“Αυτάαααααα” που λέει και η θεία Ε… Η θεία μας, που όταν είμασταν μικρά θαυμάζαμε και ώρες ώρες θα θέλαμε η μαμά να της έμοιαζε. Πόσο θα θέλαμε να είχε τις ευκολίες, την άνεση, τα μαλακά και ακριβά ρούχα της. Να έχει τα άψογα και προσεγμένα χέρια της, τα φρεσκοκομμένα και από κομμωτήριο φτιαγμένα μαλλιά της. Ναι για μας ήταν όλα άψογα στην ζωή της. Το ιδιαίτερο HiFi, το BMW αυτοκίνητο, το ρετιρέ, η οικιακή βοηθός. Εμείς βλέπαμε μόνον αυτά που δεν είχαμε. Μόνον αυτά που θα θέλαμε. Αυτά που μας φαίνονταν ιδιαίτερα γιατί δεν τα είχαμε τόσο πλουσιοπάροχα. Για δες όμως πως είναι τα πράγματα τώρα. Τι απόγινε από όλη αυτή την σαπουνόφουσκα που εμείς θαρρούσαμε πως ήταν η πραγματικότητα. Πόσο ευχαριστημένη είναι η γυναίκα τάχα με την ζωή της… Μετά από όλα αυτά που πέρασε, μετά από αυτά που συνέβησαν. Στην ζωή της, αλλά και στην ζωή όλων μας. Πόσα ήρθαν και έφυγαν, πόσα πολύτιμα και πόσα άλλα σκουπίδια βρέθηκαν στο δρόμο μας, πόσο λίγο έλεγχο είχαμε αλλά και θα έχουμε για τις συγκαιρίες. “Αυτά” Θεία μου, “αυτά”… και νομίζω πως τώρα καταλαβαίνω αυτό που μου διέφευγε τότε. Ένα “αυτά” απαιτεί μερικές φορές η στιγμή για να διαλυθεί η σιγή, ένα “αυτά” χρειάζεται κάποτε για να αποδεχτεί κανείς αυτά που τον απασχολούν και άλυτα μένουν. Ένα “αυτά” κλείνει ένα κεφάλαιο, και ελπίζει για ένα καλύτερο. Ένα “αυτά” βοηθά κατά καιρούς να αντέξεις την για τους άλλους “άψογη και επιτυχημένη” ζωή σου.
Η στιγμή
Μουσική στα αυτιά, κινείσαι στους διαδρόμους των καταστημάτων. Μέσα στην πολυκοσμία του Σαββάτου. Δε θέλεις την επικοινωνία, δε θέλεις να σε ενοχλήσει η πωλήτρια. Δικός σου ο χρόνος, δικιά σου η στιγμή, κανένα δεν επιτρέπεις να στην πάρει. Αγωνίζεσαι κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Συνέχεια είσαι εκεί για τους άλλους, για τις έννοιες τους, τα προβλήματά τους, τις ανάγκες τους. Συνέχεια ανοιχτή, συνέχεια ναι, συνέχεια αλλά όχι τώρα. Τώρα αφήνεσαι στον κόσμο της μουσικής που θέλεις μόνον για σένα να υπάρξει. Όλοι οι άλλοι να μην την ακούσουν, όλους τους άλλους να μην τους ακούς. Εσύ, η μουσική και ο εαυτός σου. Τρέχα λοιπόν, περπάτα στην δικιά σου, κατά δική σου παρέα. Μια τόσο σπάνια και μοναδική στιγμή μέσα στα δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες της γεμάτης με υποχρεώσεις εβδομάδας.
Μια τόσο σπάνια και θαυμάσια στιγμή
Το πέρας του χρόνου
Περνά ο καιρός, περνούν οι μέρες, περνούν γενέθλια, περνούν οι χαρές και οι λύπες, περνούν οι μουσικές, περνούν οι λέξεις, περνούν οι εικόνες, περνούν όλα μπροστά μας, σαν σε φιλμ. Ένα φιλμ cinemascope με λάθος χρώματα, με ασυγχρόνιστο κανάλι ήχου, σταθερά οριοθετημένο, με γρατσουνιές.
Περνούν και δε ξέρεις σε ποιόν να φωνάξεις το αυθόρμητο “Χασάπη γράμματα”. Ποιος ο Χασάπης, ποιο το φιλμ, ποιος ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου; Μερικές φορές είσαι ο ηθοποιός, άλλοτε το κοινό, μερικές φορές one man show, άλλοτε κομμάτι μιας ορχήστρας. Ανατριχιάζεις από θαυμασμό όταν όλα πάνε καλά, βουλώνεις με μπαμπάκι τα αυτιά στα φάλτσα.
Περνά ο καιρός, περνούν οι μέρες, κάποτε θα περάσεις και εσύ σε αυτά που υπήρξαν, κάποτε θα περάσει και η ανάμνησή σου.
Περνά ο καιρός, περνούν οι χαρές και οι λύπες αλλά ελπίζω να μπορέσεις εσύ να αντιστρέψεις τον κανόνα. Ποιος ξέρει, ίσως εσύ να τα καταφέρεις, η ελπίδα περνά και χάνεται ως τελευταία…