July 18, 2007

Παιχνίδι

Παιχνιδάκι της αγάπης
την ανάγκη της στιγμής ικανοποιείς

Αισθήματα δεν έχεις
μόνον αισθήσεις ενεργοποιείς

Είναι το κενό των άλλων
που με σε’ κατά καιρούς γεμίζει;

Είσαι κενό εσύ το ίδιο
περισσότερο δεν αξίζει(*)


——–
(*) Δε μου αρέσει η ιδέα του να μην έχει επιλογή “το παιχνίδι” για το τι συμβαίνει… Ίσως για αυτό και η τελευταία στροφή να μην φαίνεται τόσο πετυχημένη. Μια σκέψη θα ήταν…
Ή μήπως απλά και μόνον αποζητάς
από αγάπη να ξεχειλίζεις

Άλλες προτάσεις;

July 17, 2007

Ήρωας από ανάγκη

Λερναία ύδρα τα προβλήματα
μόλις ένα λύσεις
δυο καινούργια ξεφυτρώνουν

Και εσύ Ηρακλής,
τον παράλογο αγώνα
όσο μπορείς παλεύεις

Τους 12 άθλους σου
έπαψες προ πολλού
να τους μετράς

Ήρωας κατά λάθος
σαν και εκείνον
έγινες αναγκαστικά

—Ο πίνακας είναι του Beham, (Hans) Sebald (1500-1550):
Hercules slaying the Hydra, 1545
—
Τι άλλο να κάνεις άλλωστε;
Το κεφάλι στην άμμο
σαν στρουθοκάμηλο να μπήξεις;

Γιατί απροστάτευτο
μια χαψιά αρκεί – το ξέρεις –
και θα σε καταβροχθίσει

July 16, 2007

Η απόφαση ενός αλόγου

Άλογο γκρίζο
πως δε αναθεματίζεις;
Ολημερίς στο χωράφι
μόνο – άθελά σου – σε’βαλαν

Το χόρτο ξερό
ελάχιστο το νερό
και οι μύγες πολλές
την ζέστη του ήλιου υπομένεις

Το βράδυ περιμένεις
δροσιά και ανακούφιση να φέρει
Παρέα θα σου κάνουν
τότε τα αστέρια στον ουρανό

Ξέρεις άραγε
πως αλλού στάβλο,
τροφή και φροντίδα θα’χες;
Και στεναχωριέσαι;

Ξέρεις άραγε
πως κάπου αλλού
σαν τα γουρούνια σαλάμι θα κατέληγες;
Και χαίρεσαι;

Και αν κάποτε έρθω
γκρίζο άλογο
και τα δεσμά σου σπάσω
θα καλπάσεις άραγε χλιμιντρίζοντας μακριά,
ή θα με κλοτσήσεις
την γνωστή και μίζερη ρουτίνα προτιμώντας;