Και να…


Και να που υπάρχουν και αυτές οι μέρες.
Οι μέρες που επιστρέφεις από κάποια επίσκεψη, όπου πέρασες καλά, όπου ένιωσες την αγάπη για σένα και αυτούς που αγαπάς, όπου χάρηκες, και μπαίνοντας στο σπίτι σου δεν βιώνεις μια μελαγχολική κούραση. Δεν σβήνεις την καλή διάθεση, με το που ανάβεις τον διακόπτη του ρεύματος. Δεν κολλάς σε μικρολεπτομέρειες που ίσως δεν πρόλαβαν να συμβούν.
Δεν στεναχωριέσαι όταν τον βλέπεις να φεύγει. Δεν ζηλεύεις τις δραστηριότητές του, χαίρεσαι αντίθετα και ελπίζεις να περάσει καλά εκεί που θα βρίσκεται.

Και να που υπάρχουν λοιπόν και τέτοιες μέρες… ημέρες ήρεμης ικανοποίησης και συναισθηματικής ισορροπίας.

Πνεύμα

Δώρο,
δώρο απρόσμενο
σε μια καλή στιγμή σου εδόθη
Μήλο ολοστρόγγυλο κιτρινοκόκκινο
και απάνω του μια λέξη
GeistΠνεύμα,
μια λέξη, πολλές έννοιες,
δική σου η αξία που θα έχει
αφού το δώρο εσέ για κάτοχο
θέλησε να διαλέξει

Zeit

Hat eigentlich jemand herausgefunden, welchen Sinn die Zeit hat?
Gibt es sie, damit es Ordnung herrschen kann und jeder weiß, wann bei IKEA die Dienstagsangeboten zu holen sind?
Gibt es sie, weil die Natur sie braucht, um beispielsweise eine Frucht pflüg reif zu machen?
Ist die Zeit dafür da, damit man Erinnerungen in Kopf archivieren und wieder abrufen kann?
Oder vielleicht damit man sich auf die Zukunft freuen kann?