Εδώ και κάμποσο καιρό άρχησε ο Οδυσσεας να ενδιαφέρεται για τους υπεράνθρωπους.
Τον Spiderman, Batman και τον Superman ή όπως εκείνος τον λέει “Duperman”.

Η ιστορια άρχησε με ένα μπλουζάκι κάποιου παιδιού στο νηπιαγωγειο με τον Spiderman, ένα άλλο παιδί φορούσε γιαλιά ηλίου με το ίδιο μοτίβο. Κάποιοι μας χάρησαν κάλτσες και εγώ ως έκπληξη του δωρισα ένα σακίδιο.
Ο Οδυσσεας ειναι υπερευτυχισμένος από τότε.

Γιατί αρέσουν στα παιδιά άραγε οι υπεράνθρωποι;
Είναι τα περίεργά τους ρούχα; Οι υπερφυσικές δυνάμεις, το ότι είναι πασίγνωστοι, δημοφιλείς, δε κουράζονται ποτέ και είναι απτόητοι;
Πολεμανε το κακό και βοηθούν τους καλους;

Όπως θα ήθελαν τα παιδιά και τους γονεις τους;
Ετσι θα θελανε να γίνουν όταν μεγαλώσουν;

H τηλεόραση δειχνει Superman III.
O Superman δέχεται ένα δώρο με κρυπτονίτη και αρχίζει να φερεται ως αντιήρωας. Φλερτάρει αντί να πάει να σωσει κάποιους, ανοιγει τρύπα σε ενα tanker και αφήνει να χύνεται πετρέλαιο στην θάλασσα αντί να επαναφέρει το καράβι στην πορεία του, ισιώνει τον πυργο της Πιζας, πινει.

Ειναι ευκολο στην ταινία να αναγνωρίσεις τον κακό τον Superman. Eίναι αυτός ο αξύριστος, με τα λερωμένα ρούχα.

Ισχύει όμως και το αντίθετο;

‘Οποιος προσέχει τον ευατό του, φορά καθαρά ρούχα, δε πίνει, είναι γνωστός είναι και από τους “καλούς”;
Ένας ήρωας προς μίμηση;
Μπορεί κανείς από τα εξωτερικά χαρακτηρηστικά να συμπεράνει για το εσωτερικά;
Και χρειάζονται τα μικρά παιδιά υπερανθρώπους για πρότυπα;
Πώς θα αποδεχθούν τα αδύνατα σημεία τους αν το υπερτατο καλό για αυτά ειναι να μην αποτυνχάνουν ποτέ;

Στην ταινία ο σούπερ κακός υπολογιστής εκρηγνύεται, το βουνό στο οποιο ηταν κρυμμένος συνθλίβεται, αλλά ο Superman βγένει απο τα συντρίμμια χωρίς ένα χτύπημα, μια γρατζουνιά, ένα τσουλούφι να μην είναι στη θέση του και πάει στην κοπελιά, της δωρίζει ένα διαμάντι (που ελάχιστα δευτερόλεπτα νωρίτερα το δημιούργησε πίεζοντας στην παλάμι του απλά κάρβουνα), ξαναστραβώνει τον πύργο της Πίζας.

Ειναι και η ζωη ετσι; Τελος καλό όλα καλά;
Kαι εμεις υπεράνθρωποι που τα καταφέρνουμε μέρα με την ημέρα;

YΓ. Γιατί νοιώθω άδεια μέσα μου, τις τελευταίες 2 μέρες;