Πώς μετριέται μια επιτυχημένη μέρα;
Στον αριθμό όλως αυτών των εκκρεμοτήτων που βρίσκουν ένα τέλος;
Σε βαθμούς Κελσίου και σε ώρες ηλιοφάνειας;
Σε χαμόγελα που έδωσες και σου ανταποδόθηκαν;
Στις στιγμές ηρεμίας που εντελώς ξαφνικά επανήρθαν;
Στο μέγεθος του εκνευρισμού και της επιθετικότητας που κατάφερες να ανατρέψεις;
Σε αγκαλιές με το παιδί σου;
Σε λεπτά σιωπής όταν τα βλέμματα ανταλλάσσουν ερωτικά χάδια;

Ε τότε ναι, μια επιτυχημένη μέρα βρίσκει σιγά σιγά το τέλος της…

Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.
Πάλι με κρατά παγιδευμένη αυτή η λέξη.
Και δεν λέει να βγει από το μυαλό μου από τότε που την άκουσα ξανά πριν πέντε λεπτά.
Πόσο είναι σε θέση να φέρνει τα πάνω κάτω.
Να με επηρεάζει, να την νιώθω, να με συνεπαίρνει.
Να με σηκώνει να αιωρούμαι εκατοστά ψηλότερα από το πάτωμα.
Να με κουβαλά απαλά εκεί που εκείνη θέλει, να με χαϊδεύει, να την χαϊδεύω, να μου χαμογελά με νόημα, να γεμίζει την ανάμνησή μου με μυρωδιές, να απαιτεί και να κυριεύει όλες τις αισθήσεις μου.

Πάλι με κρατά μαγεμένη αυτή η λέξη. Αυτή και τα αδερφάκια της που πάντα την συνοδεύουν στον δρόμο προς τα αυτιά μου. Μια μαγεία που αν μπορούσε θα ήθελα να ήταν όλη η ζωή μου. Μια τέτοια γλυκιά μαγεία…

Καληνύχτα όνειρο, καληνύχτα μαγεία…

Πιστεύετε στην μετεμψύχωση; Εάν ναι, ως τι θα θέλατε να επανέρθετε σε μια επόμενη ζωή;
Ελικοπτεράκι της Παναγιάς, δελφίνι, τίγρης, ελέφαντας, ξανά άνθρωπος;

Εγώ θα ήθελα να επιστρέψω ως γυμνοσάλιαγκος.
Ένα γυμνοσάλιαγκο ενδιαφέρουν μόνον όσα συμβαίνουν 30 εκατοστά πάνω από το κεφάλι του, τίποτε παρά πάνω. Όταν πληγωθεί ένα άκρο του, καλά θα κάνει να το κόψει, πάλι καινούργιο θα ξαναμεγαλώσει. Δεν έχει σπίτι να τον στενεύει, να το κουβαλά ή να ασχολείται μαζί του. Δεν ξέρει να μιλά, δεν προσπαθεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Ζει ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, έχει πάντα αρκετή τροφή, τον ρυθμό που του χρειάζεται. Δεν έχει τσέπες, να τις γεμίζει με χρήματα. Δεν χρειάζεται ένα ταίρι, μπορεί και από μόνο του να φέρει απογόνους άμα το θελήσει.
Και όταν κάποιος απρόσεκτα μετά την νεροποντή τον ζουλήξει στο διάβα του, δεν ενοχλεί η απώλεια παρά μόνον ο χαρακτηριστικός αηδιαστικός ήχος και τα υπόλοιπά του στην κάτω πλευρά του παπουτσιού.

ΥΓ. Σήμερα κάποιος που αγαπώ αγωνιά για την υγεία κάποιας που κάποτε αγάπησε τόσο, ώστε να αποκτήσει μαζί της παιδί. Καλή δύναμη αγαπημένε μου, καλή τύχη και εκείνης. Τα κατάφεραν τελικά; Να μας τρομοκρατήσουν;