Καποτε

Μόλις υπέγραψα το συμβόλαιο με το καινούργιο νηπιαγωγείο…
Αλλού το νόμιζα, αλλού το βρήκα.
Αλλιώς περίμενα την συνάντηση με την διευθύντρια, αλλιώς μας βγήκε.
Το κτήριο είναι παλαιότερο από το τωρινό.
Μου αρέσει;
Πώς θα δώσω κίνητρο στον Οδυσσέα να το αποδεχτεί;
Πώς θα του εξηγήσω, ότι πρέπει να αρχίσει ξανά από την αρχή κάπου αλλού άγνωστος μεταξύ αγνώστων;

Τον Μάη είναι μια βραδιά γνωριμίας για τους γονείς.
Πριν να αρχίσει η χρονιά θα υπάρξουν κάποιες μέρες κατα τις οποίες θα μπορούμε να πηγαίνουμε για να γνωρίσει το παιδί τα κατατόπια.

Θα τα καταφέρουμε στο τέλος.
Το παιδί δεν έχει δυσκολία να πιάνει φιλίες. Μήπως όμως υπερβάλω με τις απαιτήσεις μου;

Κάνουμε άλλο ένα βήμα μπροστά.
Άλλο ένα βήμα μακριά από το όνειρο, την αυθαλμαπάτη της οικογένειας.

Θα τα καταφέρουμε στο τέλος… Κάποτε.

Eικόνες της ημερας

Η διαδρομή τα πρωινά προς την δουλειά είναι ο χρόνος κατά τον οποίο συντάσω μια νοερή λίστα με τις υποχρεώσεις της ημέρας. Είναι λεπτά έντονης λειτουργίας του μυαλού..

O δρόμος του γυρισμού είναι στιγμές διαλογισμού. Είναι ο χρόνος τον οποίο χρειάζομαι για να αφήσω τα της δουλειάς στην δουλειά και να ηρεμήσω, να κατεβάσω τους ρυθμούς σε αυτούς που είναι απαραίτητοι για ένα χαρούμενο και χαλαρό απόγευμα με τον Οδυσσέα.

Με το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μόνιμα συντονισμένο στο WDR5 και τις αιώνιες συζητήσεις ή τα CD με τους Adiemus, Craig David, Cold Play… περνάνε τα τοπία μπροστά από τα μάτια σαν σε ταινία…

Der Weg nach Hause
Καιρός είναι να έρθει η άνοιξη και να ζωηρέψουν τα χρώματα της φύσης…
Ein schönes Haus
Ένα ωραίο σπίτι…
Lenkrad und Schlüsselbund
Tιμόνι και κλειδιά…
Blick nach vorne
Πιο πέρα στον δρόμο, λίγο πιο κοντά στο Düsseldorf…

Μου αρέσει η οδήγηση τελικά. Δεν είναι μόνον απαραίτητη για τις μετακινήσεις μας αλλά με ξεκουράζει κι όλας.
Σχεδόν όπως οι παρέες και το καφεδάκι με την φιλενάδα…

B. schaut am Handy
H φίλη μου Β. στην κουζίνα του σπιτιού της κοιτά το κινητό της…

H κα Wilson :-)


είχε σήμερα μια δύσκολη μέρα. Ο γιατρός μέσα της διέταξε την εξής αγωγή… τηγανιτές πατάτες για μεσημεριανό, γλυκό Windbeutel, απαλή μουσική, ήλιο και παιδική χαρά με τον Οδυσσέα και την φίλη του Noa.

PS. To γλυκό δεν είχε ουδεμία γεύση σε αντίθεση με την τεράστια ποσότητα σαντιγής και θερμίδων :-)
PPS. Το γλυκό το βλέπω εδώ και ένα μήνα κάθε μέρα στο ζαχαροπλαστείο του πεζόδρομου και το λιμπίζομαι.
PPPS. Aδίκως, διότι είναι το πιο άνοστο γλυκό που έχω δοκιμάσει ποτέ :-(
PPPPS. Η φωτογραφία είναι του κου Jotefa