Πόσο αληθές…

Μόλις διάβασα το επόμενο

…Endlich war es mir vergönnt, den Mythos der Penelope zu verstehen, über den ich bei weitem nicht als einziger einem Irrtum erlegen war: Machen wir nicht alle nachts in uns die Person zunichte, die wir bei Tag darstellen, und umgekehrt?…

και η δικιά μου ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά
…Επιτέλους ήμουν στην ευτυχή θέση να καταλαβάνω τον μύθο της Πηνελόπης, και ήμουν σίγουρος πως δεν ήμουν ο μόνος που είχε πέσει στο ίδιο λάθος: Δε καταστρέφουμε όλοι μας την νύχτα το πρόσωπο μέσα μας, το οποίο την ημέρα παρουσιάζουμε, και αντιστρόφως; …

Από το βιβλίο “Der Professor” της Amélie Nothomb

Vortrefflich…

Gerade Folgendes gelesen…

…Endlich war es mir vergönnt, den Mythos der Penelope zu verstehen, über den ich bei weitem nicht als einziger einem Irrtum erlegen war: Machen wir nicht alle nachts in uns die Person zunichte, die wir bei Tag darstellen, und umgekehrt?…

Aus “Der Professor” von Amélie Nothomb

Πρώτος έρωτας

Αχ Κωστάκη μου καλέ
να ήξερα μωρέ
τι απόγινες που να’σαι
αν ακόμα με θυμάσαι

Τρία ήσουν, τέσσερα εγώ
στον κήπο παίζαμε κρυφτό
όταν δίναμε ροζ φιλιά
πίσω απ΄την τριανταφυλλιά

Λίγα έμειναν στην μνήμη
πιο πολλά κατέληξαν στην λήθη
πέρα απ’το ξυρισμένο σου κεφαλάκι
όταν έγινες πρωτάκι

Αχ Κωστάκη μου καλέ
τι θα έκανα αραγέ
τώρα αν ήξερα που είσαι
και ακόμα εμε θυμάσαι

Θα ερχόμουν να σε βρω
να ξαναζήσω τα ροζ τα σ΄αγαπώ
τα φιλιά της τριανταφυλλιάς
τα ζουμερά φρούτα της συκιάς;

Αχ Κωστάκη μου καλέ
ήταν όμορφο μωρέ
αυτό που ζήσαμε ήταν αγνό
σαν την ηλικία ανεπανάληπτο

___
Ως απάντηση στην πρόσκληση παιχνιδιού της Marinas