«Είσαι για ένα quicky? Έτσι στα γρήγορα όσο γίνεται το φαγητό;
Άλλη στιγμή δεν θα είναι τόσο καλή, όσο αυτή εδώ…
Ε τι λές; Γίνεται;
Ναι; Είπες ναι; Και είσαι σίγουρη;
Όχι τίποτε άλλο, για να μην μου λες αργότερα ότι μόνον όταν δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω, τότε σε θυμάμαι και μόνον στα πεταχτά σου αφιερώνω τον χρόνο μου…
Πώς, εντάξει;
Οκ, τότε έλα εδώ να το κάνουμε.
Εδώ και τώρα και ποιός νοιάζεται για το μετά…
Εδώ και τώρα, εσύ και εγώ, ενωμένοι για πολύτιμες, πανέμορφες στιγμές και ξέχνα όλους τους άλλους.
Εσύ και εγώ, το blog σου…»

Mια παρένθεση…
μουσική ή για σκέψη.
Άλλη μια παρένθεση που αρχίζει,
άλλη μια χωρίς το ταίρι της
– αυτό που την κλείνει –
και έτσι ανοίγουν καινούργιες σκέψεις, καινούργιοι κύκλοι, χωρίς τέλος, χωρίς λογικό ουσιαστικό τέλος.
Mια ατέλειωτη ελικοειδής κίνηση
που οδηγεί κάπου αλλού.
Καλύτερα ή χειρότερα; ποιός ασχολείται; Άσκοπα αν το κάνει.
Ούτε αυτή η κατάσταση δεν θα διαρκέσει, όπως τίποτε άλλο τελικά.

Τι θα αντικρίσει άραγε κάποιος όταν κάποια στιγμή θελήσει να βάλει μια τάξη στο χάος και προσπαθήσει να θέσει σε όλες αυτές τις παρενθέσεις τις ανάλογες καταλυτικές;
Τι θα έχει παραμείνει εκεί στην βάση της ύπαρξης σου;
Θα είναι λίγο ή πολύ;
Καλό ή κακό;
Αξιαγάπητο ή ως μη αρκετό διαγράψιμο;

Θα υπάρχει αλήθεια ακόμα κάτι; Ή θα συνειδητοποιήσεις τότε πως ήταν οι παρενθέσεις που σου έδιναν λόγο ύπαρξης;