Bicycle bicycle bicycle
I want to ride my bicycle bicycle bicycle
I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride it where I like

Ο Οδυσσέας σήμερα για πρώτη φορά πάνω σε ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες μπορεί ήδη να κάνει πετάλι ελεύθερος στην ευθεία. Τις στροφές, την αρχή και το φρενάρισμα, τα αφήσαμε για να τα μάθουμε την επόμενη φορά…

You say black I say white
You say bark I say bite
You say shark I say hey man
Jaws was never my scene
And I don’t like Star Wars
You say Rolls I say Royce
You say God give me a choice
You say Lord I say Christ
I don’t believe in Peter Pan
Frankenstein or Superman
All I wanna do is

Bicycle bicycle bicycle
I want to ride my bicycle bicycle bicycle
I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride my –
Bicycle races are coming your way
So forget all your duties oh yeah
Fat bottomed girls
They’ll be riding today
So look out for those beauties oh yeah
On your marks, get set, go!
Bicycle race bicycle race bicycle race
Bicycle bicycle bicycle
I want to ride my bicycle
Bicycle bicycle bicycle bicycle
I want a bicycle race

You say coke I say caine
You say John I say Wayne
Hot dog I say cool it man
I don’t wanna be the President of America
You say smile I say cheese
Cartier I say please
Income tax I say Jesus
I don’t want to be a candidate for
Vietnam or Watergate
‘Cos all I wanna do is

Bicycle (yeah) bicycle (eh) bicycle
I want to ride my bicycle bicycle (c’mon) bicycle
I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride it where I like

Το τραγούδι έγραψε και τραγούδησε ο Freddie Mercury (Queen) το 1978.

Mια φορά και ένα καιρό ήταν μια γυναίκα που τα είχε όλα. Ήταν υγιής, ποτέ δεν αρρώστησε ούτε μια μέρα στην ζωή της. Είχε φοιτήσει στα καλύτερα σχολεία. Η δουλειά της ήταν η πιο ενδιαφέρουσα που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς και ο μισθός που της παρείχε, αρκούσε και περίσσευε για να καλύψει όλες τις ανάγκες της. Οι φίλοι της ήταν οι πιο αξιόλογοι άνθρωποι που θα μπορούσε ποτέ κανείς να γνωρίσει, είχαν πάντα χρόνο για εκείνη, την στηρίζανε στις αποφάσεις της και γιόρταζαν μαζί της της επιτυχίες της.
Το σπίτι της, μια ιδιόκτητη νέα, όμορφη, διαμπερή και ευήλια μονοκατοικία, περιτριγύριζε ένας υπέροχος κήπος με ψηλά δέντρα, άσπρα μυρωδάτα λουλούδια και πράσινο παχύ γκαζόν. Τα παιδιά της, δυο τον αριθμό, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, είχαν ώς εξυπνότερα του σχολείου τους υπερπηδήσει μια και δυο χρονιές και σπούδαζαν ήδη στα δεκαέξι τους στο πολυτεχνείο. Ο σύζυγος της ήταν ένα κόσμημα ανθρώπου. Ποτέ δεν την άφησε να νιώσει αβοήθητη, ποτέ δεν της επέβαλε τις λύσεις του. Πάντα παρόν όταν είχε την ανάγκη του, ήξερε να αποσύρεται όταν χρειαζόταν, να λέει ή να κάνει το σωστό στην σωστή στιγμή. Δεν φοβόταν να της λέει πως την αγαπάει, όπως δεν φοβόταν τίποτε στην ζωή του.

«Mια γυναίκα που τα είχε όλα…» σκέφτηκε και την κυρίεψε μια ακαταμάχητη αίσθηση αναγούλας.
«Μπροστά στο κάθισμά σας θα βρείτε το ειδικό σακουλάκι» παρατήρησε η αεροσυνοδός τονίζοντας ιδιαίτερα την λέξη «σακουλάκι».
Πήρε το σακουλάκι από την θέση του, το κράτησε σφιχτά μπροστά στο στόμα της και άφησε με μια πρωτόγνωρη αίσθηση ανακούφισης να εκσφενδονιστεί όλο αυτό το βάρος, η δυσαρέσκεια, η μετριότητα, η πίκρα, η στεναχώρια, η απογοήτευση, η χαμένες ελπίδες, τα σπασμένα όνειρα, τα θρύψαλα της καρδιάς της που είχαν μαζευτεί μήνες, χρόνια, αιώνες μέσα της.

Τι ωραία που είναι μια σταγόνα. Έτσι όπως γυαλίζει κρυστάλλινη στον ήλιο. Την στιγμή που κατρακυλά στη ρίνη ενός φύλλου και μαζεύεται στην άκρη του. Όσο μεγαλώνει στιγμή την στιγμή, όσο προσπαθεί να ξεπεράσει τις δυνάμεις που την συγκρατούν, όταν τελικά τις νικά και ξεκολλά και αλλάζει μεταφορικό μέσο. Και πέφτει από το ένα φύλλο στο άλλο, και βρέχει μυρμήγκια στο διάβα της και πιάνεται σε ιστούς αράχνης, έτσι για να ξαποστάσει, να πάρει δυνάμεις μέχρι να συνεχίσει το ταξίδι της, το – αέναο για μια σταγόνα – ταξίδι προς την θάλασσα.

Photo Copyright http://www.marco-kolditz.de
Τι και αν ένας άνθρωπος θελήσει να της αλλάξει την πορεία. Τι και αν ο υαλοκαθαριστήρας σαρώσει το βρεμένο παρμπρίζ. Τι και αν ένα πουλί προσπαθήσει να ξεδιψάσει πίνοντάς την. Τίποτε δεν μπορεί να την σταματήσει. Πάντα, ανεξάρτητα τόπου, ανεξάρτητα στιγμής, πάντα θα βρει τρόπο να συνεχίσει το ταξίδι της. Έτσι και αλλιώς πριν από τον άνθρωπο, πριν από τα αυτοκίνητα, πριν και από τα πουλιά υπήρχε. Έτσι και αλλιώς περισσότερο από τον άνθρωπο, περισσότερο από τα αυτοκίνητα, περισσότερο και από τα πουλιά θα υπάρχει.
Και αν ο δρόμος προς την θάλασσα απαιτεί μια διαμονή στον υπόνομο, σε μια δεξαμενή βιολογικού καθαρισμού, σε σωλήνες πόσιμου νερού, σε παιδικές πισίνες με πολύχρωμα παιχνιδάκια και πλαστικά ηλιοτρόπια, πάλι ο ήλιος και ο άνεμος την προσπάθεια της θα ευνοήσουν και ψιλά στον ουρανό θα την σηκώσουν.

Τι χαρά που θα κάνει τότε η σταγόνα άμα ενωθεί με τις φίλες της. Πόσα θαυμαστά θα μπορεί να εξιστορήσει η μια στην άλλη. Και όταν βρει τον τρόπο όλα να τα εξηγήσει, και όταν πλέον δεν έχει τίποτε άλλο να πει, τότε δια μαγείας πάνω από την θάλασσα θα βρεθεί.
Τότε εκεί που πάντα ήθελε, θα έχει επιτέλους φτάσει…