Η φωτογραφία έχει αλλάξει – ενδιάμεσα έχουμε μετακομίσει σε άλλη πόλη – όμως το περιεχόμενο εκείνου του παλιού post παραμένει πάντα επίκαιρο…

Kαλημέρα :-)

Δεν έχω διάθεση για τίποτε. Δεν θέλω ούτε και να γράψω, ούτε και να ανάψω το καλοριφέρ γιατί κρυώνω, ούτε να ξεπλύνω πιάτα από το βραδυνό, ούτε να κάνω τα λίγα βήματα που με χωρίζουν από το κρεβάτι μου, ούτε να ανάψω το κουμπί της τηλεόρασης, ούτε να σηκώσω το τηλέφωνο, ούτε, ούτε, ούτε.

Ποιός ο λόγος να μην το παραδεχτώ; Για ποιόν να υποκρίνομαι; Αύριο είναι μια καινούργια μέρα, μάλλον πάλι θα δουλέψει το μηχανάκι στις επιθυμητές ταχύτητές του. Σήμερα, τώρα, αυτό το βράδυ,

Ποιά επιλογή έχει κανείς όταν κάποιος τον πιέζει να ενεργήσει;
Αντιδρά ανάλογα με την προτροπή.

Και τι συμβαίνει αν η προτινόμενη ενέργεια αποδειχτεί άτοπη και υπερβολική για το συγκεκριμένο πρόβλημα;
Θα πρέπει να επιλέξει ή να επιμείνει σε κάτι που δεν πιστεύει προκειμένου να ηρεμήσει αυτός που ασκεί την πίεση,
ή να εξηγήσει στον πιέζοντα ότι δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί εκείνος αφού τα πράγματα θα βρουν από μόνα τους την λύση
ή να στείλει τον πιέζοντα στον ειδικό για να πάρει ΚΑΙ εκείνος την ίδια πληροφορία την οποία αρνείται να δεχτεί από αυτόν που πιέζει….

Ή με δυο τρεις λέξεις…
Αν ο τάδε υποστηρίζει ότι το παιδί πρέπει να πάει στον γιατρό, ο γιατρός εξηγεί ότι δεν είναι θέμα θεραπείας, ας πάει ο τάδε να κάνει την θεραπεία. Το παιδί δεν την χρειάζεται…

Την καλημέρα μου και χρόνια πολλά στις Μαρίες, στους Μάριους, Παναγιώτες και στην αδερφή μου που γιορτάζει σήμερα :-)