Όραμα λέγεται το κομμάτι που ακούω.
Όραμα εύχομαι, αλλά όραμα δε έχω.
Ειρήνη λέγεται το κομμάτι που ακούω.
Ειρήνη θα’θελα, αλλά ειρήνη δεν υπάρχει.
Ψυχή λέγεται το κομμάτι που ακούω.
Ψυχή έχω, αλλά ησυχία δεν βρίσκει.
Λύπη λέγεται το κομμάτι που ακούω.
Λύπη είχα, πέρασε, αλλά μερικές φορές στα ξαφνικά επιστρέφει.
Πόθος λέγεται το κομμάτι που ακούω.
Πόθο είχα μέχρι τώρα, αλλά ποιος ξέρει τι το αύριο θα φέρει.
Der Mund festgenäht…
Die Augen zugeklebt…
Die Sinnen abgestumpft…
Und wozu das Ganze?
Σκεπτόμενη την αρνητική πλευρά των πραγμάτων… θα μπορούσα να πω πολλά περί ρυτίδων, χωρισμών και λοιπών δυσκολιών, επεισοδίων βίας ή καταστροφικών καταστάσεων, έλλειψης ελευθέρου χρόνου ή κατά καιρούς σχετικής οικονομικής ανέχειας…
Σκεπτόμενη τη θετική πλευρά των πραγμάτων… θα μπορούσα να πω πολλά περί ομορφιάς, συνειδητοποιημένης αντιμετώπισης της ζωής, ανάπτυξης, εξέλιξης, οικονομικής σταθερότητας, αθλητικών ενασχολήσεων, φιλικών και στενότερων σχέσεων…
Σημαντική λοιπόν είναι η σειρά με την οποία “περνά” η μια ή η άλλη “πλευρά” από το μυαλό και πια αφήνει τα ίχνη της στο τέλος.
Καλημέρα, καλή Κυριακή και καλά “ίχνη” :-)