Βαρέθηκα με ακούς; Βαρέθηκα! Βαρέθηκα τα ανεβοκατεβάσματα,βαρέθηκα πως όλα είναι δικιά μου ευθύνη, βαρέθηκα που πρέπει να σκέφτομαι για δυο, και να τρέχω για τρεις, τέσσερις ή και πέντε, βαρέθηκα που όσο και να θέλει κανείς δε μπορεί να με βοηθήσει, βαρέθηκα να ξεκουράζομαι για να κουραστώ τρίδιπλα αργότερα, βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους που να μου λενε θα τα καταφέρεις, και στην πράξη να τα κάνω λίμπα, βαρέθηκα με ακούς; Βαρέθηκα.

Αυτά τα νέα μου λοιπόν, εσύ πως είσαι;

Εκεί που νομίζει κανείς πως χάνεται και χειρότερα δεν υπάρχουν, έρχεται μια ηλιαχτίδα και γεμίζει με το φως της ελπίδας ετοιμοθάνατες ψυχές. Πάνω που μπαίνει μια θετική σειρά στα πράγματα, ανάβει μια φλόγα και αναθεωρεί με μιας πολλά δεδομένα. Πάνω που σου ανοίγουν κάποιοι τις πόρτες του σπιτιού τους, κλείνουν τα παραθυράκια που είχες στην ζωή τους. Πάνω που νόμιζες πως η μόνη σου έννοια όταν τρέχεις, θα είναι τα χιλιόμετρα, εμφανίζεται ένας περίεργος που ενοχλείται με το γέλιο σου. Πάνω που αγόρασες ένα σπρέι για αθλητικά ατυχήματα, καλείσαι να το χρησιμοποιήσεις. Πάνω που αποφάσισες ό,τι είσαι καλά, και ό,τι βρίσκεσαι σε ένα καλό δρόμο, η ζωή αλλιώς σου τα παρουσιάζει…