεί; Να πάρω καλύτερα αύριο και ανώνυμα; Πού ήταν αυτά τα δημόσια τηλέφωνα; Πριν 3 χρόνια τα ξήλωσαν συστηματικά όλα, τώρα άρχισαν σιγά σιγά και έστησαν ξανά μικρότερα. Πού να είναι το επόμενο; Γιατί δεν είχα πει ναι, όταν μου πρότεινε πριν 8 μήνες ο πωλητής στο σουπερμάρκετ την προσφορά με το κινητό για 1 Ευρώ; Τώρα θα είχα… Αχ, μου φαίνεται στο δρομάκι προς την λιμνούλα με τα νούφαρα είχα δει ένα καρτοτηλέφωνο… Πού καταλήγει άραγε αυτός ο δρόμος, πού βρίσκομαι τώρα; Χάνω στα πάρκα τόσο εύκολα τον προσανατολισμό μου… Να, να ένα τηλέφωνο. Θα πάρω λοιπόν, να πω το όνομά μου ή όχι;”

Πήρε το εκατό και φώναξε στο τηλέφωνο.
“Εκεί αστυνομία; Ελάτε, ελάτε γρήγορα…”

-Συνεχίζεται;-

Kρυο διαμερισμα
μουδιασμενα δαχτυλα
τα ποδια καιγονται ακουμπωντας στο καλοριφερ
ψωνια που πρεπει να γινουν
στεγνα ρουχα που πρεπει να διπλωθουν
ο σακος με τα αθλητικα, πεταγμενος στο πατωμα
απλυτα πιατα στον νεροχυτη
η τηλεοραση τα δικά της…

Παθητική διαθεση…
Ποιος θα βρεθει να κανει τις δουλειες μου στην θέση μου;
Καμια νεραιδα, να μου τακτοποιησει τα καθημερινά;
Να της πω, πως τα θελω, και να τα πραγματοποιησει;
Σαν αυτες τις εκπομπες που σου ανακαινιζουν με δικα τους εξοδα ενα δωματιο του σπιτιου σου και εσυ δε χρειαζεται να κουνησεις ουτε το μικρο σου δαχτυλακι. Και στο τελος ειναι ολα τοσο ωραια, καινουργια, φωτεινα, αλλα και ξενα. Λες και μπαινεις σε ενα δωματιο ξενοδοχειου.
Iσως σαν δωματιο ενος Bed & Breakfast, βολικο δηλαδή, ανετο, αλλα δε παβει να ειναι ξένο.

Προτιμώ να οριζω εγω την μορφή του διαμερισματος μου, της ζωής μου, απο το να μου την φτιαχνει αλλος.
Και ας ειναι ισως καποτε ακαταστατη, και ας μην εχει ολες τις ευκολιες, και ας μην ειναι hip, και ας μην ειναι in.
Eιναι δικια μου.
Δικια μου και του Οδυσσεα!

YΓ. Παω τωρα για ψωνια, τα ξαναλεμε αργοτερα :-)

YΓΓ. Το συστημα δε δεχεται το σχολιο αρα απαντω εδώ…
Ρουχα Ok,
συμμαζεμα Ok,
πιατα Ok,
χριστουγεννιατικο στολισμα Ok,
ψωνια … no!
(με πιασανε στο τηλεφωνο και εχασα αργότερα την διαθεση να βγω :-)

Οποιος δει την Νεραιδα, να της δωσει τη διευθυνσή μου, και τις επομενες μερες οι ιδιες δουλειες θα ξαναβγουν…Αφου τελειωσει απο μενα, ας παει να βοηθησει το Μικρουλι για να πανε μαζι στην KV και μετα στο Storyteller που την χρειαζεται πιο εντονα απο εμας :-)